Biała krypta

Akcja w powieści biegnie dwutorowo. Z jednej strony towarzyszymy Alex w odzyskaniu równowagi po porwaniu jej siostry bliźniaczki oraz obserwujemy śledztwo, które prowadzi by odnaleźć Dani. Tutaj narracja jest prowadzona w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Pozwala nam to dobrze wczuć się w uczucia zagubionej i zrozpaczonej kobiety.

Z drugiej strony mamy wydarzenia, których doświadcza Dani uwięziona w krypcie kościoła. Te rozdziały utrzymane są w narracji trzecioosobowej. Mimo, że tworzy to dystans do ofiary, to doskonale oddaje uczucie paniki i niepewności w jakim przebywa kobieta.

Kontrast pomiędzy rozdziałami czasem jest tak silny, że zastanawiałam się czy aby na pewno czytam thriller. Sielankowe życie Alex z dobrze płatną pracą, fascynującymi podróżami i erotycznymi uniesieniami, mocno odbiegało od determinacji z jaką jej siostra walczyła o przetrwanie.

Również terapia Carla Ashera, który poprzez orgazm chciał pomóc swojej pracownicy nawiązać kontakt telepatyczny z zaginioną Dani, wydaje mi się przesadą. Nie wiem jak wam, ale dla mnie łączenie erotyka z gatunkami takimi jak thriller i kryminał wychodzi słabo.

Nie polubiłam za bardzo głównej bohaterki. Alex jest osobą, która wykorzystuje ludzi do własnych celów, raniąc ich uczucia. Carl również jakoś nie wzbudził we mnie sympatii. Jego styl bycia jednak ma dość znaczącą rolę w tej powieści.

Całość nie do końca trafiła w mój gust. Dość mocny kontrast między sytuacją sióstr i terapia pracodawcy Alex, którą autorka mogłaby sobie spokojnie darować, nie zachwyciły mnie w tej powieści. Jednak mroczny klimat panujący w krypcie i determinacja z jaką Dani walczyła o wolność ratowały wrażenia z przedstawionej historii. Tempo akcji jest dość nierówne, ale pozwala to ochłonąć i przeanalizować uzyskane dowody i zgromadzone dane.

Zakończenie nie do końca zaskakuje. Mimo, że autorka w pewnym momencie próbuje nas zmylić, podrzucając pasujące do układanki tropy, to rozwiązanie da się przewidzieć. Jeśli lubicie połączenie thrillera z elementami erotyki to ten tytuł może trafić w wasz gust. Ale dla fanów skomplikowanej intrygi na wysokim poziomie ta powieść okaże się rozczarowaniem.

Porwanie to tragedia więcej niż jednej osoby.

Szwedzka autorka znakomitej serii poświęconej scjentologom (lub, jeśli ktoś woli- sekcie scjentologów) powróciła w czerwcu z powieścią „Biała krypta”. Co kryje się za tym tytułem? W zasadzie dosyć podobna historia do dotychczasowych scjentologicznych dokonań autorki, jednak mimo wszystko trochę inna.

Główne bohaterki to bliźniaczki, Dani i Alex. W dzieciństwie porzucone przez rodziców mają między sobą niesamowicie silną więź. Niestety, nic co dobre nie trwa wiecznie – Dani zostaje porwana… Alex ciężko to przeżywa, przypłaca wręcz załamaniem nerwowym. Po pobycie w szpitalu (do tego bowiem doszło) ma tylko jeden cel: odnaleźć siostrę. Dani cały czas kontynuuje przy tym terapię, która ma jej pomóc uporać się ze samą sobą. Czy siostry się odnajdą? Jakie tajemnice skrywają się w tej historii?

Pomysł na książkę jest bardzo ciekawy. Można śmiało powiedzieć, że w porównaniu do wspomnianej trylogii o scjentologach bardzo rozbudowany, a to za sprawą dwutorowego prowadzenia fabuły – z jednej strony mamy bowiem Alex, jej emocjonalne problemy i próby odnalezienia siostry, z drugiej zaś porwaną Dani i jej ogląd na sytuację z perspektywy ofiary. Zabieg zaiste ciekawy muszę przyznać.

Jeśli chodzi o akcję, fabularne zaskoczenia i pojawiające się tajemnice – również jest dobrze :) Co prawda można się w ogólnym zarysie spodziewać dokąd to wszystko zmierza, jednak aż tak bardzo nie przeszkadza to w czytaniu. Mogło być na tym polu znacznie gorzej, a więc – nie narzekajmy!

Pewien zawód kryje się w nieco innym aspekcie, a mianowicie w aspekcie dotyczącym kreacji postaci. Pod kątem psychologii bohaterów lektura miała ogromne pole do popisu i tutaj jest – niestety – pies pogrzebany, albowiem Dani i Alex momentami w ogóle do swoich ról nie przekonują… Mam nieodparte wrażenie, że nie są to postacie do końca dopracowane i chwilami brak im potrzebnej w kluczowych momentach głębi. Szkoda…

Po lekturze rodzi się także pytanie, czy autorka książki aby nie zamyka się powoli tylko i wyłącznie w tematyce sekt, uprowadzeń i religijno-ideologicznych ludzkich dramatów… Przy całej dawce emocjonalnego ładunku jaki taka tematyka ze sobą niesie (i dzięki któremu takie książki robią spore wrażenie) można powoli zacząć się zastanawiać, czy aby szwedzka pisarka nie zacznie z biegiem czasu gonić w piętkę… Mam wielką nadzieję, że nie.

„Biała krypta” to dobry tytuł, który z pewnością wciągnie niejednego. Choć jest to lektura dosyć podobna do dotychczasowej tematyki poruszanej przez autorkę w innych książkach, to jednak wciąż czyta się to bardzo dobrze. A więc polecam ;)

https://cosnapolce.blogspot.com/2019/09/biaa-krypta-mariette-lindstein.html

„Biała krypta” Mariette Lindstein to thriller obyczajowo-kryminalny. Powieść opowiada o losach dwóch sióstr bliźniaczek, Dani i Alex. Kiedy były nastolatkami, rodzice porzucili je dla sekty w Indiach. Opiekowała się nimi ciotka. Któregoś letniego dnia, Dani zaginęła bez śladu. Policja była bezsilna, nie znalazła żadnego tropu. Alex przeszła załamanie nerwowe, wylądowała w szpitalu. Postanowiła wziąć się w garść i samodzielnie poszukać siostry. Znalazła prace w firmie randkowej. Pomagają jej w poszukiwaniach jej nowy szef i przygodnie poznany jej nowy chłopak Jim.

Ale coś tu nie gra. Czy są oni tymi za kogo się podają? I do czego Sekcie potrzebna jest Dani? A co z przepowiednią, która ma się spełnić, gdy minie 50 lat?

Książka pełna tajemnic i niedomówień. Czyta się znakomicie, pochłania bez reszty. Napisana brawurowo, z nutką dobrego kryminału. Trzyma czytelnika w napięciu do samego końca. Lubię takie książki, kiedy z każdą przewracaną stroną coś się dzieje. Spisek, knowania, podstępne działania, tajemnicze układy i dobry seks. Akcja i przebieg zdarzeń opisane super. Polecam.