Kiedyś były tu wilki

Bohaterowie główni: bliźniaczki Inti i Aggie

Tematy: przemoc, ocalenie, trauma, przekraczanie granic, siostrzana więź, uważność

Miejsce: Szkocja

Jesteśmy w Szkocji i poznajemy siostry bliźniaczki w jednym z etapów ich życia.

Dziewczyny dorastały z rodzicami, którzy mieszkali osobno. Ojciec, drwal żył wśród natury, matka, detektyw mieszkająca w mieście. Obie w swoim życiu doświadczyły wiele bólu.

Jedna z sióstr cierpi na zaburzenie neurologiczne zwane dotykową synestezją lustrzaną. Oznacza to, że jej mózg odtwarza odczucia innych istot, zarówno ludzi jak i zwierząt. Jeśli ktoś doświadcza np. bólu fizycznego i Inti to widzi, to niejako odczuwa to samo.

Inti zajmuję się w Szkocji wilkami, które mają za zadanie przywrócić na danym terenie naturalny stan ekosystemu. Lata temu populacja tych drapieżników została przez człowieka wytrzebiona.

Mamy tu również opisy fauny i flory, retrospekcje do czasów dzieciństwa, a przede wszystkim widok niezwykłej więzi między siostrami.

Mimo, że w warstwie faktycznej książka skupia się właśnie na fakcie powrotu wilków do środowiska to wnikając głębiej autorka opisuje tak naprawdę ludzi, ich naturę, problemy, wybory. Charlotte McConaghy skupia się przede wszystkim na psychologii postaci.

Książka była dla mnie bardzo wciągająca. Była to moja pierwsza styczność z autorką. Dodatkowym atutem książki był dla mnie właśnie temat wilków, którym jestem zainteresowana od dawna oraz zaburzenia neurologicznego o którym słyszałam pierwszy raz. Czytając doświadczałam bardzo wielu emocji. Autorka stara się utrzymywać czytelnika w ciągłym napięciu.

„Dziś wilki ponownie kroczą po ziemi, która od setek lat nie widziała tego gatunku. Czy coś w ich ciałach pamięta, tę krainę, tak jak ona je zapamiętała? Zna je dobrze. Czekała, aż wybudzą ją z długiego snu.”

Bardzo czekałam na tę premierę. Poprzednie książki autorki mnie zachwyciły i nie mogłam doczekać się na kolejną jej powieść. Oczekiwania miałam wysokie i w pełni zostały spełnione.

Po raz kolejny McConaghy dała główną rolę kobiecie silnej, odważnej i walczącej o swoje przekonania, ale też poturbowanej przez życie, której decyzje nie zawsze są słuszne i musi nieść ze sobą ich konsekwencje. Tym razem jest to Inti, która zawodowo zajmuje się rewitalizacją wilków na terenach, z których zostały wyplenione. Tym razem są to surowe, wyniszczone przez roślinożerców tereny szkockich Highlands. Inti walczy o wilki, ale jak się szybko okazuje, także o siostrę bliźniaczkę i jedną z żon tutejszych rolników, które doświadczyły przemocy domowej.

W powieści znów doświadczamy mrocznego i pełnego niepokoju klimatu. Wprowadza go niechęć społeczeństwa Highlands, trudne przeżycia z przeszłości Inti, a także jej niezwykła więź z siostrą oraz niespotykana umiejętność współodczuwania tego co czują inni, która bywa zbawieniem, ale też ogromnym ciężarem dziewczyny.

Jak w poprzednich powieściach, i tu autorka pokazała jak ważne są dla niej tematy ekologiczne oraz spróbowała zwrócić uwagę czytelnika na niszczącą działalność człowieka, która ma ogromny wpływ na zmiany klimatyczne. Były rośliny, były ptaki, a teraz przyszła kolej na wilki, których natura, sposób życia, zachowanie zostały przedstawione w sposób drobiazgowy i fascynujący.

Bardzo podobało mi się połączenie kilku istotnych społecznie kwestii, tych które nie były związane bezpośrednio z tematami ekologicznyczmi. Autorka wplotła w nie także nieufność społeczności rolniczej wobec naukowców, działających na rzecz poprawy dobrobytu wszystkich w przyszłości. Mamy tu ważną kwestię przemocy domowej i jej ślad pozostawiony na psychice kobiet, nawet po długim czasie z dala od oprawcy. Mamy tu też narodziny niespodziewanej miłości. Niewyjaśnioną śmierć jednego z miejscowych. I wiele innych, mniej istotnych wątków, które spajają powieść w spójną i piękną historię.

Szczerze polecam i czekam na więcej tak wspaniałych książek. Charlotte McConaghy wkracza do grona moich ulubionych pisarek i każdą jej kolejną powieść będę brała w ciemno.

Ten tytuł zaintrygował mnie od pierwszych stron i mam wrażenie, że pozostanie ze mną na długo. Od początku poczułam niezwykły klimat tej historii, surowy, dziki, momentami niepokojący, ale jednocześnie pełen piękna i emocji. Charlotte McConaghy po raz kolejny udowodniła, że potrafi pisać o naturze w sposób wyjątkowy i poruszający.

Najbardziej zachwyciła mnie miłość do przyrody, która wręcz bije z każdej strony tej powieści. Opisy szkockich Highlands, lasów, gór i wilków są tak sugestywne, że chwilami miałam wrażenie, jakbym sama tam była. Uwielbiam książki, w których zwierzęta i natura nie są tylko tłem, ale mają prawdziwe znaczenie i stają się częścią całej historii. Tutaj czuć ogromny szacunek do dzikiej przyrody i próbę pokazania, jak bardzo człowiek oddalił się od natury.

Bardzo polubiłam główną bohaterkę, Inti. To kobieta silna, odważna i gotowa walczyć o to, co jest dla niej ważne. Mimo własnych traum i bólu nie poddaje się i zrobi wszystko, by chronić wilki oraz swoją siostrę. Była prawdziwa, pełna emocji i dzięki temu łatwo było ją zrozumieć i jej kibicować.

Ta książka porusza wiele trudnych tematów (stratę, przemoc, samotność i potrzebę bliskości), ale robi to subtelnie i z ogromną wrażliwością. Czytałam ją z dużym zaangażowaniem i trudno było mi się od niej oderwać.

I chyba nadal nie wiem, która książka autorki podobała mi się bardziej - ta czy poprzednia. Nie umiem wybrać. Obie są piękne, emocjonalne i zostawiają coś w sercu. Bardzo Wam polecam!

Inti Flynn jest szefową projektu badawczego. Wraz z grupą biologów przybywa do Szkocji, by ponownie wprowadzić do ekosystemu wilki. Na razie kilkanaście sztuk. Celem tego eksperymentu jest spowolnienie zmian klimatycznych i powstrzymanie degradacji planety. Kontrolowanie populacji roślinożerców poprzez wprowadzenie drapieżników, pozwoliłoby na odrodzenie się gatunków roślin. Jak można się domyślić okoliczni mieszkańcy i hodowcy zwierząt nie są zachwyceni tym pomysłem, a gdy ginie jeden z rolników sytuacja się komplikuje…

Inti od dzieciństwa była mocno związana z przyrodą, częściowo wychowywał ją ojciec przyrodnik. Kobieta cierpi na bardzo rzadką przypadłość, zaburzenie neurologiczne - dotykową synestezję lustrzaną - odczuwa wszystko, co widzi. Bardzo utrudnia jej to funkcjonowanie, ale pracuje z oddaniem, jednocześnie opiekując się chorą siostrą bliźniaczką. Ich historia, z każdym poznanym faktem, rani serce coraz bardziej…

To, co najbardziej zachwyciło mnie w tej książce, to unikalny, zmysłowy styl McConaghy. Jej proza jest gęsta od sensualnych opisów, a jednocześnie niezwykle oszczędna i bezpośrednia. Czuć, że Autorka kocha przyrodę, potrafi w kilku zdaniach oddać piękno ogromnej daglezji, zapach wilgotnej sierści, subtelną potęgę wilczego ciała, sprawiając, że postrzegamy naturę z zachwytem godnym Inti. Styl ten, choć momentami poetycki, nie razi, ale sprawia, że stajemy się bardziej wyczuleni i wrażliwsi na wszystko, co nas otacza.

Historia sióstr, ich przebytych traum, łączącej je więzi chwyta za gardło. Budzi refleksje o ludzkiej naturze potrafiącej obudzić w człowieku bezwzględną bestię, o sile bezkompromisowej miłości, nieposkromionej nienawiści.

Przeczytanie tej powieści to poruszające i hipnotyzujące doświadczenie, które wymyka się prostym klasyfikacjom gatunkowym. Czytałam poprzednią książkę Autorki i wiedziałam, czego mogę się spodziewać, ale po raz kolejny zachwycił mnie ten niezwykle rzadki dar łączenia surowej, dzikiej natury z najgłębszymi, często bolesnymi rejestrami ludzkich emocji.

„Kiedyś były tu wilki” to książka obok, której nie można przejść obojętnie. Jest to poruszająca i pełna napięcia historia o naturze, traumie i siostrzanej więzi. Inti Flynn przyjeżdża do szkockich Highlands, by pomóc w przywróceniu wilków do dzikiej przyrody i jednocześnie ochronić swoją siostrę Aggie przed demonami przeszłości. Gdy w okolicy dochodzi do tajemniczej śmierci rolnika. Ale czy na pewno to sprawka wilków czy można kogoś innego?

Mocną stroną tej książki jest jej klimat, jak również emocje, których opowieść ta potrafi dostarczyć. Jest to powieść refleksyjna, którą odczuwa się całym sobą. Czytając ją jednocześnie chciałam poznać jej zakończenie i jednocześnie zostać w szkockim klimacie dłużej.

Autorka wspaniale połączyła tutaj melancholijny klimat z wątkiem kryminałem. Sprawiło w ten sposób, że od napięcie i niepewność miesza się z smutkiem i nadzieją.

Tempo akcji tej książki jest raczej powolne. Skupiające się na emocjach, ale wciąga od samego początku i nie pozwala odłożyć się nawet na chwilkę.

Jeśli lubicie mroczna, emocjonalne opowieści z pięknym przyrodniczym klimatem to polecam „Kiedyś były tu wilki”.