Dungeon Crawler Carl. Tom 1

Dla mnie ta książka była po prostu ok. Nie poczułam niestety tego zachwytu, o którym pisze większość czytelników. Czasem się uśmiechnęłam albo pokiwałam głową z uznaniem, ale czułam też momentami znużenie i zerkałam, ile stron zostało do końca. Może moje wrażenia byłyby lepsze, gdybym ten sam pomysł dostała w wersji gry komputerowej albo jako film. Czasami odnosiłam wrażenie, że autor naciąga słowo pisane jak za małe skarpetki - niektóre czynności w grach wykonuje się naturalnie, gracze raczej nie analizują aż tak czegoś, co niestety na papierze trzeba szczegółowo opisywać. Cóż, spróbowałam, fanką nie zostanę.

Historia, która zaczyna się od końca świata i robi to z bezczelnym uśmiechem. Książka wrzuca nas w rzeczywistość, gdzie ziemia zostaje zmiażdżona w jednej sekundzie, a to, co zostaje, zamienia się w międzygalaktyczne reality show. Brzmi absurdalnie? Owszem. Właśnie w tym tkwi jego siła. Zanim zdążysz zapytać „co tu się właśnie wydarzyło?”, już jesteś po uszy w Lochu, razem z Carlem i jego kotką.

Carl nie jest bohaterem z plakatu. To facet, który miał zwyczajne życie i został wrzucony w kompletnie nieludzkie warunki. Bez przygotowania, bez instrukcji, za to z kamerami skierowanymi prosto w twarz. Towarzyszy mu Królewna Pączuś – postać absolutnie kradnąca całe show. Z jednej strony groteskowa, z drugiej przerażająco świadoma zasad tej gry. Ich relacja balansuje między absurdem a czymś zaskakująco autentycznym. On próbuje przetrwać. Ona próbuje wygrać.

To historia o świecie, w którym wartość życia mierzy się poziomem widowiskowości. O widzach, którzy chcą więcej krwi, więcej dramatu, więcej emocji – najlepiej cudzych. Autor bardzo sprytnie przemyca tu komentarz do naszej rzeczywistości, ubierając go w system leveli, questów i nagród. Brutalność miesza się z humorem tak płynnie, że czasem nie wiesz, czy powinieneś się śmiać, czy czuć lekki dyskomfort.

To wszystko czyta się z zaskakującą lekkością. Styl jest dynamiczny, bez zbędnych przestojów, a narracja pierwszoosobowa sprawia, że jesteś w głowie Carla – ze wszystkimi jego myślami, frustracją i czarnym humorem. To książka, która nie udaje niczego więcej, niż jest czystą, bezczelną rozrywką. Taką, która zostawia po sobie coś więcej niż tylko chwilową frajdę. Kiedy opadnie kurz, zostaje pytanie: czy my naprawdę tak bardzo różnimy się od widzów tego kosmicznego show?

Otwierasz książkę i czujesz, że przekraczasz bramę do świata, gdzie totalnie wszystko jest nieprzewidywalne. Niby trochę groteskowa komedia, trochę brutalnego science fiction a wszystko w tempie gry RPG.

Ziemia zostaje zniszczona przez kosmitów scenariusz niby absurdalny, ale z drugiej strony widząc co się dzieje aktualnie na świecie, to zniszczenie nie jest tak odległe, a skupiając się na zachowaniu ludzi, to można wysnuć wniosek, że nieźli z nich kosmici. Ci którzy ocaleli, zostali wtrącenie do lochu, który jest niczym innym jak międzygalaktycznych reality show, słowem niech żyje widowisko.

Carl jest główną postacią, a towarzyszy mu kotka jego ex, to wszystko brzmi absurdalnie, a jednak działa, a wspomniany duet jest znakomitym zespołem. Ich interakcje wraz z wszechobecną pogardą kotki do wszystkiego, co zaniża pewien standard. Bohater w swej zgryzocie, zmęczeniu i nieustannej frustracji daje się lubić, a ten sytuacyjny „mariaż” Carla i kotki buduje miedzy niemi nietuzinkową więź.

Co mnie zupełnie kupiło to brutalność i bezwzględność tego świata, która została znakomicie wygładzona czarnym i cudownie absurdalnym humorem. Ten zabieg sprawia, że pomimo często dość dramatycznych wydarzeń podczas czytania trudno pozbyć się uśmiechu z twarzy. Jako że mam niemal organiczny wstręt do reality show i telewizji „rozrywkowe” to nieustanne obśmiewanie i parodiowanie ich dało mi mnóstwo satysfakcji.

Książka bez wątpienia jest oryginalna, a przy tym udowadnia, że granice absurdu można przesuwać bardzo daleko, jeśli tylko jest to przemyślane i okraszone humor. Powieść ma w sobie mnóstwo akcji, groteski i satyry i właśnie mnie ten miks tak zachwycił. Co najlepsze, po przeczytaniu tej powieści ma się ochotę wejść kolejny raz do tego lochu i rozsmakowywać w tak pokręconej literaturze.