Coast Road. Powieść

„Coast Road” Alana Murrina to jedna z tych powieści, które nie tylko się czyta, ale głęboko przeżywa. Osadzona w dusznej, prowincjonalnej Irlandii lat 90., w czasach, gdy rozwody były wciąż nielegalne, opowiada o kobietach, które — uwięzione w niespełnionych małżeństwach — próbują wyrwać się z klatki społecznych oczekiwań i odzyskać prawo do własnego życia.

Główna bohaterka, Colette — poetka po zakończonym romansie — wraca do rodzinnego miasteczka, próbując odbudować relację z dziećmi. Jej były mąż skutecznie to jednak uniemożliwia, a lokalna społeczność traktuje ją jak wyrzutka. Pomoc przychodzi ze strony Izzy, gospodyni domowej i żony lokalnego polityka, która sama dusi się w pozornie „idealnym” życiu. Między kobietami rodzi się przyjaźń — czuła, ale niełatwa, niosąca nadzieję, a jednocześnie prowadząca do dramatycznych konsekwencji.

Murrin kreśli te postacie z ogromną empatią i subtelnością. Colette i Izzy nie są jednowymiarowymi symbolami buntu czy ofiary — to kobiety z krwi i kości, targane sprzecznymi emocjami, rozdarte między lojalnością, pragnieniem wolności a lękiem przed samotnością i odrzuceniem. Ich historie poruszają, bo są prawdziwe — nie w sensie dosłownym, ale emocjonalnym.

Styl autora zasługuje na szczególne wyróżnienie — jego język jest oszczędny, ale nasycony znaczeniem. Każde zdanie niesie ze sobą emocjonalny ciężar, a atmosfera małego, zamkniętego miasteczka — pełnego cichych sądów, milczących spojrzeń i niepisanych zasad — jest oddana z niemal filmową precyzją. To powieść, w której napięcie budowane jest nie wydarzeniami, a emocjami i narastającym poczuciem braku wyjścia.

„Coast Road” to książka o cenie wolności, o sile i kruchości kobiecej przyjaźni, o odwadze, która często przychodzi zbyt późno. Murrin nie moralizuje, nie stawia łatwych diagnoz — raczej pyta, jak bardzo jesteśmy w stanie się poświęcić, by być sobą, i czy społeczeństwo gotowe jest zaakceptować tych, którzy wyłamują się z narzuconych ról.

To powieść piękna, dojrzała i głęboko poruszająca. Polecam ją każdemu, kto szuka literatury nie tylko mądrej i aktualnej, ale też emocjonalnie prawdziwej. Alan Murrin napisał historię, która zostaje w czytelniku na długo — cichą, ale bardzo mocną.

“Postanowiła być szczęśliwa i niczego nie żałować, i żyć pełnią życia, i za to zawsze będą ją podziwiać.”

Literatura piękna na stałe zagościła w mojej bibliotece, a dzięki uprzejmości wydawnictwa @bo.wiem mogłam przeczytać kolejną książkę z serii z Żurawiem. Teraz wiem, że będę szukać kolejnych książek z tej serii.

Zdawaliście sobie sprawę, że w Irlandii rozwody były prawnie zakazane aż do 1995 roku, gdy ludzie zadecydowali w referendum? Ja nie.

Coast Road to powieść osadzona w irlandzkiej miejscowości w roku 1994. Jest to dosyć smutna i przytłaczająca historia o nieszczęśliwych małżeństwach, o wiecznych zdradach, o manipulowaniu dziećmi na swoją korzyść. W tle polityka i kościół – w tamtym czasie nierozłączny duet. Co jakiś czas pojawia się też temat nadchodzącej rewolucji – możliwość rozwodu.

Jest to historia kilku rodzin – a wszystkie łączy jedna postać. Postać najbardziej kontrowersyjna, matka, która opuściła swojego męża i po zakończeniu romansu wraca do miasta. Poetka, więc według niektórych “tak już ma”. Collette.

Ta powieść mocno mnie poruszyła. To opowieść o szukaniu siebie, szukaniu własnej drogi. O poszukiwaniu i chęci bycia po prostu wolnym i szczęśliwym człowiekiem. Czy tkwienie w małżeństwie, wiedząc, że mąż na każdym rogu ma kochankę, jest zdrowe? Czy tak wygląda “dobro dzieci”?

Mimo mojej początkowej niechęci do Izzy, która była tak naprawdę główną narratorką, to z czasem bardzo ją polubiłam i zaczęłam kibicować. Jej przemiana, jaką przeszła na kolejnych stronach, była godna do podziwu. Izzy w końcu zaczęła walczyć o siebie, ale także o rodzinę.

Nie jest to długa lektura, ale na pewno wymagająca. Czasem oburzajaca, szczególnie w przypadku samej Collette. Jednocześnie jest bardzo ważna, dającą do myślenia i sprawiająca, że inaczej zaczęłam postrzegać pewne sprawy. Nie nadużywam tego stwierdzenia, ale dzisiaj powiem, że to głęboką powieść, wielowymiarowa i niejednoznaczna. Jednocześnie nie pozwala żadnej postaci oceniać zero jedynkowo.

Coast Road to wspaniała uczta dla koneserów pięknej literatury.

"Coast Road" wyróżnia wspaniale zniuansowana charakterystyka postaci, przenikliwy wgląd w zawiłości uczuć i relacji oraz doskonale uchwycone realia życia w ówczesnej Irlandii – duszny, klaustrofobiczny klimat małej miejscowości. Alan Murrin tworzy złożone portrety zamężnych kobiet w średnim wieku – każda z nich doświadcza trudów nieudanego małżeństwa i niełatwego macierzyństwa w patriarchalnym, tradycyjnym świecie; każda ma swoją własną historię; każda próbuje odnaleźć drogę do samej siebie. Sporo jest w tej powieści cichego dramatu, autentycznych uczuć i emocji – z odrobiną gorzkiego humoru. Od początku wiadomo, że historia zmierza do tragedii – mimo pozornie spokojnej narracji czuć narastające napięcie. Murrin zagłębia się w kobiece doświadczenia. Pisze o miłości, przyjaźni, rodzinie, macierzyństwie i samotności. O społecznych oczekiwaniach i ograniczeniach, wierności, zdradzie, zemście i winie, trudnych decyzjach, konfliktach i głęboko skrywanych sekretach. O cenie, jaką należy ponieść za sprzeciw – odwagę podążania własną ścieżką w zgodzie z własnymi przekonaniami.

Pięknie napisana, błyskotliwa i przenikliwa powieść o życiu irlandzkich kobiet w niełatwych czasach. Skłania do refleksji, wzbudza współczucie, gniew, smutek i nadzieję – i znacznie więcej. Poczułam osobisty i społeczny ciężar ludzkich losów. Jeżeli lubicie prozę Claire Keegan i Louise Kennedy – must read.