Klub Martini. Tom 2. Lato tajemnic

Tess Gerritsen, znana z mistrzowskich thrillerów, tym razem zaskoczyła mnie swoją bardziej nostalgiczną i klimatyczną odsłoną.

W Purity, cichym miasteczku nad oceanem, grupa byłych agentów CIA, należących do tajemniczego Klubu Martini, prowadzi życie z dala od dawnych tajemnic i zagrożeń. Ich letnie plany są proste: dobra lektura, ulubione drinki i ptasie obserwacje z bezpiecznej odległości. Jednak gdy sezon wakacyjny rusza pełną parą, sielanka szybko ustępuje miejsca niepokojowi, bowiem do miasteczka docierają nieproszeni goście, a wraz z nimi poważne kłopoty.

Tymczasem Jo Thibodeau, komendantka lokalnej policji, spodziewa się corocznych drobnych wykroczeń – tłoku na ulicach, niesnasek między turystami, zgłoszeń o zagubionych rzeczach. Ale tym razem lato przynosi coś znacznie groźniejszego: zaginięcie młodej dziewczyny w okolicach jeziora, bez żadnych wyraźnych tropów.

Wtedy właśnie do akcji wkraczają dawni agenci CIA. Porzucają swoje spokojne zajęcia i wracają do starych nawyków – śledztw, analizy i działania pod przykrywką. Dla Jo oznacza to konieczność współpracy z grupą nieco ekscentrycznych, ale niezwykle skutecznych emerytów.

W miarę jak śledztwo nabiera tempa, wszyscy zaczynają rozumieć, że zaginięcie dziewczyny to nie tylko lokalna tragedia. W tle kryje się coś większego – sekret, który może mieć związek z przeszłością członków klubu…

„Lato tajemnic” to opowieść o dojrzewaniu w cieniu tragedii, stracie i bolesnych wspomnieniach, które – choć głęboko ukryte – nigdy naprawdę nie milkną.

To historia o zagadkach przeszłości i rodzinnych sekretach.

„Lato tajemnic” to książka, która urzekła mnie klimatem dusznego lata, dojrzewającej przyjaźni i narastającego napięcia.

Tess Gerritsen z mistrzostwem buduje atmosferę – niepokojącą, ale jednocześnie pełną emocji i subtelnych obserwacji. To historia nie tyle o zbrodni, co o pamięci i o tym, jak głęboko może sięgać prawda;

poruszająca opowieść o tym, jak przeszłość kształtuje nasze "dziś".

Dla mnie – absolutny must-read tej wiosny!

Polecam Wam serdecznie!

Jeśli tylko thriller może być przyjemny to ten taki właśnie jest, lekki, bez makabrycznych opisów, a jednak za sprawą fantastycznych bohaterów nie nudny, a wręcz przeciwnie.

To bohaterzy, emerytowani członkowie CIA grają tu główne skrzypce tworząc Klub martini.

Kiedy w spokojnym miasteczku znika nastolatka od razu postanawiają włączyć się w śledztwo, by urozmaicić sobie nudne życie. Szczególnie, że głównym podejrzanym jest ich sąsiad, którego lubią.

Przyjdzie im zmierzyć się z bogatą i zadufaną w sobie rodziną, odrobinę wejdą w paradę policjantce Jo, będą szpiegować, a nawet wchodzić na drzewa co w przypadku emerytów może skończyć się różnie:)

Uwielbiam klimat tej książki, cały czas coś się dzieje, dostajemy nowe tropy, okazuje się ze jezioro może kryć mnóstwo tajemnic, a członkowie klubu martini, choć być może nie poruszają się już tak szybko, to jednak umysły mają lotne.

Czy zaginiona nastolatka się odnajdzie? Kto jest mordercą? Jakie jeszcze tajemnice kryje to spokojne miasteczko? Tego dowiesz się z tej książki.

„Lato tajemnic” to porywający i niebanalny thriller, który pokazuje, że emerytura wcale nie musi oznaczać końca przygód – wręcz przeciwnie. Tess Gerritsen, w swojej najnowszej książce, łączy elementy kryminału, szpiegowskiej intrygi i… letniego uroku nadmorskiego miasteczka.

W centrum wydarzeń znajduje się Maggie Bird – pozornie spokojna emerytka, która razem z grupą dawnych agentów CIA tworzy nieformalny Klub Martini. Ich spotkania miały być sielankową ucieczką od przeszłości, aż do chwili, gdy letni spokój miasteczka Purity zostaje brutalnie przerwany przez zaginięcie nastolatki.

Do śledztwa zostaje wciągnięta Jo Thibodeau, pełniąca obowiązki komendantki lokalnej policji. Jo, przyzwyczajona do typowych wakacyjnych problemów – korków, turystycznych burd i drobnych kradzieży – nagle zostaje wrzucona w wir tajemnicy, która sięga dużo głębiej, niż początkowo sądziła.

Gerritsen z charakterystyczną dla siebie precyzją buduje napięcie i splata losy bohaterów w sposób, który nie pozwala oderwać się od lektury.

„Lato tajemnic” to nie tylko lekki letni thriller, ale też opowieść o przyjaźni, lojalności i tym, że nawet po latach zawodowej emerytury, duch przygody potrafi o sobie przypomnieć. Gerritsen zgrabnie łączy styl znany fanom z poprzednich książek z nową, bardziej refleksyjną i nieco lżejszą narracją – idealną na wakacyjny wieczór.

„Lato tajemnic” to drugi tom cyklu szpiegowskiego „Klub Martini” autorstwa niezrównanej Tess Gerritsen. I choć bohaterami są emerytowani agenci, niech Was to nie zwiedzie, bo ta ekipa ma więcej energii i błyskotliwości niż niejeden tajniak z pierwszej linii frontu. Klub Martini to piątka byłych szpiegów, którzy pozornie cieszą się spokojną emeryturą w miasteczku Purity, popijając martini i rozmawiając o literaturze. Ale kiedy w grę wchodzi zaginięcie nastolatki spokojna starość idzie w odstawkę.

"Kiedy podnosisz kamień i widzisz gniazdo szpiegów, z miejsca zakładasz, że coś knują."

Autorka z niesamowitym wyczuciem buduje klimat narastającej grozy, wdzierającej się do pozornie sielankowej scenerii małego miasteczka. Razem z Maggie Bird, jedną z bohaterek, miałam wrażenie, że ten spokój to tylko cisza przed burzą, a toń stawu odbijająca błękit letniego nieba jest granicą, pod którą skrywa się mrok.

Zaginięcie Zoe otwiera puszkę Pandory. Sekrety, które miały zostać pogrzebane, zaczynają wypływać na powierzchnię i to nie tylko metaforycznie. Mamy wrażenie, że Purity zmienia się z pocztówkowej scenerii w horror, gdy odkrywamy, do czego zdolny jest nie tylko porywacz Zoe, ale i zwykli mieszkańcy zapamiętale pielęgnujący krzywdy i karzący za winy ojców.

Świetnie nakreślona relacja między Klubem Martini a miejscową komendantką Jo Thibodeau, która niby się opiera ich pomocy, ale doskonale wie, że bez ich instynktu daleko nie zajdzie. Ich nieformalna współpraca dodaje powieści tempa i momentami naprawdę bawi.

Z powieści wyłania się także inny bohater tej historii. Rodzina z całym swoim bagażem przemilczanych ran i przeszłości, która, choć uciszona, nadal domaga się sprawiedliwości. „W naszej rodzinie lojalność zawsze stoi na pierwszym miejscu.” Ale czy lojalność zawsze idzie w parze z prawdą?

Tess Gerritsen po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać z pazurem, a ta powieść wciąga jak wir na środku spokojnego jeziora. „Lato tajemnic” przeczytałam w jeden wieczór. I moim zdaniem ten tom jest jeszcze lepszy niż pierwszy, który sięgał do przeszłości agencyjnej bohaterów! Ta powieść pokazuje, że nawet najbardziej urocze miasteczka i idealne rodziny mogą być tylko fasadą. A za tą fasadą czai się prawda, czasem brzydka, czasem przerażająca i gdyby nie nasza piątka do zadań specjalnych, mogłaby na zawsze pozostać w ukryciu.

Jak głęboko trzeba ukryć tajemnicę, aby pozostała ona nią jak najdłużej?

Susan z mężem i córką przyjeżdżają do letniej posiadłości Conoverów w Purity. Zjazd rodzinny ma być połączony z rozsypaniem prochów seniora rodu. Pozorną sielankę przerywa zaginięcie nastoletniej Zoe. Ślady prowadzą do przyjaciela Maggie. Była szpieg wraz ze swoim klubem przystępuje do śledztwa. Ich śladem podąża policjantka Jo Thibodeau.

Książka zaczyna się mocnym akcentem niczym z horrorów Kinga, potem akcja spowalnia i meandruje i gdy zaczynamy odczuwać już lekkie znużenie nagle wskakuje ona na wysokie obroty. Zdarzenia zalewają nas, liczne domysły pukają do drzwi naszej wyobraźni, poziom adrenaliny gwałtownie wzrasta. Zaczyna się wyścig z czasem oraz bezpardonowa walka o życie. Okrutne tajemnice wyciągane są siłą jedna po drugiej na światło dzienne. To co widzimy przeszywa nas zimnym dreszczem i mocno intryguje.

W tej części jest troszkę mniej Meggi i jej przyjaciół. Prym wiedzie Susan, matka zaginionej nastolatki oraz policjantka Jo Thibodeau. Wszystkie postaci są bardzo wiarygodne. Susan szybko wzbudza naszą sympatię i przekonuje nas emocjami, które w niej szaleją. Jo jest dojrzalsza, pewniejsza siebie niż w poprzednim tomie. Ekipy emerytowanych szpiegów nikomu przedstawiać nie trzeba, ich nie da się nie lubić.

„Lato tajemnic” ujmuje czytelnika bardzo wartką fabułą i licznymi zaskakującymi zwrotami akcji. Sporo tutaj emocji, jest też parę mrocznym momentów, pojawi się też pewna doza ironicznego humoru – głównie związanego z Klubem Martini – oraz jest to co lubimy najbardziej…. tajemnice skrywające wielkie zbrodnie.

Tess Gerritsen w „Lato tajemnic” po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią w tworzeniu wciągających thrillerów z elementami sensacji i kryminału. Książka to kontynuacja serii o Klubie Martini, który tym razem staje przed wyzwaniem rozwiązania zagadki zaginięcia nastolatki. W centrum fabuły stoi Jo Thibodeau, komendantka policji, która zmaga się nie tylko z typowymi problemami nadmorskiego miasteczka, ale także z tajemniczym zaginięciem, które stawia ją w obliczu groźnego skandalu.

Gerritsen, wykorzystując swoje lekarskie doświadczenie, mistrzowsko wplata w fabułę szczegóły związane z sekcją zwłok czy zbrodnią, co sprawia, że każdy opis jest wiarygodny i pełen napięcia. Klub Martini, składający się z emerytowanych szpiegów CIA, to nietypowa i pełna humoru grupa, która dodaje książce lekkości, mimo mrocznego tematu.

Akcja toczy się szybko, z licznymi zwrotami, a bohaterowie – pełni charakteru i przeszłości – sprawiają, że czytelnik nie może się oderwać. Wciągająca fabuła, świetnie zbudowane napięcie i dobrze poprowadzona postać Maggie Bird to zdecydowane atuty książki. Choć nie trzeba znać pierwszego tomu, to po przeczytaniu drugiego zostałam zachęcona, by po niego sięgnąć.

„Lato tajemnic” to idealna lektura dla miłośników thrillerów z twistem, którzy cenią sobie dynamiczną akcję, wyrazistych bohaterów i nieoczekiwane rozwiązania. Gerritsen po raz kolejny nie zawodzi, a książka „czyta się sama".

K.K.

Szkolny Klub Recenzenta

Czytam pióro autorki od samego początku i jeszcze nie zdarzyło mi się, żebym była zawiedziona. Wszystko z powodu spraw, które są tutaj prowadzone. Chodzi o pracę patologa, gdzie ofiara w jakimkolwiek stanie by nie była, to jest dokładnie opisane w jaki sposób jest prowadzona sekcja, co skalpel nacina, co zostaje wyciągnięte, na jakiej podstawie poznajemy przypuszczający wiek denata, w jakim wieku zrastają się kości czaszki, jakiej jest płci oraz okres czasu w jakim pozostawało ciało, a w wypadku z książki, znalezione coś. Nikt tak nie rozpisuje sekcji jak Tess Gerritsen, by do samego końca trzymać nas w niepewności i jednocześnie tak przedstawić fakty, by były interesujące, a nie wywołujące odruch wymiotny. Niesamowitym posunięciem w tej scenerii są opisy wydarzeń bardzo różnych postaci. W ten sposób wiemy kto chowa do kogo urazy, kto wydaje się niebezpieczny, kto pomaga policji w śledztwie, jak przeżywają to rodzice zaginionej dziewczynki, gdzie się udała i z kim rozmawiała oraz dodatkowo mamy bardzo popularny motyw emerytowanych szpiegów, którzy są zawsze krok przed policją, gdyż znają mieszkańców, mają szósty zmysł do poszukiwania tropów i węszą tam, gdzie policji nie przyszłoby do głowy. Przy tym są niewyobrażalnie dyskretni i nawet w czytelniku wzbudzają zaufanie. Cała fabuła ulepiona jest z wielu niewiadomych, gdyż poznajemy rodzinę, która wprowadziła się do pewnego domu. Poznajemy jej funkcjonalność, zainteresowania i chęć zaklimatyzowania się. Niedługo po tym rodzice nie mogą odnaleźć swojej córki i każda następna sytuacja wydaje się być bardzo podejrzana. Z ich perspektywy poznajemy ludzi, którzy pociągają opowieść ze swojej strony i im dalej, tym więcej rodzi się tajemnic. Niekiedy bywa tutaj bardzo napięta atmosfera, spory różnych osób, ale na szczęście w dopuszczalnych granicach przyzwoitości i kultury, gdzie czujemy ten strach, bezsilność czy też wściekłość, ale druga strona nigdy nie czuje się nieodwracalnie obrażona. Policja stosuje swoje nie zawsze stosowne sztuczki, a postacie nawet te najbardziej zaniedbane, mają ukryty intelekt i przeszłość do której nie chcą wracać. Do samego końca pomimo tropów czekamy za odpowiedzią kto stoi za porwaniem, co się stało z zaginioną i dlaczego nikt nic nie wie. Na jaw wychodzi ogrom spraw innych osób, więc każda strona wzbudza ogromne zainteresowanie. Naprawdę bardzo mi się ta książka podobała, bo pokazała, że ubiór nigdy nie oddaje tego, co człowiek skrywa wewnątrz siebie. Niesamowicie inteligentna, wciągająca i pouczająca. Ogromnie ją polecam!

Klub Martini to nowa seria Tess Gerritsen, której tom pierwszy “Wybrzeże szpiegów” okazał się niezłą dawką powieści szpiegowskiej, a tom drugi “Lato tajemnic” jest czymś całkowicie innym - to bardzo kameralna historia kryminalna, która w centrum stawia jednostkę rodziny. Zagadka rozpoczyna się zaginięciem nastolatki, przyjezdnej, która wraz z całą rodziną przyjechała do miasteczka Purity na wakacje. Od razu wyraźnie zarysowuje się kontrast pomiędzy bogatymi przyjezdnymi, a skromnie żyjącymi z turystyki mieszkańcami, który wraz z biegiem lektury się wyraźnie pogłębia. Historię poznajemy z kilku perspektyw: matki zaginionej, lokalnej policjantki i Maggie, jednej z członkiń Klubu Martini, klubu, do którego należy piątka byłych szpiegów… I tak zagadka kryminalna wskakuje na inny poziom, bo nie tylko prowadzona jest przez policjantkę, ale również przez emerytowanych staruszków - choć takie określenie chyba do nich nie pasuje, to bardzo żwawe, żywiołowe postacie. A dzięki temu dają nam pozytywne spojrzenie na przyszłość, przypominają, że starość wcale nie musi być smutna i nudna. Jednak to nie oni są gwiazdą wieczoru, a rodzinne tajemnice, które ewidentnie musimy odkryć. Tylko której rodziny? Tej miejscowej, wyklętej, czy jednak tej przyjezdnej, bogatej? Autorka z doskonałym wyczuciem podsuwa kolejne tropy, tak że czytelnik nieustannie czuje się powieścią mocno zaciekawiony. Akcja toczy się tempem umiarkowanym, a styl jest bardzo przyjemny, momentami wręcz nasuwa skojarzenia z nurtem cosy crime, choć fabularnie książka jednak do tego określenia nie do końca pasuje. Bardzo podobał mi się ten tom, uwielbiam tak kameralne, skupione na rodzinie historie, a emerytów z Klubu Martini wraz z policjantką Jo w tym tomie pokochałam całym sercem! Kiedy tom trzeci? ;)