Krzywda

„Krzywda” to drugi tom cyklu z dziennikarką Wiktorią Błońską. Jest kontynuacją „Rozpaczy” i raczej nie da się czytać tych dwóch części osobno. Znajomość pierwszego tomu jest niezbędna, by w pełni zrozumieć wydarzenia oraz losy bohaterów.

W zgliszczach domu Moniki Janik zostają odnalezione szczątki małego dziecka, a na jej laptopie znajdują się zapiski, które wstrząsają czytelnikiem. Wiktoria Błońska nie potrafi przejść obojętnie obok takiego okrucieństwa i postanawia odkryć prawdę o losie Rozy.

Drugi tom wywarł na mnie jeszcze większe wrażenie niż pierwszy. Autorka kontynuuje wątki rozpoczęte w „Rozpaczy”, stopniowo odsłaniając szokującą prawdę. Sposób, w jaki prowadzi fabułę, sprawia, że od książki trudno się oderwać. Jest tutaj jeszcze więcej emocji niż w poprzedniej części – złość miesza się ze smutkiem, a napięcie nieustannie rośnie.

Klaudia Muniak ma lekki i przystępny styl pisania, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko. Autorka umiejętnie buduje napięcie poprzez odkrywanie kolejnych tajemnic. Nie brakuje również zaskakujących zwrotów akcji oraz atmosfery niepokoju, która towarzyszy czytelnikowi od pierwszych stron aż do samego finału.

Choć „Krzywda” jest thrillerem medycznym, skłania także do refleksji nad tym, do czego ludzie są zdolni posunąć się w imię nauki. Gdzie przebiega granica między postępem a moralnością? I czy cel rzeczywiście uświęca środki?