Czarcie Lustro

Lubicie książki, które swoją fabułą potrafią zamącić w głowie czytelnika?

Marta nie wie w jakim jest wieku. Nie wie, gdzie znajdowała się przez ostatnie kilka lat. Doskonale pamięta jednak Mistrza, człowieka, u boku którego spędziła ten czas. Kim był? Dlaczego to właśnie ona miała przy nim być? Nie wie. Dlaczego pozwolił jej odejść? To pytanie również pozostaje bez odpowiedzi.

Elwira jest młodą nauczycielką. Niespodziewanie znika dyrektor szkoły, w której pracuje. W śledztwie, które jest prowadzone w sprawie jego zaginięcia zaczynają wychodzić istotne, niechlubne fakty z jego życia. Czy kobieta miała coś wspólnego z jego zniknięciem? Kim był tak naprawdę szanowany dyrektor?

„Czarcie lustro” to historia, która, mimo iż nie znajdziemy w niej nadmiernego rozlewu krwi to jednak aż napawa trwogą. Niektóre moment, to fakt, były brutalne, ale to nie one najbardziej wpływają na poczucie zagrożenia, które odczuwałam w trakcie lektury. To przemoc wobec dzieci, molestowanie, które przyprawia dosłownie o odruch wymiotny i jest głównym wątkiem w tej historii jak i sytuacja w jakiej znajdują się jej ofiary, również po tym czego doświadczą..

Uwielbiam pióro autorki, bo doskonale potrafi za pomocą słowa wzniecić ocean emocji w głowie czytelnika. Podobnie jest w przypadku tej historii. Autorka bawi się z czytelnikiem podsuwając mu nowe tropy, wracając do wspomnień by za chwilę, jednym wydarzeniem wprowadzić go w chaos i zburzyć koncepcję, którą budował próbując wyjaśnić wszelkie niewiadome. Przeczuwałam jakie dostanę zakończenie jednak zostałam zaskoczona rozwojem wydarzeń a przede wszystkim bohaterami.

To książka dla osób o mocnych nerwach. Sięgając po nią nie wiedziałam, że nieco strzelę sobie w piętę achillesową, którą dla mnie jest właśnie przemoc, zwłaszcza seksualna, wobec dzieci. Ta tematyka zawsze jest dla mnie trudna. Tutaj nie było inaczej. Momentami odkładałam ją na później by w spokoju przetrawić niektóre fakty po czym z jeszcze większym zaintrygowaniem śledzić ciąg dalszy. Autorka porusza tu wiele trudnych tematów, które otaczają tę tematykę, Jak żyć dalej po takich przeżyciach? Jak wesprzeć i pomóc ruszyć dalej osobie z tak traumatycznymi doświadczeniami? Było to doskonałe dopełnienie tej książki, która zapada w pamięci, mrozi krew w żyłach i zarazem wywołuje ciarki na plecach. Polecam.

Po sześciu latach od porwania nastoletnia już Marta zostaje porzucona przez swojego mistrza w lesie i dzięki szczęściu oraz pomocy ludzi wraca do rodzinnego domu.

Podziwiany dyrektor prestiżowego liceum w maleńkiej miejscowości zostaje uznany za zaginionego krótko po rozpoczęciu romansu z nową nauczycielką języka angielskiego Elwirą. Na światło dzienne wychodzą wcale „niemałe grzeszki” z życia prywatnego i rodzinnego szanowanego pana dyrektora oraz mroczna i zagmatwana historia wielu osób.

„Czarcie lustro” pani Magdaleny Zimniak to ciekawie skonstruowany i pomysłowy, wielowątkowy kryminał/thriller z zaskakującymi zwrotami akcji o wykorzystywaniu seksualnym małych dziewczynek oraz o zemście po latach z niestety niepotrzebnie na siłę przeciąganym i lekko przewidywalnym zakończeniem oraz religijnym motywem odkupienia.

Czasami w naszym życiu dzieją się tak złe rzeczy, że nikomu nie chcemy o nich powiedzieć. Wstydzimy się tego, że ktoś nas krzywdzi. Bywa też i tak, że skrzywdzeni zostaliśmy jakiś czas temu i zakopaliśmy głęboko te wspomnienia, by nie mogły nas już dłużej ranić. Nie chodzimy na terapię, bo uważamy, że to, co wydarzyło się kiedyś nie jest na tyle istotne by o tym mówić, lub ponownie wstyd nam tego zabrania. Co ciekawe, wstydzimy się i obwiniany za coś, co zrobił nam ktoś i nie myślimy o sobie jako o ofierze, tylko jak o boidudku, który może mógł z tym coś zrobić, ale nie starczyło mu odwagi. I właśnie takie postacie tutaj spotkacie.

Historia jest opowiedziana z perspektywy kilku osób. Jedną z nich jest porwana za młodu dziewczynka, która cudem się odnajduje mając teraz czternaście lat. Żyje w wielkim strachu i przekonaniach, które wpoił w nią Mistrz, czyli osoba, która ją przetrzymywała i tak kazała siebie nazywać. Dziewczynka w szpitalu dowiaduje się kim jest i skleja skrawki z dzieciństwa, które pamięta z tym, co mówi jej rodzina. Sami zobaczycie, że nie tak łatwo jest być po obu stronach. Ona boi się pewnych rzeczy, a rodzina nie wie jak na nie reagować. W międzyczasie w innej historii czytamy o zaginionym dyrektorze. Poznajemy przy tym nowo zatrudnioną nauczycielkę, która nie jest szczera w swoich wyznaniach. Będzie tam urywek, który znacznie zaważy na naszej ocenie co do jej pobudek i kłamstw. Jak widać każdy tutaj ukrywa swoje tajemnice. Postacie robią rzeczy złe o różnej wadze tej złości. Mają pewien ukryty cel, a my na odpowiedzi, które nas trapią musimy czekać do końca książki. I tam, kiedy zostają wszystkie karty odkryte, poznajemy ich od zupełnie innej strony. Jak widać każdy z nas ma dwie natury, tylko od nas zależy, która przejmie kontrolę nad naszym życiem. Cała opowieść bardzo wciąga, tylko początkowo musimy zwracać uwagę na imiona osób, które opowiadają nam swoją historię. Niekiedy wydaje nam się, że ich życie nie wpływa na akcję, a później zmieniamy zdanie. Opowieść pokazuje jak bardzo nasze dzieciństwo ma wpływ na nasze dorosłe życie. Powtarzanie tych samych, choćby złych schematów, sprawia, że postępujemy w określony sposób. Jest też podkreślone, że terapie mają dobry wpływ na nasze problemy, bo choć ich nie rozwiążą, to jednak nakierują na błędy, które powtarzamy i pomogą nam z tego wyjść. Jednak wybór zawsze należy do nas. Świetna książka, bardzo niepokojąca i trzymająca w napięciu:-)

Książka przedstawia wydarzenia jakie miały miejsce od powrotu porwanej przed laty Marty.

Dziewczyna wypuszczona z rąk porywacza trafia w końcu do swego azylu, jakim jest jej dom w Warszawie.

Nie jest już dzieckiem, a mimo to, mimo upływu lat, nadal odczuwa skutki długiej niewoli. "Mistrz", jak kazał się nazywać sam porywacz, ciągle nawiedza ją w wspomnieniach, które nie dają zapomnieć o traumatucznych przeżyciach.

Z trudem przychodzi jej powrót do codzienności w rodzinnych stronach.

Z dnia na dzień Marta próbuje się przystosować do nowej rzeczywistości,

jednak to nie jedyny wątek poruszony w powieści.

Kolejnym jest tajemnicze zniknięcie dyrektora prestiżowego liceum, o co podejrzewana jest młoda anglistka.

Wydarzenia na pierwszy rzut oka rzekomo nie są ze sobą powiązane, aczkolwiek mogą łączyć się ze sobą i prowadzić do wyjaśnienia obu spraw.

Z początku myślałam, że będzie to kolejna historia o porwaniu dziecka, która wielokrotnie powielana jest w scenariuszach filmowych, jednakże myliłam się i przyznam, że nie spodziewałam się takiego obrotu wydarzeń, jaki zaproponowała autorka.

Z początku pozwala nam myśleć, że zakończenie niczym nas nie zaskoczy, a już na sam koniec pokazuje nam, że jednak byliśmy w błędzie, przez co wzmaga nasz apetyt na więcej.

Wtedy zmieniasz plany, bo już nie możesz odłożyć książki na półkę, pragnąc poznać jej zakończenie.

Książkę polecam przede wszystkim fanom thrillerów oraz powieści kryminalnych.

Marta po sześciu latach niewoli wraca do swojego domu. Jest zdezorientowana, przerażona, ale też szczęśliwa, że jej koszmar się skończył. Musi się teraz na nowo odnaleźć w rzeczywistości, w otoczeniu swojej rodziny, z której brutalnie ją wyrwano. Musi na nowo stworzyć więzi rodzinne. Czy jej się to uda? Czy prawda, która wyjdzie na jaw nie zniszczy jej do końca?

Elwira, młoda anglistka, rozpoczyna pracę w prestiżowej szkole. Niedługo potem znika dyrektor tejże szkoły. Czy Elwira miała z tym coś wspólnego?

„Czarcie lustro” to kolejne spotkanie z piórem autorki i jestem z niego jak najbardziej zadowolona. Autorka potrafi stworzyć ekscytującą i mroczną historię. Powieść porusza ważny temat jakim jest wykorzystanie seksualne. W dalszym ciągu to ofiara jest napiętnowana, musi zmagać się ze skutkami tego czynu w późniejszym życiu, kiedy to oprawcy często uchodzi wszystko na sucho. Bo jest majętny i ma poważanie wśród okolicznej społeczności. Historia Marty jest wstrząsająca, dogłębnie poruszająca. Powieść jest nasycona strachem, bólem i złem, ale i też nadzieją, że Marta odnajdzie się na nowo w otaczającej ją rzeczywistości i zwalczy syndrom sztokholmski. Historia Elwiry mnie znowu ciekawiła. Jest to postać owiana tajemnicą, po woli dowiadujemy się co raz to więcej faktów z jej życia, ale dopiero w końcówce wszystko staje się jasne. Cały czas z zainteresowaniem śledziłam historie obu kobiet i wyczekiwałam momentu kiedy się połączą i w jaki sposób, bo to, że się łączą nie ulegało wątpliwości. Ciekawie jest też wpleciony motyw i symbolika baśni do fabuły. To mroczna opowieść, bogata w zwroty akcji, oplata czytelnika i pochłania, aż do poznania zakończenia i zostaje na dłużej. Rodzinne sekrety, które doprowadzają do destrukcji i mają swoje konsekwencje w przyszłości, traumę. Autorka stworzyła ciekawe i rozbudowane postaci, dopracowane pod względem psychologicznym. Narracja jest zmienna i prowadzona z perspektywy kilku bohaterów, by połączyć wszystko w spójną całość.

„Czarcie lustro" to wciągający thriller, pełen napięcia i z zaskakującym zakończeniem. Powieść zapada w pamięć i wzbudza ogrom emocji. Polecam!

Istnieją takie książki, które nie potrzebują przelewu hektolitrów krwi ani fruwających flaków, a które i tak Was emocjonalnie rozwalą. Czytając "Czarcie lustro" to właśnie z takim emocjonalnym szokiem będziemy mieć do czynienia. I powiem już na wstępie - autorka w najmniejszym nawet ułamku nie będzie brała jeńców! Przygotujcie się, bo właśnie będziemy zaglądać w głąb lustra. I to czarciego.

Marta to czternastoletnia dziewczyna, która po latach wraca do swojego rodzinnego domu. Dziewczynka zaginęła kiedy była całkiem mała, nie wie kim jest, kim jest jej rodzina, skąd pochodzi. Nie pamięta nawet tego, jak się nazywa. W jej głowie jest tylko jedna osoba - Mistrz, który uwięził dziecko sześć lat temu i stał się jego całym światem. W tym samym czasie znika dyrektor prestiżowego liceum. Pierwszą podejrzaną o uprowadzenie mężczyzny staje się nowo zatrudniona anglistka. Co takiego łączy tajemnicze zaginięcie sprzed lat z aktualnym zaginięciem dyrektora szkoły? Jaką rolę we wszystkim odegra nowa nauczycielka, Elwira?

Zasiadając do lektury "Czarciego lustra" miałem w głowie obraz całkowicie innej książki. Tymczasem, jak się szybko okazało w moich rękach wylądowała książka diametralnie różniąca się od moich wyobrażeń, a co najważniejsze - książka z kategorii literackiej wagi ciężkiej! Czy to dobrze? Czy czytając najnowszą książkę Magdaleny Zimniak poczułem się zawiedziony? "Czarcie lustro" już od samego początku czyta się jednym tchem. Historia zaginięcia małej dziewczynki, która po latach odnajduje się gdzieś na skraju lasu i nie pamięta zupełnie nic z czasów, kiedy jeszcze mieszkała ze swoją rodziną przykuwa naszą uwagę już od samego początku. Potem autorka zapoznaje nas z wątkiem Elwiry, nowo zatrudnionej anglistki w prestiżowym liceum. Niebawem dyrektor szkoły przepada jak kamień w wodę. Powoli rozdrapywana przeszłość, kolejne intrygi, niedopowiedzenia, domysły i okrucieństwa będą stale towarzyszyć nam aż do samego finału. Napisałem o rozdrapywaniu przeszłości również nie bez przyczyny. To właśnie ona wbije Was głęboko w fotele, a każdemu rodzicowi nakaże poważnie zastanowić się czy warto wypuścić dziecko samo z domu. I powiem Wam szczerze, że po lekturze podobnych książek chyba zamknąłbym swoje dzieci w złotej klatce i trzymał w domu jak najdroższe skarby!

Magdalena Zimniak mierzy się z tematem, który jeszcze do niedawna uznawany był za temat tabu. Przecież dzieci nie mogą cierpieć! Przecież zarówno w horrorach i kryminałach, zarówno książkowych jak i filmowych dzieci wychodziły z opresji przeważnie obronną ręką. No ale nie tym razem! Jakiś czas temu czytałem fenomenalnego "Łowcę" Piotra Kościelnego. Książka totalnie mnie sponiewierała i szybko wdarła się na szczyt rocznego podsumowania. Krótko mówiąc, Kościelny w bardzo brutalny sposób przedstawia nam problem pedofilii. Podobną drogę obrała również Magdalena Zimniak. Autorka przedstawia nam potwora w ludzkiej skórze, lisa, którego umieszczono w kurniku pełnym zdobyczy! Pani Zimniak przedstawia nam historię uprowadzenia małej dziewczynki, jej przetrzymywania oraz ciągłego gwałcenia. Kiedy przeczytałem fragment opisujący "zabawę w kotka i myszkę" poczułem takie obrzydzenie, że musiałem na chwilę odłożyć tę książkę na bok i odetchnąć. Był to jednak dopiero wstęp do tego, czym jeszcze uraczy nas autorka...

"Czarcie lustro" to świetnie napisana historia opowiedziana z perspektywy kilku osób. Opowieść Zimniak zyskuje dodatkowy plus ponieważ autorka cały czas wodzi nas za nos i podstawia mylące nas kroki! Historia opowiedziana przez Panią Zimniak systematycznie dostarcza nam domysłów na temat tego, czego dowiemy się w finale. Wcale nie przesadzę jeśli powiem, że większość, może nawet 90% książek, które czytam rozgryzam bardzo szybko. W przypadku "Czarciego lustra" jest całkowicie odwrotnie! Autorka wodzi czytelnika za nos i co jakiś czas myli tropy! Kiedy dochodzimy do finału całej historii sami jesteśmy nim zaskoczeni! Zakończenie książki jest mocno zakręcone, jednak jeszcze mocniej wbije nas w fotele!

"Czarcie lustro" to opowieść o bólu, cierpieniu, zemście i próbie życia od nowa. Książka wciąga nas już od samego początku, a potem nie pozwala szybko o sobie zapomnieć. Z chęcią sięgnę po pozostałe powieści Pani Zimniak!

„Czarcie lustro” to najnowszy thriller jednej z moich ulubionych autorek. Tą powieścią Magdalena Zimniak udowodniła, że jest w doskonałej formie. Stworzyła niezwykły, złożony i wstrząsający thriller, który trzeba czytać uważnie i w skupieniu. Łatwo się w nim pogubić i dać wyprowadzić w pole. Źle połączyć fakty i opacznie odczytać przekaz powieści. W ogóle uważam, że ta książka jest skierowana do dojrzałego i wyrobionego czytelnika. „Czarcie lustro” porusza bowiem bardzo trudny i drażliwy temat, o którym niby się mówi, ale moim zdaniem wciąż za mało. Krzywdzone są bowiem małe dzieci, a dorośli bardzo często nie dają im wiary, nawet gdy symptomy są tak widoczne, że tylko ślepy, by ich nie zauważył. Dlaczego tak jest? Może dlatego, że dzieci boją się i wstydzą, a dorośli nie chcą źle mówić o sąsiadach, o mężu, żonie. Dzieci są ufne, łatwowierne, łatwe do przekupienia i dla pedofila są ofiarą niemalże idealną. To trudne do wykrycia przestępstwa, gdyż dotyczą sfery, o której dziecko nie potrafi mówić. Szkoda, że ostatnio skupiono się tylko na jednym środowisku, jakby pedofilia poza nim nie istniała. Media i instytucje państwowe udają, że tak jest, pomijają milczeniem te przestępstwa w innych grupach społecznych. Nikomu nie powinno się odpuszczać. Dzieci mają prawo do ochrony i opieki, a miejsce ich krzywdzicieli jest w więzieniu.

Co mają ze sobą wspólnego czternastoletnia Marta, którą przez sześć lat więził obcy mężczyzna i zaginiony dyrektor prestiżowego liceum ? Na odpowiedź na to pytanie trzeba będzie czekać do końca tego fascynującego thrillera.

Zaginiona przed laty Marta wraca do domu, ale jej powrót nie oznacza końca kłopotów. Nastolatka musi uczyć się wszystkiego na nowo, bo przez sześć lat, gdy była więziona, zapomniała, czego się wcześniej nauczyła i nie pamięta, kim była, zanim ją porwano. Nie wie, jak składać litery, jak się nazywa i ile ma lat. Odzyskała swoją rodzinę i tożsamość, ale mimo to trudno jej odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Nadal jest uzależniona od decyzji innych, ciągłe ktoś mówi, co ma robić. Marta próbuje przypomnieć sobie, jak wyglądało jej życie, zanim człowiek każący nazywać się Mistrzem ją porwał i uwięził. Nie wie, czy obrazy, które ma w głowie są prawdziwe, czy też je sobie wymyśliła. Niepokoi ją to, co pamięta, tym bardziej że przyłapała matkę na kłamstwie.

Marta przyzwyczajona do wykonywania poleceń bez sprzeciwów boi się, że zadawaniem pytań narazi się matce. Matka natomiast nieustanie córkę kontroluje, co dziewczynie kojarzy się z niewolą, w której tyle czasu była trzymana. Chociaż chce wolności, to czy potrafi na niej żyć ? Czy po tym wszystkim może być jeszcze normalna? Ciągłe gwałty, kary wymierzane za nieposłuszeństwo, zamykanie w ciemnej komórce i sączone do jej umysłu kłamstwa niczym trucizna na zawsze ją zmieniły. Wszystkim się wydaje, że wiedzą, co jej się przydarzyło, ale tak naprawdę tego nie wie nikt.

Szanowany i lubiany dyrektor prestiżowego liceum, pomimo że ma rodzinę, znany jest ze swej słabości do płci pięknej i wdawania w romanse. Elwira młoda anglistka nie była wyjątkiem w tej kwestii, więc gdy zaginął, robi wszystko, by jej związek z szefem nie ujrzał światła dziennego. Niestety zaginiony zostawił w domu telefon, a w nim SMS-y, które z nią wymieniał, zatem szybko wychodzi na jaw, że się z nim spotykała.

Policji udaje się ustalić prawdę, a jej mataczenie powoduje jedynie, że staje się główną podejrzaną w sprawie zaginięcia dyrektora. Elwira od dawna planowała zbliżenie się do tego mężczyzny. Czym się kierowała? Czy jest niezrównoważona psychicznie? Okazuje się, że nie jest jedyną, która kłamie. Wszystkie kobiety z otoczenia dyrektora nie mówią prawdy, a każda z nich miała motyw, by go zabić.

Autorka naprzemiennie oddaje narrację wszystkim bohaterom. Ze strzępków ich wspomnień wyłania się powoli obraz tego, co spotkało Martę i co zrobiła Elwira. ??????? ?????? to świetnie skonstruowany thriller, ze znakomicie wykreowanymi postaciami. Autorka poruszyła problem pedofilii, krzywdzenia małych dzieci przez dorosłego mężczyznę. Dzieci pozostawionych samym sobie ze swoim dramatem, bo mama, siostra nie wierzą im, że są krzywdzone. Magdalena Zimniak porusza także problem syndromu sztokholmskiego, uzależnienia się ofiary od kata. Po latach krzywdzona dziewczyna nadal wierzy, że kochała swojego oprawcę. To, co ją spotkało, na zawsze zdeterminuje jej życie. Złych wspomnień nie wymaże z pamięci najlepsza psychoterapia ani miłość rodziny, w której wciąż czuje się obco i nieswojo. Dochodzi dodatkowo strach o młodszą siostrę, bo Mistrz powiedział, że wziął ją sobie na celownik i o mamę, którą przyrzekł, że zabije, jeśli naprowadzi na jego ślad organy ścigania. Nikt nie wie, kim jest, ani gdzie tyle czasu przetrzymywał swoją ofiarę. Policja zapewnia ją, że są już bezpieczne, ale czy może im wierzyć? Pewnych rzeczy nie da się zostawić za sobą. One zawsze będą w nas. Nie da się zaprzeczyć rzeczywistości.

Pomimo że „Czarcie lustro” jest fikcją literacką, to rzeczywistość niejednokrotnie jest jeszcze bardziej przerażająca. Tytuł thrillera moim zdaniem nie jest przypadkowy, odwołuje się bowiem do baśni Hansa Christiana Andersa „Królowa śniegu” Takich odwołań w fabule do baśni Andersena jest więcej, bo zaczytuje się w nich jedna z głównych bohaterek, której działania później przypominają Gerdę i Kaja.

W którymś momencie narracja się zmienia, a emocje sięgają zenitu. To już nie tylko sprawa pedofila, ale wszystkich, których on skrzywdził. Jedno zdarzenie pociąga za sobą kolejne, a tragedia zatacza coraz szersze kręgi. Każda z ofiar przeżywa swój koniec świata. Czy powinno się wybaczyć, czy szukać zemsty? Do czego jest zdolna kobieta, gdy dowie się, że jej dziecko zostało skrzywdzone przez kogoś, kogo dobrze znała? Jedna z nich wynajmuje detektywa, by odnalazł jej dziecko, a znajduje drugie dno w sprawie, druga w obronie swego dziecka jest w stanie zrobić dosłownie wszystko. Obie są w stanie zabić. Sądzę, że każda matka jest zdolna do zbrodni w obronie swego dziecka, zwłaszcza gdy odkryje, że żyła pod jednym dachem z człowiekiem pozbawionym skrupułów, dla którego własne dziecko nie miało znaczenia. Wszystkie pozornie niepasujące do siebie wątki spinają się w końcu w jedną całość. Czas na finał, który szokuje i zaskakuje. Okruchy czarciego lustra trafiły do serc ofiar krzywdzicieli i zmieniły je w sopel lodu. Czy uda się je kiedykolwiek stamtąd wyjąć ?

Autorka porusza w thrillerze nie tylko temat pedofili, ale przedstawia przy okazji przerażającą prawdę o reakcji dorosłych na próbę powiedzenia im przez małe dziecko, że wujek, przyjaciel rodziny, dobry znajomy bawi się z nimi … na golasa. Z góry zakładają, że dzieci kłamią, wymyślają niestworzone historie, by zwrócić na siebie uwagę, bo to przecież niemożliwe, by ten wspaniały człowiek, był zboczeńcem. Ten brak reakcji dorosłych poraża i woła o pomstę do nieba. Widzieli przecież sygnały, przerażenie w oczach dziecka, czuli, że coś jest nie tak, ale wygodniej im było oskarżyć je o kłamstwo, zamiast działać i coś z tym zrobić. A pedofil miał się całkiem dobrze, czuł się bezkarny i krzywdził kolejne dzieci, które znalazły się w kręgu jego zainteresowania.

Bardzo dobra książka, świetnie napisana, którą powinno się przeczytać ku przestrodze, by nie pozostać głuchym na głos krzywdzonych dzieci.

Zaintrygowana zapowiedzią książki postanowiłam wyjść poza strefę swojego komfortu czytelniczego i sięgnąć po ,,Czarcie lustro”. Już od pierwszych zdań zostałam całkowicie pochłonięta przez tą historię a klimat jaki Autorka stworzyła sprawia, że ciężko ją odłożyć choćby na chwilę. Przy tak wielu postaciach jakie pojawiają wraz z rozwojem wydarzeń można odnieść wrażenie, że fabuła gmatwa się jeszcze bardziej a odpowiedź na wszystkie pytania wydaje się być jeszcze bardziej odległą. Ogromnym zaskoczeniem było dla mnie to w jakich okolicznościach Marta utraciła wolność i kto tak naprawdę był tego powodem. Od samego początku uznawałam, że jej zaginięcie to był zwykły przypadek. Ot, znalazła się w nieodpowiedniej chwili, w nieodpowiednim czasie. Prawda okazała się być jednak niezwykle brutalna. Fantastycznie napisana, trzymająca w napięciu i pozostawiająca w niemałym zaskoczeniu.

Marta to jeszcze dziecko, które zostało skrzywdzone w jeden z najokrutniejszych sposobów. Wraca do domu jako czternastolatka i nie oszukujmy się, nie potrafi odnaleźć się w rzeczywistości. Zastraszona z każdym kolejnym krokiem wciąż ogląda się za siebie w obawie, że przeszłość powróci i tym razem sprawi ból nie tylko jej ale też osobom jej tak bardzo bliskim. Ten strach niejednokrotnie jest dla niej obezwładniający, sprawia, że mimo szczerych chęci słowa grzęzną jej w gardle a łzy mimowolnie zaczynają spływać po policzkach. Z całego serca pragnie chronić swoją siostrzyczkę by ta nigdy nie podzieliła jej losu.

W czasie gdy Marta wraca do domu, niedaleko stolicy uznaje się za zaginionego dyrektora pewnego bardzo prestiżowego liceum. Mający rodzinę nigdy nie stronił od pięknych kobiet co nie umknęło uwadze jego małżonki. Monika znosi wszystko z godnością, do czasu. Wie o nim znacznie więcej niż mogłoby się wydawać i ta wiedza ciąży jej od wielu, wielu lat. Mimo jawnych sygnałów jakie dostawała ignorowała je co do tej pory nie pozwala jej spokojnie spać. Coś się jednak zmieniło…

„ Czarcie lustro ”.

Skradziona dziecku niewinność.

Czystość duszy ze spokoju ograbiona.

Ufność zamieniona w dziecięcą naiwność,

że znów w rodziny wpadnie ramiona.

Mała dziewczynka otulona w bezbronność,

Mistrza dotykiem złym naznaczona.

Młode życie ubrane w dziecinność,

wpadło w krzywdy złe ludzkie szpona.

A w sercu drobinki czarciego lustra,

a w sercu zemsty pragnienie,

że sprawiedliwość doczeka się jutra

i dziecięce myśli znajdą ukojenie.

Siostrzana miłość jak w Andersena baśni,

choć oczy zamglone nienawiści wspomnieniem.

Jak Gerda po Kaja stronie stawała,

tak wierność siostrzana stała się ukojeniem.

I wreszcie godzina zemsty nastała,

i wreszcie na duszy uspokojenie.

I choć bólem dziecięca dusza wybrzmiała,

życie przyniosło sprawiedliwości wytchnienie.

Mała dziewczynka cierpiała,

mała dziewczynka płakała.

Swoją historią mnie obdarowała,

bolesną i smutną, i łzy wyczarowała.

To jest książka mojej wrażliwości. Książka, w której emocje płyną od jej początku do samego końca. Dziecięca krzywda Was zaboli, intryga kryminalna zachwyci, a portrety psychologiczne bohaterów zrobią na Was wrażenie. Będziecie lawirować pomiędzy tropami i wskazówkami, szukać rozwiązania, aż dotrzecie do zakończenia, które zmieni bieg Waszych myśli. Spójrzcie w czarcie lustro i przekonajcie się czy „ Pałac Królowej Śniegu runął ”, a napędzana siostrzaną miłością i zemstą kobieta „ rozprawiła się z diabłem ”. Polecam bardzo.

Marta była porwana jako kilkuletnia dziewczynka, w wieku czternastu lat zostaje odnaleziona i próbuje zacząć życie na nowo, co w związku z przebytą traumą nie jest łatwe. Mężczyzna, który ją przetrzymywał, wykorzystywał ją seksualnie, co zniszczyło jej psychikę. Nie jest łatwo po czymś takim odnaleźć się w rzeczywistości. Dziewczyna ma świadomość, że różni się od rówieśników. Tymczasem dyrektor jednego z liceum, znajdującego się kilka kilometrów od stolicy, znika w niewyjaśnionych okolicznościach, a podejrzenia padają na Elwirę, jedną z tamtejszych nauczycielek. Co łączy ze sobą te wydarzenia? Jakie tajemnice skrywają się za tą historią?

„Czarcie lustro” jest bardzo dobrą, ale też mocną powieścią. Z jednej strony porwała mnie ona bez reszty, a z drugiej równie mocno wstrząsnęła. Nie jest łatwo czytać o wykorzystaniu seksualnym, zwłaszcza dzieci. Teraz gdy sama mam córkę, takie rzeczy bolą mnie jeszcze bardziej. Prezentowana przeze mnie książka jest fikcją literacką, lecz wszyscy doskonale wiemy, że po świecie stąpa wiele potworów i rzeczy, takie jak te opisane w dziele Magdaleny Zimniak, dzieją się naprawdę.

Historia opisana jest z perspektywy kilku osób, lecz w większości narratorem jest Marta oraz Elwira. Pierwsza z bohaterek uczy się żyć na nowo, gdyż jej edukacja zakończyła się w momencie porwania. Nie wie, jak obsługiwać komputer czy telefon, nie ma koleżanek, wszędzie towarzyszy jej strach o życie swoje i bliskich. Druga z nich próbuje zaznać sprawiedliwości, chce wyjawić, kim naprawdę jest dyrektor, który zaginął. Wychodzi na jaw, że nie tylko ona ma z nim na pieńku. Kto zatem jeszcze chciał odegrać się za czyny, które popełnił?

Zakończenie mnie zaskoczyło. Części rzeczy się domyśliłam, lecz nie wszystkiego, a gdy przeczytałam ostatnią stronę i zamknęłam książkę, byłam w stanie powiedzieć tylko „wow!”. Uwielbiam twórczość Magdaleny Zimniak i jej książki mogę brać w ciemno. Wiedziałam, że i tym razem się nie zawiodę. Autorka jest jedną z nielicznych polskich pisarek, którym udaje się mnie zaskoczyć. Cieszę się, że mamy ją wśród naszych rodzimych twórców i już nie mogę się doczekać kolejnej jej pozycji, po którą sięgnę.

Jeśli lubicie dreszczowce bez rozlewu krwi, za to z mocnym tematem i nie przeraża Was tematyka pedofilii, która do lekkich nie należy, to śmiało sięgajcie po „Czarcie lustro”, jestem pewna, że będziecie równie wstrząśnięci i zaskoczeni, jak ja.

Marta po sześciu lat od porwania wraca do swojego domu rodzinnego. Ledwo pamięta swoich bliskich. Mistrz, z którym spędziła swoje ostatnie sześć lat mocno zawładnął jej umysłem. Trauma z jaką przyjdzie jej się zmierzyć oraz prawda jaką pozna będzie niosła za sobą konsekwencje.

W jednym z liceów ginie dyrektor. Pierwsze podejrzenia padają na młodą anglistkę. Co łączy ją ze sprawą i człowiekiem, który uznawany jest za wzór?

To moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i jestem mocno oczarowana. Bardzo dobry, trzymający w nieustannym napięciu, elektryzujący thriller psychologiczny. Styl pisania autorki jest płynny, świetnie żongluje emocjami, które z każdą kolejną kartką powieści rosną w siłę. Totalny rollercoaster emocjonalny, po którym ciężko się otrząsnąć.

Tajemnica goni tajemnice a czytelnik zachłannie pochłania lekturę. Mogę stanowczo stwierdzić że #czarcielustro wszedł na salony książkowe z wielkim wow. Zakończenie bardzo zaskakujące i nieprzewidywalne. Idealnie utworzony motyw zbrodni. Jest to bardzo mocna książka, przepełniona ciężkimi tematami i niesie za sobą przesłanie szczególnie dla rodziców.

Na takie powieści warto czekać, a potem zachwycać się genialną lekturą.

Spoglądasz w nie co dzień.

Kogo widzisz?

Siebie, czy może odłamek tego, kim chciałbyś się stać?

Tajemnicza mgła osnuwa lustro, by po chwili ukazać Ci w nim twarz...czarcie spojrzenie...

Zaginiona przed laty Marta wraca do swojego domu. Mimo, że ma już 14 lat wciąż czuje się dzieckiem. Przerażonym i zagubionym. Niwiele pamięta z dziecinnych lat, bo przez ostatnie sześć jej jedynym towarzyszem był On, Mistrz.

Tymczasem kilkaset kilometrów od stolicy znika bez śladu dyrektor prestiżowego liceum, a główną podejrzaną zostaje młoda anglistka.

Co łączy te wydarzenia?

Ile tajemnic chowa się po drugiej stronie czarciego lustra i co musi się wydarzyć, by rozbiło się w drobny pył?

Książka napisana z perspektywy kilkorga bohaterów już od pierwszych stron intryguje i nie pozwala od siebie oderwać. A im dłużej zagłębiamy się w tę historię, tym mocniej włosy jeżą się na głowie.

Kiedy myślimy, że już coś wiemy, zaczynamy powoli łączyć kropki, autorka szykuje nam kolejny szokujący zwrot i tak jest aż do samego końca.

Już dawno nie czytałam tak nieprzewidywalnej opowieści, która porusza do głębi, budzi niesmak i przerażenie.

Już dawno nie miałam ochoty przejść przez czarcie lustro i osobiście wymierzyć sprawiedliwość.

Ta książka zrobi wrażenie na każdym z Was i zaręczam, że jeśli już ją zaczniecie, nie odłożycie, dopóki nie przeczytacie.

Ogromnie polecam!!!

Ten thriller Was wciągnie w swe sidła i nie puści, dopóki nie odkryjecie prawdy.

A gdy to się stanie, treść zostanie długo w Waszej pamięci.

Cóż to była za książka!

Mroczna, trudna, poruszająca i pochłaniająca całkowicie.

Nie mogłam się od niej oderwać.

Muszę ostrzec, że w książce się pojawia motyw p**ofilii.

Marta, dziewczynka, która została porwana wraca po sześciu latach do domu rodzinnego.

Co się z nią działo przez ten czas?

Kto stoi za porwaniem?

I czy to na pewno było porwanie?

Elwira - kobieta pragnąca zemsty.

Za co? Czy ją odnajdzie? Kto się kryje pod tym imieniem?

Pierwszy raz miałam styczność z twórczością autorki i przepadłam.

Kreuje fikcyjną rzeczywistość perfekcyjnie, zdaje się nam tak bardzo naturalna, że aż strach.

Mrok, napięcie, śledztwo i intrygi, ból i radość, cały wachlarz przeróżnych doznań i emocji.

Ogromny plus za krótkie rozdziały i różne perspektywy.

Do tego często gęsto forma pierwszoosobowa, moja ulubiona.

Dzięki temu poznajemy wydarzenia tak, jakbyśmy sami w nich uczestniczyli a to dodaje jeszcze więcej emocji, które tutaj buzują.

Genialny thriller, już teraz wiem, że będzie moją książka miesiąca stycznia.

Dawno nie czytałam tak dobrej książki, która nie chce mnie puścić nawet teraz, kilka dni po czytaniu.

Przyznam się również, że autorka mnie zaskoczyła, bo myślałam, że ktoś inny jest Elwirą a tu taka niespodzianka.

Takich smaczków i niespodziewanych rozwiązań znajdziemy tu kilka.

Nie lubię spojlerować więc musicie ją przeczytać sami, do czego gorąco zachęcam!

Z pewnością taki thriller psychologiczny znajdzie się wysoko na liście must have!

"Jaka ona jest, ta rzeczywistość? Nazywam się Marta Jędrasik i jestem w domu. Mama czekała na mnie sześć lat. Mam młodszą siostrę, która prawie mnie kocha (...).

Jest też druga rzeczywistość. Sześć lat spędziłam z nim."

Książki, które poruszają tematykę krzywdy bezbronnego dziecka, i to w najgorszym możliwym wydaniu, bolą mnie szczególnie... I taka właśnie jest ta książka. Bolesna i mocna. Ale też ważna i potrzebna, bo ukazująca rzeczywistość. Okrutną i bezwzględną

Historię poznajemy z kilku perspektyw narracyjnych. I każdy z bohaterów wnosi w powieść pewne napięcie i nieprzewidywalność. I w zasadzie dosyć szybko, zdawałoby się, jesteśmy w stanie poznać i przewidzieć fabułę, to jednak zawiłość losów bohaterów, ich mroczne sekrety, okrutne decyzje rzucają coraz to nowsze światło na tok akcji. Akcji, która przeraża. I dla mnie, jako matki, wstrząsa i poraża swoim niewyobrażalnym złem, pozostawiając w głowie jedno pytanie: jak można było zrobić taką krzywdę dziecku?!

Jednak nie tylko akcja tutaj jest warta uwagi. Ta powieść to również podróż po meandrach ludzkiej psychiki, często wypaczonej i chorej, która naznaczona przeszłością i różnymi problemami

„Czarcie lustra” to książka idealna dla każdego fana thrillerów. Potrafi trzymać w napięciu od pierwszej do ostatniej strony, potrafi zatrwożyć i nie da się odłożyć puki nie poznamy zakończenia, które nie jest przewidywalne. Oprócz tego książka posiada zaskakujące zwroty akcji i ciekawych, złożony portret psychiczny bohaterów.

Poznajemy Martę, która znajduje się w lesie i stara się z niego wydostać. Nie wie co w nim robi, kim jest i w ogóle mało co pamięta. Od samego początku jest bardzo intrygującą osobą.

Elwira to nauczycielka, która jak dla mnie od samego początku zachowywała się jakby się czegoś bała. Jakby była mocno pogubioną osoba.

Monika to kolejna ciekawa, kobieca postać. To żona zaginionego dyrektora Sułeckiego. Co się stało z mężem? Żyje? Czy ktoś go zamordował?

Co łączy Elwirę, Monikę i jej męża z Martą? Kim jest Mistrz? Przekonacie się sami.

Książka dostarczyła mi wielu emocji. Przede wszystkim uczucie napięcia i strachu. Jest tutaj wiele kłamstw, drastycznych scen oraz ślepych tropów. Autorka posiada niezwykle lekkie pióro, dzięki czemu książkę wręcz pochłania się. Tępo akcji jest taka jakie lubię. Cały czas coś się tutaj dzieje i nie ma mowy o nudzie. Do tego uwielbiam książki, w których przeplatane są wątki dotyczące różnych bohaterów i które w pewnym momencie łączą się ze sobą. Oprócz poszukiwania mordeccy, książka jest również literacką podróżą po zakamarkach ludzkiej psychiki. Pani Zimniak porusza tu temat traumy i złych wspomnień. To wszystko sprawia, że powieść zostanie ze mną na dłużej.

Marta w wieku 8 lat zostaje uprowadzona spod szkoły, przez człowieka który później przetrzymuje ją przez kolejnych 6 lat, wykorzystuje, każe nazywać się mistrzem. Po tym czasie wyrzuca ją jak zużytą zabawkę, policji udaje się odkryć tożsamość dziewczyny i odnaleźć jej rodzinie, lecz powrót po tylu latach i okropnych przeżyciach do normalnego świata wydaje się wręcz nierealny.

Drugi wątek to zaginięcie Dyrektora prestiżowego liceum, człowieka wydającego się być chodzącym ideałem, a podejrzenie pada na nowo zatrudnioną nauczycielkę.

Czy coś łączy te dwie sprawy? Czy Marta będzie w stanie poradzić sobie z traumą? Co przydarzyło się dyrektorowi?

Ta książka jest pełna trudnych emocji, zwłaszcza że opisuje jedne z najokrutniejszych krzywd jakie dorosły może wyrządzić dziecku. Historia trzyma cały czas w napięciu, chwilami ściskała mnie mocno za gardło i dusiła, ból, strach i ciągłe napięcie są wręcz namacalne. Czuję że po tej lekturze nie pozbieram się tak szybko, mocna, bolesna ale i potrzebna.