Drugie dno

"Drugie dno" to niezmiernie intrygująca sprawa kryminalna połączona z fascynującymi opisami pracy GOPR i to samo w sobie brzmi jak przepis na sukces!

Do goprowców pracujących na terenie Jury Krakowsko-Częstochowskiej dociera zgłoszenie dotyczące nieszczęśliwego wypadku jednego z braci Grabowskich przy wejściu do jaskini. Na miejsce docierają ratownicy, a wśród nich jedyna kobieta - Marietta Wejman. Okazuje się, iż na samym dnie znaleziono aż dwa ciała. Atmosfera zagęszcza się, pojawia się coraz więcej niewiadomych, rozpoczyna się dynamiczne śledztwo, któremu przewodził będzie nieznany na terenie Jury podkomisarz Zaborowski.

"Drugie dno" to książka, która niejednokrotnie mnie zaskoczyła i mam tutaj na myśli nie tylko ciekawie zaprezentowaną charakterystykę terytorium Jury Krakowsko-Częstochowskiej, czy pouczające opisy działalności GOPR. Klimat tej historii jest duszny, momentami przygnębiający, a za sprawą tajemnic rodzinnych także mroczny i nieprzewidywalny.

Intryga kryminalna wciągnęła mnie od samego początku i mimo, iż obyło się bez krwawych, przytłaczających opisów typowych dla kryminałów, to niejednokrotnie pojawiały się u mnie ciarki!

Sporo się w tej historii dzieje, nie ma w niej miejsca na nudę, a rozwiązanie tej frapującej układanki zaskakuje! Zdecydowanie polecam!

Kryminał osadzony w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Koszmarny wypadek spowodowany brawurą, bezmyślnością, chęcią podnoszenia sobie poprzeczki, stawiania sobie nowych wyzwań. Dwóch braci i ich relacja, niczym koło napędowe do ekstremalnych pomysłów. Wieczna rywalizacja - podobno zdrowa i typowa dla rodzeństwa, ale czy aby na pewno? Od lat bez doświadczenia, będąc samoukami w wielu dziedzinach wspólnie doświadczali wrażeń, przy których serce biło mocniej, a adrenalina sięgała zenitu. Tym razem wybór padł na jaskinię, ale nie pierwszą lepszą, wybrali jedną z najniebezpieczniejszych w okolicy - Studnie Szpatowców. Jaskinię bardzo trudną do zdobycia, bo pionową - jeden najmniejszy błąd może prowadzić do tragicznego finału. Starszy z braci idzie przodem i niestety nieuważność, brak doświadczenia przechyliły szalę, a on sam spada, w skutek czego ponosi śmierć na miejscu. Do zdarzenia zostają wezwani GOPRowcy, dla nich to chleb powszedni, szczególnie w okresie letnim, gdzie fala turystów sprawia, że mają ręce pełne roboty. To co zastają jednak na dnie jaskini szokuje nawet ich.

Jeśli znacie już Klaudię Muniak to wiecie, że lubi wplatać w swoje historie nietypowe schorzenia i mogę Wam zdradzić, że tak też było i tym razem. Dodatkowo znajdziemy tu duet, dwóch bardzo nietypowych śledczych. Marietta Wejman, oddana swojej pracy ratowniczka medyczna zostaje wciągnięta do rozwikłania zagadki przez dociekliwego podkomisarza Zaborowskiego, który jest nowym nabytkiem w jednostce. Między parą wytwarza się powoli chemia. Przyznaje, że bardzo podobały mi się ich przekomarzanki i trafne riposty. Poznajemy lasy, ciekawe lokalne legendy i trasy, między innymi Szlak Orlich Gniazd. Powiem Wam, że po tej książce wpisałam ten punkt do miejsc, które chce kiedyś odwiedzić. Bardzo istotnym elementem tej książki są też realia pracy ratowników GOPR, ich motywacja, często skrajne zmęczenie, ale i wielkie serca, które poświęcają lwią część swojego życia, są na każde wezwanie i narażając przy tym swoje zdrowie stoją na straży i niosą pomoc w ekstremalnych warunkach.

Świetny kryminał z ciekawymi wątkami, z którymi jeszcze nie spotkałam się w żadnej innej książce. Trzymający w napięciu, czytający się w ekspresowym tempie, śmiem twierdzić, że na jeden ekscytujący, pełen wrażeń wieczór.

Upalne lato na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Wezwanie do wypadku w Studni Szpatowców okazuje się czymś znacznie straszniejszy niż rutynowa akcja ratunkowa. Dwóch braci próbuje zejść do jaskini, gdzie jeden z nich traci życie. Podczas akcji, ratownicy trafiają na drugie ciało.

„Drugie dno” to kryminał, który wciąga w fascynujący świat górskich ratowników. Sprawę odnalezionych dwóch ciał prowadzi Łukasz Zaborowski, który jest nowy funkcjonariuszem w miejscowym wydziale i nie jest zbyt lubiany przez nowych kolegów. Nieformalnie zaprasza do śledztwa ratowniczkę Mariettę Wejman. Razem będą odkrywać sekrety rodziny zmarłego brata oraz tajemnice odnalezionego ciała. Marietta jest znana miejscowym i lepiej będzie potrafiła do nich dotrzeć. Akcja powieści jest niespieszna i w całości skupia się na podwójnej zagadce kryminalnej. Dużo tropów i poszlak, lokalnych legend oraz plotek, które mają pomóc w rozwikłaniu śledztwa. Tajemnice odnalezionego ciała, jak i ustalenie tożsamości tworzy gęsty klimat i z każdą stroną wzrasta napięcie. Przez całą książkę czytelnik odczuwa zainteresowanie historią, wyczekuje momentu aż wszystkie sprawy połączą się w spójną całość, która prowadzi do zaskakującego zakończenia. To co mnie najbardziej zaintrygowało to praca ratowników górskich, nie często trafiam na nich w książkach, a tutaj autorka wykonała ogrom rzetelnego przygotowania do tematu i wybrzmiewa to z tej powieści.

Kolejne udane spotkanie z piórem autorki. Serdecznie polecam

Mieszkam na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, na której znajduje się ponad 180 jaskiń, z których większość nie jest udostępniona do zwiedzania. Nie bez powodu. Niektóre z nich są niezwykle niebezpieczne ze względu na ukształtowanie i to właśnie w jednej z nich rozpoczyna się akcja "Drugiego Dna" Klaudii Muniak.

Wezwany do akcji ratunkowej GOPR na dnie Studni Szpatowców dokonuje dramatycznego odkrycia. Czy straszny widok na miejscu zdarzenia może być wynikiem wypadku? Prawdę będzie próbował odkryć podkomisarz Łukasz Zaborowski z pomocą ratowniczki Marietty Wejman.

"Prawda jest jak jaskinia. Im głębiej w nią wchodzisz, tym staje się mroczniejsza."

Gąszcz kłamstw, nawarstwiające się sekrety, rodzinne tajemnice i zależności, które chcą zostać głęboko ukryte - czy w takich okolicznościach dojście do prawdy jest w ogóle możliwe? Autorka z wyczuciem prowadzi czytelnika przez złożoną fabułę, gdzie nic nie jest oczywiste, a każda postać wydaje się skrywać coś pod powierzchnią.

Zdecydowanie doceniam walory powyższej książki takie jak: psychologiczna głębia, gęsta atmosfera pełna niepokoju, niesamowity klimat miejsca akcji i sposób prowadzenia narracji, który wymyka się prostym schematom, prowadzi w ślepe zaułki, by na koniec zaskoczyć i pozostawić czytelnika w osłupieniu. Cieszę się jednak, że nie zabrakło w tej historii mojego ulubionego wątku Klaudii czyli ciekawostki medycznej. Ponadto nieczęsto spotykam się w czytanych lekturach z wątkiem pracy GOPRu, a ze współpracą ratowniczki z policją - pierwszy raz. Przyznam, że wyszło to bardzo oryginalnie!

Chociaż "Drugie dno" nie jest moją ulubioną książką autorki, niezmiennie uwielbiam jej styl i każdą kolejną powieść łykam jak pelikan.

Klaudia Muniak powraca z mocnym psychologicznym thrillerem, który za sprawą swojej sugestywności budził we mnie niepokój, a zakamarki ludzkiej psychiki, w które się zagłębiłam były równie fascynujące co przerażające, bo drugie dno mają nie tylko jaskinie, ale jak się okazuje także natura człowieka.

Muniak za sprawą obranej scenerii Jury Krakowsko-Częstochowskiej i jej rozlicznych skalnych labiryntów już wprowadziła duszny klimat, który samoistnie wzbudzał napięcie, które w połączeniu z ciemnymi otchłaniami i przenikającą duszę ciszą we mnie wzbudza niepokój, bo umówmy się, cisza jest absolutnie straszna.

Marietta Wejman, czyli główna bohaterka historii to postać niezwykle ciekawa, za sprawą skomplikowanego rysu psychologicznego oraz wewnętrznego rozdarcia pomiędzy poczuciem obowiązku, a „kłującym” przeczuciem, że za tajemniczym zgonem kryje się coś więcej niż zwykły przypadek. Jestem fanką kreowania postaci przez pisarkę, ponieważ autorka bardzo umiejętnie kreuje wewnętrzne batalie bohaterów i nie inaczej jest tym razem, gdzie niepewność i determinacja zarazem mają wielkie znacznie w poczynaniach Wejman. Doceniam również balans autorki między wątkiem śledczym, a psychologicznym, za sprawą którego byłam nieustannie bodźcowana na różnych płaszczyznach, co sprawiło brak komfortu w tej historii, ale taki brak, który dla mnie jest jak najbardziej pożądany.

Historia Muniak jest wielowarstwowa i oprócz wątku śledczego w sposób bardzo ciekawy opowiada o ludzkich granicach i to zarówno emocjonalnych jak i trudniejszych do nakreślania moralnych. Powieść dotyka również dość delikatnego tematu, a mianowicie jak wiele człowiek jest w stanie poświęcić w imię własnych racji.

Co do finału to przyznaje, że dał mi satysfakcje i literackie spełnienie, był zaskakujący ale absolutnie spójny z całą historią. Doceniam, że ten finał mimo wszystko prowokuje pytania, które zostały ze mną po lekturze. Czasem warto znaleźć się na dnie, bo tam perspektywa na wszystko jest zupełnie inna.