Blizna. Seria z Robertem Kreftem

„Blizna” lepsza niż „Ślad”? Przemysław Żarski

Był „Ślad” więc teraz czas na „Bliznę”. Czy Przemysław Żarski utrzymał poziom pierwszego tomu?

Kolega po fachu Roberta Ktefta, Błażej Uryga ma nie lada problem. W jego stodole zostaje znaleziona zamordowana dziewczyna, druga, ledwo żywa jest … w jego rozbitym samochodzie, w którym również przebywa nieprzytomny Błażej.

Tym razem zagadką jest przesyłka w której zamieszczono fragment ludzkiej skóry z bliznami przypominającymi ślady po przypaleniach. Takie same ślady nosiły znalezione kobiety.

Robert Kreft w dalszym ciągu zmaga się z traumą po samobójstwie matki. Mimo, iż był dzieckiem, kiedy do tego doszło, cały czas cierpli z tego powodu i trudno mu ułożyć sobie życie. Obecnie ciągną się za nim również wydarzenia w okresu nastoletniego. Co się wówczas wydarzyło? Jaki to ma związek z przesyłką z fragmentem ludzkiej skóry?

"Komisarz Robert Kreft w wirze zbrodni. Żarski napisał intensywny i nieodkładalny kryminał!" – Robert Małecki

Tom drugi podobał mi się bardziej niż pierwszy. Mamy tutaj sporo wątków obyczajowych, jak, m.in. pokazanie życia prywatnego pani komisarz Olgi Krynickiej. Bardzo nie polubiłam jej męża, ale kto by polubił damskiego boksera. Czytając zastanawiałam się, dlaczego ona na to mu pozwala, jak można dawać się poniżać jakiemukolwiek człowiekowi. Mając już zaszyte w głowie nazwiska bohaterów nie gubiłam już wątków, jak mi się to zdarzało przy tomie pierwszym. Po tym tomie się płynie, przekłada się karta za kartką, aż w końcu się zauważa, że jest koniec i robi się jakoś tak … pusto.

www.zaczytanyksiazkoholik.pl

Komisarz Robert Kreft nie ma chwili spokoju. Przemysław Żarski nie daje mu odpocząć. A nam czytelnikom daje kolejny solidny kawał rasowego kryminału. „Blizna” to fenomenalna kontynuacja bestsellerowego „Śladu”. I muszę przyznać, że również ta książką zasługuje na ten tytuł. Dodam, że jest to pewnie kwestią najbliższych dni. Od jej premiery minęło zaledwie dwa tygodnie.

Tak jak było to w przypadku pierwszej części, tak i teraz autor zarysował historię w dwóch przestrzeniach czasowych. Poznajemy to, co wydarzyło się w sierpniu 1995 roku i jakie piętno odcisnęło na wydarzeniach po dwudziestu trzech latach. Styczeń 2018 roku odkrywa kolejne fakty. Wówczas w noworoczny poranek policjanci odnajdują zwłoki młodej kobiety. Co takiego wydarzyło się w sypiącym się pomieszczeniu gospodarczym? Pytanie tylko, czy to właśnie tutaj doszło do morderstwa? Sprawę komplikuje fakt, że dwadzieścia kilometrów dalej pewna dziewczyna budzi się na tylnej kanapie rozbitego samochodu Błażeja Urygi. Czy zatem jest on głównym podejrzanym? A może ktoś umiejętni go wrabia? Czy te dwa wątki można połączyć w jedną sprawę?

Pewne jest to, że Przemysław Żarski skroił solidny kryminał przez duże K. Na mieszkańców Sosnowca pada blady strach. Komisarz Robert Kreft musi zrobić wszystko, by powstrzymać mordercę. Sam jednak musi uporać się z demonami przeszłości. Nadal nie potrafi poradzić sobie z traumą samobójczej śmierci matki.

Tak jak w pierwszej części, tak i w tej Przemysław Żarski zgotował mi istną karuzelę emocji. Co ważne nie zawiódł moich oczekiwań. Wysoko podniesiona poprzeczka z pierwszej części, nie sprawiła, że autor nie udźwignął tematu. Powiem więcej, ponownie dowiódł, że potrafi zawiązać mocną kryminalną intrygę, która porywa czytelnika w trans czytania. Bo nie sposób oderwać się od tej książki.

Również z wielką sympatią patrzę na twórczość Przemysława Żarskiego czekając na poznawanie kolejnych losów Roberta Krefta. Ciekaw jestem, co nowego autor dla niego przygotował? Ale również i dla nas, ponieważ sposób przedstawiania historii, sprawia, że stajemy się kompanami Krefta w rozwiązywaniu tajemniczych morderstw wstrząsających mieszkańcami Zagłębia. A ja dodam, że warto zagłębić się w „Śladzie” i „Bliźnie”. Zapewniam Was, że pozostawią piętno w Waszej pamięci. Jest to zasługą nie tylko pomysłu na przedstawienie zagadkowej zbrodni, lecz również przesłania jakie wyłania się z tej powieści. Autor uświadamia nas, że błędy i decyzje przeszłości odciskają ślad w przyszłości, tworząc blizny, które nie sposób wymazać ze świadomości. A ja świadomie polecam Wam zapoznać się z twórczością Przemysława Żarskiego.

Ponownie mogliśmy poznać historię z perspektywy różnych bohaterów. Bardzo podobały mi się te rozdziały, które były powrotem do przeszłości komisarza Krefta. Były one przeplatane bieżącymi sprawami, które są równie interesujące i intrygują czytelnika od pierwszych stron. Komisarz musi uporać się z demonami przeszłości, ale nie może przy tym zaniedbać bieżących obowiązków. W tej części bardzo spodobało mi się to, w jaki sposób został rozbudowany wątek prokurator Olgi Rudnickiej. Był on bardzo ciekawy i poruszający. Wydaje mi się, że „Blizna” okazała się być jeszcze lepsza niż „Ślad”! Ponownie mamy tutaj świetnie skonstruowaną zagadkę, skomplikowaną sprawę, którą trzeba rozwiązać, ale dodatkowo poznajemy bliżej głównego bohatera, czyli samego komisarza. W tym przypadku towarzyszyło mi nawet więcej emocji.

Ta historia trzyma czytelnika w napięciu do samego końca, szokuje i ponownie otrzymujemy zakończenie, które sprawia, że chcielibyśmy dostać więcej.

Po pierwszym bardzo satysfakcjonującym spotkaniu z komisarzem Robertem Kreftem i zakończeniu, które zostawiło mnie z apetytem na więcej, z przyjemnością sięgnęłam po drugą część cyklu. I mogę Wam powiedzieć, że się nie zawiodłam. Ba, jestem zachwycona.

Tym razem Kreft musi zmierzyć się nie tylko z psychopatycznym mordercą, ale również własnymi demonami. Tylko on podejrzewa jakie jest drugie dno popełnionych okrutnych zbrodni i domyśla się prawdziwego znaczenia dostarczanych makabrycznych przesyłek. Jak daleko się posunie, ile zaryzykuje, by uchwycić obietnicę poznania prawdy o swej bolesnej przeszłości?

Napięcie, towarzyszące każdej niepokojącej zbrodni, podsycają przemyślenia głównego bohatera i podróż do jego młodości obarczonej sekretem, którym nie podzielił się dotąd z nikim. Sekretem, który niczym blizna, jest z nim zawsze przypominając o przeszłości, bez względu na to, jak bardzo chciałby zatrzeć ją w swojej pamięci. Sekretem, który odciska swe niezatarte piętno i determinuje całe jego dorosłe życie.

Wpleciona w znakomicie poprowadzony wątek kryminalny obyczajowa strona powieści, potęguje odczuwane względem bohaterów emocje. Problemy związane z nierozliczoną przeszłością, rozpadem małżeństwa, czy przemocą domową odczuwałam, jakby dotyczyły osób mi najbliższych.

Zakończenie ponownie zostawia czytelnikowi smakowitą przystawkę do dania głównego, które autor zaserwuje nam w części trzeciej. I już wiedząc czego mogę oczekiwać po piórze Przemysława Żarskiego, kolejny raz nie mogę się wręcz doczekać ciągu dalszego. Zachęcam do czytania w kolejności chronologicznej, w przeciwnym razie możecie nie być w stanie uchwycić ważnych powiązań i kontynuowanych wątków.