Biuro Ludzi Zagubionych

"Biuro Ludzi Zagubionych" autorstwa Zuzanny Gajewskiej to powieść, która przenosi nas do urokliwej kawiarni w Gdańsku, prowadzonej przez Klarę.

Autorka umiejętnie buduje atmosferę, w której czytelnik ma okazję zatrzymać się na chwilę i zastanowić nad własnym życiem oraz relacjami z bliskimi. Niezwykle poruszający jest temat straty, z którym borykają się bohaterowie – zarówno tych, którzy szukają zaginionych bliskich, jak i tych, którzy muszą zmierzyć się z żalem po ich odejściu.

Książka skłania do refleksji nad tym, co jest dla nas ważne i jakie relacje kształtują nasze życie.

To opowieść o poszukiwaniu sensu, o odnajdywaniu siebie w trudnych momentach i o wartości prostych chwil spędzonych z innymi.

Podsumowując, "Biuro Ludzi Zagubionych" to ciepła, nostalgiczna opowieść, która zachęca do przemyśleń oraz docenienia tego, co mamy.

Zuzanna Gajewska do tej pory znana i kojarzona była z kryminałów. Główną rolę odgrywała w nich właścicielka zakładu pogrzebowego Ewelina Zawadzka, która jak nikt potrafiła znaleźć się w prawdziwych opałach, prowadząc swoje prywatne dochodzenia. Dlatego też, kiedy zobaczyłam najnowsze literackie dziecko Autorki, musiałam się przekonać, jak odnalazła się w innym gatunku literackim.

Klara prowadzi kawiarnię na jednej z bocznych ulic Gdańska. Niby nic takiego jednak to nie jest kawiarnia, jakich wiele można znaleźć. Jest niezwykła i to nie tylko dzięki właścicielce: jej empatii, zrozumieniu, dobrym słowu dla każdego, ale też przez specyfikę samego lokalu od nazwy począwszy. Położona na uboczu niepozorna kawiarnia o tajemniczej nazwie Biuro Osób Zagubionych przyciąga bowiem nie tylko zapachem kawy i pysznym ciastem, ale i ludzi, którzy zagubili się i poszukują pomocy, wsparcia, porady, towarzystwa, pocieszenia. Jest i czwartkowy klub, złożony z tych, którzy nie tylko pogubili się w życiu, ale zaginęły bliskie im osoby.

Muszę przyznać, że wyborna to była lektura. Pełna ciepła, magii, symboliki, wspaniale wykreowanych postaci, niezwykłych zdarzeń, masy ciepłych, ale i bolesnych wspomnień. Mimo podjętych trudnych tematów wlewała w serce otuchę i dawała nadzieję na lepsze czasy.

Biuro Ludzi Zagubionych to ten rodzaj lektury, który nie „wyjdzie” z głowy aż tak szybko. Fabuła w magiczny, baśniowy niewymuszony sposób spowodowała u mnie napływ refleksyjnych myśli o naturze człowieka, o ulotności chwil, o tym, że trzeba umieć doceniać to, co się ma i u czyjego boku spędza się życie, o tym, że trzeba cieszyć się z małych przyjemności, bo nigdy nie wiadomo, co dla nas przygotował przewrotny los...

Książkę przeczytałam z niekłamaną przyjemnością. Plastyczne opisy, bogate słownictwo Autorki sprawiało, że każde zdanie było jak piękna zapadająca w ucho i serce melodia: prawdziwa, szczera, niosąca ukojenie i spokój ducha. Podobała mi się wrażliwość, z jaką opisywała problemy rodzin borykających się z zaginięciem bliskich im osób, podobała mi się kreacja samej Klary jako osoby pełnej empatii mającej własne problemy, a jednak zawracającą uwagę na innych. Tego chyba powoli w obecnym świecie zaczyna brakować. Niektóre spostrzeżenia i rozważania kobiety to odbicie moich przemyśleń. Miło by było na swojej drodze spotkać taką Klarę, ludzi z czwartkowego klubu i kota Feliksa, wstąpić do kawiarni, wypić idealnie zaparzoną kawę, zjeść ciasto z bananami i poszukać prywatnych cieni w smugach światła...

Zuzanna Gajewska kocha książki i wszystko, co z nimi związane. Gdy nie czyta, to pisze, a gdy nie pisze, rozdaje książki na ulicy, zarażając innych pasją do czytania. Serią powieści o Ewelinie Zawadzkiej – swojskiej dziewczynie z sąsiedztwa, która wykonuje nietypowy zawód tanatokosmetologa i wspiera miejscową policję w tropieniu sprawców zbrodni – zaskarbiła sobie ciepłe miejsce w sercach czytelników, w tym także w moim.

W „Biurze Ludzi Zagubionych” autorka ukazuje zupełnie inną, nową twarz. Jak wspomina w posłowiu, pomysł na taką historię dojrzewał w niej od dawna. „Biuro Ludzi Zagubionych” przez cały czas istniało w jej wyobraźni – wystarczyło tylko przelać ten pomysł na papier.

Niektóre miejsca mają w sobie coś wyjątkowego – duszę, która przyciąga swoim klimatem, zapachem i nieuchwytną aurą magii. To zakątki, do których chętnie wracamy i w których czujemy się jak u siebie. Taką niezwykłą przestrzeń stworzyła Zuzanna Gajewska w swojej najnowszej powieści. Jest to kawiarnia w Gdańsku, ukryta w bocznej uliczce, z dala od zgiełku turystów. Jej właścicielka, Klara, nazwała ją Biurem Ludzi Zagubionych. To miejsce przyciąga tych, którzy szukają swojej drogi lub po prostu pragną dać się odnaleźć.

Klara przejęła po poprzedniej właścicielce pierogarnię, ale ponieważ nie miała talentu do lepienia pierogów, postanowiła przemienić lokal w kawiarnię, którą nazwała Biurem Ludzi Zagubionych. Miejsce to przyciąga osoby, które pogubiły się w labiryncie miejskich uliczek lub w swoim życiu. to niezwykłe miejsce. Klara instynktownie wyczuwa, po co dana osoba przyszła – czy chce się odnaleźć, czy tylko napić herbaty lub kawy i zjeść ciastko.

„Biuro Ludzi Zagubionych” to niezwykła historia: piękna, niecodzienna, magiczna, ale zarazem na swój sposób realna, to niesamowita podróż między jawą a snem, połączenie faktów z marzeniami, realizmu z magią. Po zakończeniu lektury stwierdziłam, że i ja coś odnalazłam w „Biurze Ludzi Zagubionych” – przesłanie. Każdy z nas ma swoją historię, tylko czasem jej nie znamy, nie wiemy, co wydarzy się za chwilę, jutro, pojutrze. Gdybyśmy wiedzieli, że spędzamy ostatni dzień z bliskimi, co byśmy wtedy zrobili?

Każdy z bohaterów ma swoją historię, którą autorka pozwala poznać w odpowiednim czasie. Klubowicze stali się dla siebie w pewnym sensie rodziną, a kawiarnia – miejscem, w którym można było posłuchać rozmów o pogodzie, pełnych czułości docinków małżeńskich, wspomnień o zmarłym mężu utkanych ze wspólnych chwil, małych radości i kłótni, tak potrzebnych w związku. Odkryli, że w tym miejscu mogą się uśmiechać i odzyskać spokój. Czy wszyscy bohaterowie odnaleźli to, czego szukali? Czy Klarze uda się wyjść ze swojej nory? Z piwnicy, w której mieszkała, i z zaplecza, które służyło jej za dom? Jest taka nadzieja, bo na końcu każdego tunelu błyszczy światełko.

Historia przedstawiona w „Biurze Ludzi Zagubionych” przez autorkę jest nie tylko poruszająca, ale także pełna nadziei. Ta powieść o samotności, poszukiwaniu utraconych więzi, a przede wszystkim o odnajdywaniu samego siebie, całkowicie mnie urzekła. Nietuzinkowa fabuła, niepowtarzalny klimat oraz pełne emocji opowieści klubowiczów sprawiają, że „Biuro Ludzi Zagubionych” to książka, która nie tylko trafiła prosto w moje serce i na długo zostanie w mojej pamięci, ale również skłania do refleksji. To doskonała powieść obyczajowa z elementami realizmu magicznego – wzruszająca baśń dla dorosłych, w której autorka maluje różnorodne odcienie życia.

Klara prowadzi uroczą kawiarenkę nieco na uboczu gdańskiej starówki. Nazwa nie wzięła się z przypadku, bo to tu często zaglądają zagubieni turyści poszukując charakterystycznych miejsc i zabytków. Nadając tą nazwę na pewno nie spodziewała się, że zaczną do niej zaglądać ludzie, którzy nie potrafią odnaleźć swoich bliskich. A wszystko za sprawą pewnej staruszki z demencją.

Pani Irena nie pamięta gdzie mieszka, ani czy ma rodzinę. Klara bardzo przejmuje się jej losem. Staruszka regularnie zagląda do kawiarni, czuje się nawet jak u siebie. Kawiarnia zaczyna przeżywać oblężenie, a jej ściany, a nawet okna w szybkim tempie pokrywają się kolejnymi ogłoszeniami o kimś, kto zaginął. Ale są też tacy co się odnajdują i przychodzą od Klary świętować.

Kobieta jest jednak coraz bardziej zagubiona w tym całym zamieszaniu, aż nagle sama znika.

To naprawdę klimatyczna książka poświęcona empatii, samotności, tęsknocie i bliskim. Ukazuje trudy życia, skomplikowane rodzinne relacje, stratę, ale także zebranie się na szczerość, niesienie pomocy, zaufanie.

To historia, jakiej wcześniej nie czytałam. Nie przypomina żadnej znanej mi książki i roztacza naprawdę wyjątkową aurę wokół siebie. Warto ją odkryć samemu.

Czasem mówimy, że jakieś miejsce ma duszę. Przyciąga nas klimatem, zapachem i nieuchwytną magią. Czujemy się w nim komfortowo i chętnie wracamy na filiżankę kawy wypitą bez pośpiechu, na chwilę oddechu, na miłe spotkanie. Do takiego niezwykłego miejsca, przycupniętego w bocznej uliczce i omijanego przez tłumy turystów, czasem trudno trafić. Jednak do gdańskiej kawiarni nazwanej przez jej właścicielkę Biurem Ludzi Zagubionych docierają ci, którzy chcą się odnaleźć lub zostać odnalezieni.

Zuzanna Gajewska stworzyła unikalny świat, w którym kawiarnia staje się przestrzenią przesyconą magią codzienności. To miejsce, gdzie zagubione dusze odnajdują siebie nawzajem, dzieląc się swoimi historiami i dzieląc swoje cierpienie. Czytając o tym miejscu, można niemal poczuć zapach kawy i usłyszeć cichy szmer rozmów. Można doświadczyć smutku, melancholii, zagubienia i nadziei odwiedzających je gości, a w ich narracji jest coś tak intymnego, że stajemy się częścią tej małej społeczności.

Tu filiżanka aromatycznej kawy, czy wyjątkowej mieszanki herbat, staje się pretekstem do rozmów o życiu, stracie i poszukiwaniu sensu. Autorka, czarując słowem w sposób subtelny i niesamowicie plastyczny, tworzy atmosferę ciepła i tajemnicy, nie unikając jednak trudnych tematów, takich jak żałoba, strata czy bezsilność, co sprawia, że książka zyskuje ogromny ładunek emocjonalny.

Niezwykle poruszający jest obraz czwartkowych spotkań klubu bliskich osób zaginionych. Ludzi, którzy żyją w zawieszeniu, niepewności i bólu, lecz znajdują w sobie siłę, by opowiadać o swoich przeżyciach i wzajemnie się wspierać. Równie mocno łapie za serce tragiczna historia Klary, odkrywana z każdą kolejną stroną, której dobrego zakończenia wypatrujemy z nadzieją.

To opowieść, która dotyka najwrażliwszych strun naszych serc, a będzie szczególnie wyjątkowa dla tych, którzy sami zmagają się z trudnymi wspomnieniami czy nieprzepracowaną stratą. To historia o szukaniu siebie, o akceptacji tego, na co nie mamy wpływu, i o tym, że czasami to, co wydaje się zagubione na zawsze, może zostać odnalezione. Jest w tej książce ciepło, mądrość i niepowtarzalna magia, która sprawia, że po zamknięciu ostatniej strony chcemy od razu wrócić do pierwszej i przeżyć wszystko jeszcze raz.

Lokal, o którym pisze Autorka, ma w Gdańsku swój pierwowzór, a ja kiedyś z przyjemnością przekonam się, czy w tych rzadkich chwilach, gdy drobinki kurzu tańczą w promieniach wpadającego do wnętrza słońca, można dostrzec coś więcej niż tylko ludzi pijących kawę.

Ale tę książkę się dobrze i szybko czytało. Została tak lekko napisana, że wręcz płynęłam przez tę historię. I choć nie była ona lekka, bo jak można powiedzieć o zagubieniach ludzi, że to jest lekka sytuacja, to jednak naprawdę. Ta książka była taka lekka w swoim przekazie, że to aż miłe.

Książka została też napisana, można powiedzieć, że w nietypowy sposób. Bo pierwszy raz się spotkałam z tym, żeby to pomieszczenie było bohaterem. To było ciekawe doświadczenie. Ale nie tylko pomieszczenie, czyli Biuro, które prowadzi Klara, było tutaj bohaterem, ale właśnie też Klara, właścicielka kawiarni.

Kiedy Klara otwierała kawiarnię pod nazwą "Biuro ludzi zagubionych", nawet nie spodziewała się tego, że trafi do niej tak dużo zagubionych osób, bądź osób poszukujących tych zagubionych. Nie spodziewała się tego, że dla tych osób stanie nie ostoją, bohaterem, i że to u niej będą poszukiwać pomocy, nawet bardziej niż u policji.

Nie spodziewała się też, że sama będzie poszukiwać swoich zagubiony członków rodziny. Członków, którzy zmarli dawno temu, jednak dziewczyna nie może się z tym pogodzić.

Ta historia była bardzo poruszająca i jednocześnie pokrzepiająca. Bo z pozoru zwykła dwudziesto kilku letnia dziewczyna, przez podanie pysznego ciasta i zaparzenie aromatycznej kawy czy herbaty, potrafiła tak łatwo dotrzeć do wielu ludzi. Przez okazanie im życzliwości i zrozumienia zyskiwała wielką przychylność.

Nie zawsze jednak tak duża atencja była dla niej dobra. Miała swoje demony, które w zbyt wielkim rozgardiaszu o sobie przypominały, przez co dziewczyna wpadała w panikę i nie zawsze umiała sobie sama z nimi poradzić. Na szczęście miała dobrą przyjaciółkę i jednocześnie koleżankę z pracy, która wielokrotnie pomagała wrócić jej do stabilności. Dobrze jest mieć takiego człowieka, który ci pomoże. I tak właśnie wiele obcych ludzi traktowało Klarę.

Ale historia została też opisana z punktu widzenia innych osób, jak na przykład mamy Klary, czy stałej bywalczyni kawiarni, z tak zwanej "grupy wsparcia". Owa grupa składała się z osób, których bliscy także zaginęli i się nie odnaleźli i to właśnie w kawiarni odnaleźli swoje bezpieczne i spokojne miejsce.

A do tego cała akcja dzieje się w Gdańsku. Opisane są ulice, którymi sami możemy się przejść. Aż samemu chciałoby się pójść do tej kawiarni, bo klimat zdecydowanie przyciąga. Jak i sama książka.

Polecam, zdecydowanie polecam wam sięgnąć po tę książkę.

Co macie dobrego do kawusi? U mnie jest pyszny jabłecznik mojej Mamy. Nie bez powodu pytam, bo chciałam Was zaprosić na opinię świetnej książki pt. "Biuro ludzi zagubionych."

Biuro...okazało się być kawiarnią w Gdańsku, o wspomnianej nazwie, prowadzoną przez młodą Klarę. To w niej poczujesz aromat prawdziwej kawy, przygotowanej z niezwykłą starannoscia, pysznych ciast i babeczek. Do tego w akompaniamencie muzyki w stylu vintage, płynącej wprost ze starego gramofonu. Czytając to, zapragnęłam tam być! Skosztować tych wypieków i delektować pyszną kawą. Na samą myśl przychodzi mi ślinka.

Kawiarnia ta jest niezwykła. Bo swoją genezę powstania zawdzięcza zagubionym turystom, którzy często pytają o drogę, zagubione rzeczy... Ale oprócz tego stała się azylem, miejscem do spotkań z pewną grupką ludzi, którzy albo stracili kogoś bliskiego, albo mierzą się z żałobą po śmierci ukochanej osoby. Sama Klara straciła ojca i brata bliźniaka, a kontakt z mamą jest mocno ograniczony i daleki od ideału.

Jeśli poczuliście się zaciekawieni, to gorąco polecam Wam te pozycję. Przepiękna okładka oraz wiele pozytywnych opinii, to zdecydowanie zachęta, by po nią sięgnąć. Przepłynelam przez nią z uwagą, która mnie zaskoczyła. Z jednej strony akcja nie jest mocno spektakularna, brak w niej wielkich zwrotów wydarzeń, ale mimo to nie mogłam się od niej oderwać. Kolejną niespodzianką było to, jak autorce udało się zrównoważyć ciężar tragicznych wydarzeń z pozytywnym wydźwiękiem tej powieści. Mimo, że w książce nie brak dramatycznych momentów, oscylowania wokół tematu żałoby, czy też śmierci, to nie odczułam jej jako przygnębiającej. Wręcz przeciwnie. Przypomina, że nawet w cieniu tragedii można odnaleźć światło. Rzecz godna uwagi. Powieść obyczajowa z elementami realizmu magicznego oraz kryminału. Wzruszająca baśń dla dorosłych, gdzie poznajemy wszelkie barwy życia. Dla mnie była ciekawą lekturą!

Biuro Ludzi Zagubionych...intrygująca nazwa, prawda? To gdańska kawiarnia, prowadzona przez Klarę. Kawiarnia tak różna od innych, ale taka do której warto zajrzeć. Zaciekawiłam Was? Jeśli tak, to zapraszam do lektury tej książki, które opowiada nam jej historię.

Nie jest to opowieść, której akcja biegnie galopem. Raczej historia, która niespiesznie się toczy. Ale w tym właśnie tkwi jej urok.

Jest to powieść pełna magii, którą możemy wyczuć z każdej jej strony. Klimatyczna, taka niedzisiejsza, karmiąca nas swym wnętrzem.

Jest napisana w specyficznym stylu, co pewnie nie każdemu przypadnie do gustu. Nie ma w niej zbyt wiele dialogów, raczej przeważają tu opisy czy też rozważania. Ale dzięki temu możemy skupić się na przesłaniu, jakie ze sobą niesie... Mówi bowiem o znalezieniu siebie w gonitwie codzienności zwykłych spraw. Każe nam się zastanowić nad życiem i jego wartościami.

Autorka snuje tę opowieść na pograniczu realizmu magicznego. Opowieść, która pokazuje, jak łatwo każdy z nas może się zagubić...zagubić w codzienności i swoich wątpliwościach.

Przyznam, że początkowo trudno mi było się w niej odnaleźć....ale z każdą kolejną stroną, czułam jak na mnie oddziałuje i wciąga coraz bardziej. A kiedy skończyłam ją czytać, dopiero do mnie dotarło, jak wartościowa to publikacja.

Nie potrafię Wam do końca opisać moich wrażeń po jej lekturze, bo są trochę zbyt intymne, ale gorąco Was zachęcam, byście po nią sięgnęli. A kiedy przeczytacie, zrozumiecie, co miałam na myśli.

„Biuro ludzi zaginionych” to książka, która potrafi oczarować swoim klimatem. Nie bez powodu nazwaną jest baśnią dla dorosłych. Posiada magiczny, baśniowy klimat, który wciąga od pierwszych stron i sprawia, że nie jest tak łatwo opuścić Biura i jego sympatycznej wściekli. Dlatego weźcie kubek aromatycznej kawy i czytajcie.

Tytułowe biuro było kiedyś pierogarnią, w której pracowała Klara. Gdy stała się właścicielką zamieniła to miejsce w kawiarnię, do której często przychodzili ludzie nie tylko by wypić kawę, ale również by zapytać o kogoś kto zaginął. I tak kawiarnia nazywana była Burem Ludzi Zaginionych.

Klara to bardzo ciekawa, młoda kobieta. Jej tata nie żyje, a z mamą, Polą nie utrzymuje dobrych relacji. Miała również brata bliźniaka, który żył 3 dni. I to właśnie jego grób odwiedza.

Pewnego dnia do Bura zagląda starsza pani, która wiedziała tylko tyle, że się zgubiła. Jej pojawienie się zapoczątkuje pojawienie się kolejnych osób, które kogoś szukają. Jednak czy wszyscy chcą zostać odnalezieni?

Uwielbiam mieszaną narrację. Tutaj pierwszoosoba i trzecioosobową. Prowadzona jest ona z punktu Biura i Klary. Dzięki czemu możemy spojrzeć na całą sytuację z perspektywy głównej bohaterki, ale również samej kawiarni, która jest świadkiem wielu wydarzeń. Autorka opisuje również los innych postaci tj. Jaśminy, Poli czy pani Irenki.

Książka posiada elementy realizmu magicznego i opowiada o poszukiwaniu bliskich. Pokazuje, że czasami najtrudniej nam odnaleźć siebie. Napisana jest lekkim i ciekawym stylem co sprawia, że czas spędzony w Biurze nie bardzo miło spędzonym czasem. Polecam!

Przedpremierowo

Premiera:09.01.2025

Biuro ludzi Zagubionych Zuzanna Gajewska

Jedna z najbardziej wyczekiwanych przeze mnie książek której odliczałam dni do premiery jak do mało której książki.Czy mogło spotkać mnie większe szczęście względem tej książki niż przedpremierowo egzemplarz do recenzji? Mogło i spotkało!!! Śmiało mogę powiedzieć,że książka warta oczekiwania i okładka z zapowiedzi wcale mnie nie zawiodła,bo książka ma to coś w sobie!!!Nie wiem jak dobrze opisać bo nie chcę spojlerować, ta książka nie jest godna spojlerowania,a czytania! Dlatego też, ciężko pisać dobrą przedpremierową recenzję? Literatura przepiękna Biuro Ludzi Zagubionych to jest taka książka, że jak będę w Gdańsku to na pewno będę szukała małej przytulnej kawiarni,nie żadnej sieciówki tylko właśnie takiej zwykłej w której mogłoby być tytułowe biuro, a ,że widziałam u @z_gajewska_autorka wskazówki to będę wiedziała gdzie szukać? Książka mimo,że jest dla dorosłych to jest z elementami baśniowymi dająca nadzieję,że możemy odnaleźć tych których szukamy i to czego szukamy nie tylko w materialnej postaci.Historia każdego z bohaterów była dla mnie ciekawa jednak, gdy poznałam je do końca to po prostu przyjęłam je takie jakie są. Historia głównej bohaterki Klary, właścicielki tytułowej kawiarni kompletnie mnie zaskoczyła, nie spodziewałam się, że jej historia też, będzie odgrywała w książce tak ważną rolę,jak historie pozostałych bohaterów, a śmiało mogę stwierdzić,że Klara gra pierwsze skrzypce w książce w każdym calu i jako właścicielka kawiarni i jako członkini pewnego Klubu. Do samego końca zastanawiałam się jak potoczą się jej losy, czy znajdzie "to" czego szuka i nastawiałam się na inne zakończenie.Mimo,że to nie jest książka świąteczna czuć w niej ciepło... Biuro ludzi zagubionych daje dużo do myślenia i przede wszystkim skłania Nas do refleksji o swoim życiu i o swoich bliskich, czy faktycznie My w naszym życiu znaleźliśmy tych i to czego szukamy?

Po raz pierwszy spotykam się z twórczością Zuzanny Gajewskiej przy okazji lektury książki "Biuro Ludzi Zagubionych". Muszę przyznać, że zdecydowałam się, by poznać tę historię, bo pasowało mi tu w zasadzie wszystko, opis, okładka, chęć poznania nowej Autorki. Jednak, czy było to udane spotkanie? Zapraszam na moją opinię.

Główną bohaterką jest Klara, właścicielka kawiarni o bardzo oryginalnej nazwie, Biuro ludzi zagubionych. I to właśnie ona przyprowadziła tu pewną staruszkę, która twierdzi, że się zgubiła. To wydarzenie jest początkiem serii podobnych przypadków. Jakie sekrety ujrzą światło dzienne? Co odkryje Klara?

Tak jak wspominałam na początku, opis książki bardzo mnie zainteresował. Nie jestem może wielką fanką powieści z elementami realizmu magicznego, ale czytałam kilka takich historii i większość przypadła mi do gustu. Tutaj nie do końca mogłam się odnaleźć. Momentami czułam chaos i już sama nie wiedziałam, co jest fikcją, a co rzeczywistością. Do tego przeszkadzały mi zbyt długie opisy, które były lekko monotonne. Choć sam styl Autorki jest bardzo przyjemny, a całość czytało mi się świetnie i ekspresowo.

Przedstawione tu historie nie należą do najłatwiejszych, momentami są bardzo poruszające, ale przede wszystkim dają nadzieję. Zdecydowanym atutem powieści jest jej przesłanie. Myślę, że w tych różnych historiach niejeden z nas mógłby odnaleźć samego siebie. Pokazuje bowiem, że czasem w najmniej oczekiwanych momentach naszego życia możemy odnaleźć przyjaźń, wsparcie, pomocną dłoń. Każdy z nas odczuwa potrzebę miłości, bliskości, a przede wszystkim drogę do odkrycia siebie samego. Ta historia doskonale pokazuje, że nie warto tracić nadziei, bo efekty naszych poszukiwań mogą być bardzo owocne.

Moim zdaniem sam pomysł na fabułę był bardzo ciekawy. I choć sposób przedstawienia całej historii nie do końca przypadł mi do gustu, to jednak myślę, że można w niej znaleźć coś dla siebie. Przede wszystkim skłania do chwili refleksji nad własnym życiem. Uczy, aby nie tracić nadziei w chwilach największego zwątpienia. A także, że w czasie poszukiwań innych, można odnaleźć drogę do siebie samego. Polecam uwadze.