Drobne chwile wolności

30 letnia Olivia mieszka z rodzicami a jej najbliższą przyszłością jest ślub z Bernardem. Pewnego dnia otrzymuje tajemniczy liścik oraz przesyłkę od niewidzianej przez 16 lat ciotki. Dziewczyna rzuca swoje nudne życie i za sugestią krewnej wyjeżdża do Paryża.

Powieść snuje się niespiesznie, przelewa leniwie przez palce. Pędy życia i zdarzeń zatrzymuje się tutaj w przeciągającej się w czasie chwili. Główna bohaterka podąża powoli przez życie zastanawiając się co jest dla niej najważniejsze, co jest źródłem jej szczęścia, do czego dąży.

Wyjazd do Paryża staje się dla niej elementem przełomowym, odkryciem i wyzwoleniem. Codzienne powinności, oczekiwania innych, niespełnione wymagania zaczynają blaknąć w mieście świateł. Napotkani na jej drodze ludzie stają się dla niej źródłem inspiracji i pytań, które mogą zmienić jej życie.

Olivia jest nieco drażniącą bohaterką. Brak jej ikry i charakteru. 30 letnia kobieta przypomina nieco melancholijną, zagubioną dziewczynkę.

„Drobne chwile wolności” to książka do kubka kawy lub herbaty. Idealna na zatrzymanie się i przyjrzenie światu oraz własnemu życiu. Jest nostalgiczna, poetycka, refleksyjna.

Oliva ma trzydzieści lat. Mieszka z rodzicami, nie ma stałego zatrudnienia, a niedługo ma wyjść za mąż za człowieka, z którym zdaje, się nic ją nie łączy. Jest przystojnym prawnikiem, ale nie śmieje się z jej żartów, nie za bardzo mają o czym rozmawiać. Bernardo jest wymarzonym zięciem jej matki, ale czy jest wymarzonym mężem dla niej? Kobieta zdecydowanie potrzebuje jakiejś zmiany w życiu i o to zjawia się szansa na nią. Do Olivy odzywa się od lat niewidziana ciotka, która prosi ją o przyjazd do jednej z najsłynniejszych paryskich księgarni. Ta podróż zdecydowanie wpłynie na jej życie.

Pozazdrościłam Olivie odwagi. Sama chętnie pojechałabym do Francji, snuła się po uliczkach, zwiedzała kawiarnie, uczestniczyła w różnych atrakcjach, takich jak spotkanie z Leonardem Cohenem lub oglądanie spektaklu teatralnego, kosztowała nowych potraw, spała na podłodze w księgarni. Zwłaszcza że bohaterka poznała ciekawych, wesołych, mądrych przyjaciół. Przy nich nie musiała czuć się samotnie. Kto chciałby wracać do nudnego narzeczonego, pracy niedającej satysfakcji oraz ingerującej w życie matki, która nawet nie pozwala łączyć kolorów po swojemu?

„Drobne chwile wolności”, to ciepła opowieść o poszukiwaniu siebie i swojego miejsca na ziemi. Autorka snuje swą opowieść na granicy literatury obyczajowej oraz pięknej. Wszyscy czegoś od Olivy oczekują, a ona po prostu chce być sobą. Wyjazd do Paryża jest nie tylko zwykłą podróżą, to miejsce, które daje jej wolność, niezależność i możliwości. Tam nikogo nie obchodzi, kim jest, czym się zajmuje. Liczy się tylko tu i teraz.

Ta pozycja dała mi do myślenia nad tym, jak bardzo liczą się małe rzeczy, gesty. Wystarczy smaczny deser, rozmowa, ciekawa książka, zapierający dech w piersiach widok, a nasze życie staje się piękniejsze. Szkoda, że tak rzadko w codziennej gonitwie dostrzegamy te drobne momenty. Ludzie chodzą zapatrzeni w telefony, a może warto by je było odłożyć i z życzliwością uśmiechnąć się do mijanej nas osoby, wziąć głęboki oddech i poczuć świeże powietrze, pozwolić sobie na odrobinę wytchnienia i bujanie w obłokach.

Historia stworzone przez Lorenzę Gentile, to nie tylko opowieść o kobiecie na rozdrożu, ale przede wszystkim hołd dla jej odwagi, przełamywania lęków i słuchania swojego wewnętrznego ja. Nigdy nie jest za późno, by zrezygnować z dotychczasowego życia. Nikt za nas go nie przeżyje i nie musimy zachowywać się tak, by satysfakcjonować innych, to nam ma być dobrze.

Książkę czytało mi się przyjemnie, była dla mnie miłą odskocznią od mocniejszej literatury, którą czytam najczęściej. Zostawiła mnie z refleksjami oraz miłym ciepłem na sercu. Daje nadzieję. Myślę, że jeszcze kiedyś do niej wrócę, by na nowo poczuć te emocje. Jestem pewna, że spodoba się ona miłośnikom literatury obyczajowej i pięknej.

Oliva ma z pozoru poukładane życie, długoterminowe plany, dobrą pracę, awans na wyciągnięcie ręki oraz narzeczonego i nieuchronnie zbliżający się dzień ślubu. Gdy kobieta otrzymuje list od swojej ciotki z zaproszeniem do Paryża, postanawia udać się w podróż. Mimo, iż nie widziała ciotki Vivienne od szesnastu lat, mimo iż cała jej rodzina wyparła się Viv, Oliva chce ją odszukać i wyjaśnić wszystkie nieporozumienia z przeszłości. Kobieta nie spodziewa się jednak tego, że ten wyjazd wywróci całe jej dotychczasowe życie do góry nogami.

"Drobne chwile wolności" to piękna, niemalże poetycka, tocząca się niespiesznie podróż po zakątkach Paryża. Motywem wiodącym powieści jest tytułowa wolność, która w parze z potrzebą szczęścia okazuje się być niezwykle istotnym, zmieniającym życie aspektem.

Historia Olivy kręci się wokół rodzinnej tajemnicy, która przez lata była przed nią skrzętnie ukrywana. Tymczasem kobieta w stolicy Francji poznaje nietuzinkowe osoby, które inspirują ją do zmian, do postawienia siebie i swoich potrzeb na pierwszym miejscu.

To niezwykła opowieść o tym, iż nie można całe życie kierować się dążeniem do perfekcji czy oczekiwaniami i zadowalaniem innych. To nie jest właściwa droga ku szczęściu, ku wolności, ku spełnianiu marzeń i pragnień.

Ta historia to prawdziwa skarbnica głębokich refleksji, celnych przemyśleń pięknie ujętych w słowa, trafiających do samego serca czytelnika.

Z pozoru prosta, niewyróżniająca się historia, jednak wywołuje całą gamę emocji, urzeka subtelnością przekazu oraz zmysłowymi opisami. To naszpikowana mądrością życiową powieść, która pomaga w codzienności dostrzec te małe, ulotne chwile, tak istotne w procesie odnajdywania własnego "Ja", swojego miejsca na ziemi, szczęścia i spełnienia.

Z serca polecam, szczególnie osobom lubiącym refleksyjne, niespieszne opowieści.

„Drobne chwile wolności” to bardzo przyjemna powieść z Paryżem w tle. Opowiada o całkowitej zmianie życie, o tym że warto walczyć o siebie i swoje szczęście.

Oliva ma bardzo poukładane życie we Włoszech. Mieszka z rodzicami, ma pracę i narzeczonego. Mimo wszystko uważa, że jest w tyle za swoimi rówieśnikami. Co więcej, żyje aby zadowolić innych, a swoje pragnienia ukrywa głęboko w sobie. Przez to chodzi na terapię, ma tachykardię i problemy ze snem. Jedyną osobą, która umiała wydobyć z niej prawdziwą Olivę, była jej ciotka, Vivienne – ekscentryczna staruszka z mnóstwem szalonych pomysłów. Jednak pewnego dnia zniknęła z jej życia. Nagle Oliva dostaje wiadomość od ciotki z biletem do Paryża. Zasłaniając się kłamstwem, Oliva wyrusza w podróż. Tylko nie sądziła, że będzie to podróż po powrót swojego życia.

Książka wciąga od pierwszych stron. Jest tu dużo zawirowań i sekretów do okrycia. Czytelnik śledzi przemianę Olivy. Jak kobieta stara się znaleźć swoje „ja” i do tego odkryć tajemnicę ciotki. Pomagają jej w tym dopiero co poznani przyjaciele, którzy pokazują jej, że można żyć inaczej – nie utartymi schematami, ale tak jak ma się na to ochotę. W tle Paryż pełen smaków i zapachów. I mimo, że jest to historia włożona w ramy lekkiej powieści, to książka ma w sobie pewien urok nie do odparcia. Pokazuje, że warto czasem zaryzykować by odnaleźć samego siebie.

„W życiu doświadczamy drobnych chwil wolności (…). Bo wiele drobnych chwil wolności składa się na jedną wszechogarniającą wolność”.

Poznajcie Olivę. Oliva ma trzydzieści lat. Dom, pracę, kochających rodziców, idealnego narzeczonego, a w planach wymarzony ślub.. Jest ładna, bystra, wyjątkowa. Jest też ekspertką w sudoku. Ma jednak swoje lęki, które zajada słodyczami.. Nie potrafi ich odpędzić, ani zaakceptować. W tajemnicy cierpi na bezsenność i miewa tachykardię. Czasem czuje w sobie pustkę, której nie potrafi wypełnić. Jest trochę bardzo „więźniem” oczekiwań swoich bliskich i dalekich.. A chce być „jak wszystkie inne – szczęśliwa”.

Rok 2011 będzie dla tej młodej kobiety przełomowy.

Po latach milczenia jej ciotka Vivienne posyła do niej liścik z prośbą o przyjazd do jednej z najsłynniejszych paryskich księgarni „Shakespeare and Company”.

Oliva chyba pierwszy raz w życiu podejmuje tzw. „męską decyzję” i rusza za głosem serca do Paryża, by spotkać się z ciotką Vivienne, ale wygląda na to, że szybciej niż ciotkę, spotka tu samą siebie.. taką prawdziwą, bez makijażu, maski sztucznego uśmiechu, ciągłego napięcia, chronicznego strachu, stanu ciągłej gotowości do bycia na zawołanie. A może ta podróż, to ucieczka przed obowiązkami, powinnością, przeznaczeniem – zwał jak zwał. Liczy się, że gdy dotychczasowe jej życie poszło w zapomnienie, Oliva zapomniała o poczuciu zagubienia, strachu i smutku. W końcu rozumie, że „szczęście nie ma nic wspólnego z zyskiem, tylko ze stratą”.. i że czasami dobrze jest wszystko za sobą zostawić, spojrzeć na świat z innej perspektywy.. stworzyć sobie przestrzeń do wsłuchania się w siebie.

„Drobne chwile wolności” to pouczająca lekcja niemówienia „tak”, gdy chce się powiedzieć „nie”, nauka jak się nie uśmiechać, gdy chce się płakać, ostrzeżenie przed zgubą wpadnięcia w pułapkę spełniania czyichś oczekiwań i w końcu przypomnienie, że warto mówić, co się myśli i czuje.. by być szczęśliwym człowiekiem.

Polecam.