Do końca świata

książka została napisana dojrzałym, przystępnym i subtelnym językiem, tak bardzo adekwatnym do delikatności uczuć, o których jest mowa. To, w połączeniu z zaskakującą akcją i przesłaniem, że należy poświęcać uwagę swoim bliskim, zanim będzie na to za późno sprawia, że w moim przekonaniu „Do końca świata” to jedna z najpiękniejszych książek o miłości i jej stracie, jakie dane było mi czytać.

Jerzy jest prezesem instytutu, który od wielu miesięcy zajmuje się tajnym projektem. Zarządza dziesięcioma zespołami. Każdy zespół pracuje nad inną częścią projektu. Zespoły nie mogą wymieniać się informacjami nt. pracy, aby konkurencja nie dowiedziała się o niczym. Co to za projekt ? Nie wiemy.

Bohaterów powieści poznajemy, gdy Jerzy od kilku tygodni nie wstaje z łóżka, ciągle śpi. Jest prawdopodobnie pogrążony w depresji. Jego dorosły syn Jan, próbuje mu pomóc. Wzywa lekarza, który jest przyjacielem domu.

„- Jurek, wstawaj. Po prostu się podnieś, przebierz i funkcjonuj – zwrócił się łagodnie do przyjaciela, siadając na skraju łóżka, dokładnie w tym miejscu, w którym wciąż widoczne było wgniecenie w pościeli po Janku. Jerzy nie reagował, więc Miłosz ciągnął dalej, szturchając jego ramię: - Wszyscy wiemy, co się wydarzyło, ale masz syna. Musisz wstać. Nie dla siebie, nie dla mnie, ale dla niego. Jest zbyt młody aby to wszystko udźwignąć.”

Po wizycie lekarza, Jerzy wstaje i wraca do pracy. Pracuje nad projektem, nie chce go sprzedać, choć w świetle jego choroby, istnieje podejrzenie, że może go nie ukończyć.

W opowieści pojawia się również Magda – to matka Jana i żona Jerzego. Kobieta piękna, wytworna i samotna. Co będzie dalej? Dowiecie się czytając powieść.

Są książki, które wciągają od pierwszej strony. Ta taka nie jest – przynajmniej moim zdaniem. Ale czytając kolejne rozdziały, kiedy dowiadywałam się coraz więcej o relacjach w rodzinie Jerzego, wciągała mnie. W połowie książki, kiedy myślałam, że już wszystko wiem, autor mocno mnie zaskoczył a ostatnie rozdziały wręcz pochłonęłam.

Autor w subtelny sposób przekazuje nam czytelnikom, że miłość należy pielęgnować. Nie jest ona dana raz na zawsze. W ferworze codziennego życia możemy się zagubić i zapomnieć. Przystańmy i zadbajmy o nią.

Zdecydowanie polecam!

Lubię popularny wśród młodych twórców naturalizm, kiedy otrzymuję soczysty kawał literatury z pazurem, ale efekt jest taki, że coraz rzadziej zdarza mi się trafić na coś co językowo będzie piękne, staranne, wysublimowane. Dojrzałość stylu Maruszewskiego jest naprawdę zachwycająca. Chociaż sama powieść krąży wokół tematu komputerów i konkretnego świata liczb i kodu, to jednak najważniejsze jej elementy zdają się być nieuchwytne. Z jednej strony mamy innowacyjne technologie, z drugiej nostalgię i potrzebę obecności drugiego człowieka. "Do końca świata" pokazuje wielką pułapkę, w jaką wpadają bohaterowie wierząc, że nowe wynalazki zastąpią im najbliższych. W rzeczywistości technologiczne nowinki boleśnie unaoczniają samotność bohaterów i ich poczucie straty.