Pogorzelisko

„(…) zło karmi się słabością, strachem i pozorami. Łamie kręgosłupy i przetrąca wartości”.

Historie Przemysława Żarskiego mają to do siebie, że za każdym razem dostajemy świetną, angażującą fabułę, ale i ogrom emocji, obok których nie da się przejść obojętnie. Jego bohaterowie są tak ludzcy, nieprzerysowani, „normalni”, że wejście w ich „buty” jest na tyle łatwe, że ich życiowe dylematy bolą, swędzą, dotykają duszy czytelnika..

Pamiętacie „Grzęzawisko”?

„Pogorzelisko” to druga odsłona przygód już trochę nam znanej podkomisarz Aleksandry Lazar i jej pogoni za demonami przeszłości. „Lustrzane odbicie” jednej historii widzianej oczami wielu – „zakrzywione i przenikające się nawzajem”.

Dostajemy zatem nowy początek. Przed nocnym klubem ginie niejaki Grzegorz Ignaczak. Mężczyzna po przejściach, z niechlubną przeszłością i wątpliwą przyszłością.. Już na pierwszy rzut oka nie wygląda to na przypadkową zbrodnię. Sprawą zajmuje się podkomisarz Lazar, która mimo ewidentnego powołania do zawodu, w którym pracuje, nie potrafi zacząć żyć tu i teraz, bez poznania prawdy o dramatycznej historii własnej rodziny. Przed nią więc niełatwe zadanie poskładania w całość elementów niejednej układanki z postrzępionymi brzegami..

„Pogorzelisko” to smutny obraz ludzi, którzy muszą ponieść konsekwencję swoich życiowych wyborów i niczego nie zmieni tu zaklinanie rzeczywistości – każdy ma swoje niedostatki, lęki, słabości, pragnienia i złudzenia, każdy na swój sposób samotny, odrzucony, niespełniony. Ale każdy też ma mniej lub bardziej otwartą przestrzeń, by wybrać.. czasami mniejsze zło.

O trudnych relacjach, „rozdeptanych złudzeniach”, raczej cieniach niż blaskach życia na krawędzi własnych uświadomionych i nieuświadomionych możliwości, mechanizmach psychologicznych dotykających człowieka, czy tego chce czy nie i o wielu innych ważnych kwestiach – o tym jest w moim odczuciu genialne „Pogorzelisko”. Polecam.

Śledztwo prowadzone, jest ciekawe i wielowątkowe, autor często wodzi za nos czytelnika i nie jednokrotnie zaskakuje zwrotami akcji. Obserwujemy żmudną pracę śledczych oraz ich życie osobiste. Bohaterowie wyraziści, nie pozbawieni wad, a ich zachowanie wywołuje szereg emocji. Po raz kolejny autor zabiera nas w bardzo emocjonalną, bolesną podróż, skłaniającą do refleksji. Atmosfera niepokoju towarzyszy czytelnikowi cały czas. Powieść pełna mroku, skrywanych tajemnic, które są jak tytułowe pogorzelisko. Niosą tylko smutek i ból. Bohaterowie co rusz natrafiają na nowe przeszkody, by je ominąć muszą dokonać trudnych wyborów, a konsekwencje często ponoszą najbliżsi. Życie z ogromną traumą, a także poczuciem winy, nie jest łatwe, a bohaterowie powieści wiedzą o tym najlepiej. Relacje wystawiane są na próbę, muszą walczyć ze swoimi słabościami, a także o samego siebie. Rozwiązanie znajdą w bolesnej przeszłości, która zmieni wszystko. Autor nie tylko skupia się na prowadzonym śledztwie, ale także na warstwie obyczajowej. Potrafi obserwować ludzi, ich zachowanie oraz emocje. Doskonale buduje napięcie i przykuwa uwagę czytelnika, aż do samego końca. Polecam!

"Pogrążał się z dnia na dzień w rezygnacji, która oplatała go ciasno niczym bandaż i nie pozwalała oddychać."

Przemysław Żarski pisze książki pełne emocji, które podczas lektury nie pozwalają na odpoczynek. Czytelnik zmaga się z wydarzeniami bohaterów, którzy mierzą się z własnymi demonami, przeszłością, która nie pozwala im na chwilę odetchnąć. Powraca ona każdego dnia jak ból zęba, który prosi się o leczenie i gdyby nie to, że nie chciałbyś się go pozbywać, to wolałoby się go wyrwać. Tak jak wyrwać z umysłu trudną przeszłość, jednocześnie nie chcąc jej się pozbywać całkowicie. I tak źle i tak niedobrze.

W "Pogorzelisku" wraca podkomisarz Aleksandra Lazar wraz z Urygą. Dostają kolejną sprawę, tym razem zabójstwa Grzegorza Ignaczaka. Rodzi się wiele pytań na temat motywu zbrodni oraz wszystkiego co dotyczy ofiary. Jednocześnie Lazar nadal pracuje nad sprawą rodzinnej tragedii, w której została osierocona przez rodziców. Z każdym krokiem zbliża się ku poznaniu wydarzeń z przeszłości, które zmienią jej dotychczasowe postrzeganie sprawy. I osób, które są jej bliskie.

"Pogorzelisko" to nic innego jak konsekwencje czynów popełnionych przez ludzi. Jak wydarzenia z przeszłości mają ogromny wpływ na teraźniejszość i przyszłość. Jak wiele krzywd wyrządzonych dawniej jest nadal popełnianych. Jak każde kłamstwo powiela kolejne, ale bez gwarancji utrzymania tajemnicy. Ludzie w obliczu trudnych wyborów, wybierając pomiędzy ocaleniem najbliższych a czynami, które przez całe życie będą wracały w koszmarach i trwały jak uśpiony wulkan, mogą w końcu wybuchnąć. I sprawić, że dotychczas pozornie spokojne życie zamieni się w piekło. I przyjdzie się rozliczyć z przeszłością.

Żarski ponownie przenosi czytelnika do lat osiemdziesiątych, w których system był przeciw zwykłym obywatelom. Jak władza zbierała żniwa, nie patrząc na to, co odbierała innym. Każda sprawa, która mogła uwłaczyć komuś wyżej była zamiatana pod dywan. Jej ofiarami byli ludzie, którzy nie mieli za wielkiego wyboru tylko poddać się chorej grze władzy.

Relacja ojciec-syn ma tu mocny wydźwięk. Jak mocno wpływa na ukształtowanie człowieka, jego przyszłość i wartości, których owoce lub ich brak będą widoczne później. Nie każda "słuszna" decyzja rodzica będzie miała pozytywny wpływ na dziecko. Może wywołać traumę, z którą ciężko będzie sobie poradzić.

"Pogorzelisko" to emocjonująca kontynuacja "Grzęzawiska". Siadając do lektury nie sądziłam, że tak trudno będzie mi się rozstać z lekturą. Zwłaszcza, że ostatnie strony rozrywają serce na małe kawałeczki i trudno się po nich pozbierać. Człowiek w obliczu tragedii jest zdolny do wszystkiego i jako czytelnicy jesteśmy tego świadkami. Bohaterowie nadal miotają się i walczą z własnymi demonami. Czy ta walka jest równa? Na pewno nie. Żarski na to nie pozwolił. Dlatego też emocje towarzyszące czytaniu "Pogorzeliska" są żywe jeszcze długo po przeczytaniu. Można tylko polecać i robię to też ja. Jestem fanką Żarskiego odkąd poznałam jego twórczość i bez zastanowienia sięgam po kolejne książki. Czytajcie, bo naprawdę warto.