Dzikie psy

Druga książka Julii Łapińskiej pt. „Dzikie psy” to kryminał, drugi tom cyklu o fotografie Kubie i policjantce Indze, który był zapoczątkowany „Czerwonym Jeziorem”. Książka jednak z debiutem powiązana jest bardzo luźno, więc bez problemów sprawdzi się też jako powieść osobna. A jest to tytuł zdecydowanie warty uwagi! Historia toczy się w Bornem Sulinowie na przełomie 2014 i 2015 roku. W czasie sylwestra dochodzi tam do zabójstwa, jak i zaginięcia chłopca z okolicznego ośrodka dla uchodźców. Zagadka kryminalna jest dobrze przemyślana, solidnie zbudowana i całkiem spokojnie poprowadzona, jednak zdaje się, że te wąskie ramy typowego kryminału są tylko pretekstem, by pogadać o tematach ważnych. A są nimi przede wszystkim: podejście Polaków do uchodźców, którzy chcą schronić się w naszym kraju, jak i ogólnie rasizm i dyskryminacja inności. Temat przedstawiony jest z reporterskim zacięciem i może dlatego właśnie robi tak wielkie wrażenie, tak mocno wstrząsa czytelnikiem, z przerażającą dokładnością odrysowuje nieczułość i egoizm społeczeństwa. Oczywiście książka jest dobrze wyważona, mimo trudnych tematów w ostatecznym rozrachunku nie przytłacza, a główne postacie serii, czyli fotograf Kuba Krall i policjantka Inga Rojczyk wzbudzają sympatię i pobudzają ciekawość co do ich dalszych losów. Czekam na trzecią książkę autorki!

Ujmująca istotną kwestię społeczną w emocjonalne ramy. Permanentnie intrygująca z surowością skrojona sprawą kryminalną. Zapewniająca intensywne doznania obcowaniem z precyzyjną kreacją charyzmatycznych osobowości.

„Dzikie psy” to niewątpliwie niebanalna powieść kryminalna, eksponująca bowiem zawiłe oblicze nagłej zbrodni oraz sieci następujących po niej bezwzględnych incydentów, ale również niosąca w swojej osnowie przekaz. Wyraźnie akcentująca społeczną kwestię, która realnie determinowana jest silnymi emocjami – po jednej stronie barykady opowiada się jawny strach i nieufność, po drugiej agresja artykułowana nacjonalistycznymi tonami. Ta fabularna przestrzeń staje się ewidentnym nośnikiem moralnego dylematu, który pod wpływem lektury wyczuwalnie pęcznieje w myślach. Autorka ilustruje obraz zniekształconej humanitarności i człowieczeństwa przeżartego fanatycznymi przekonaniami. I przy tym z empatią i szacunkiem, na fundamencie surowego kryminału, portretuje intrygę, której nieprzenikniona do ostatniej stron aura wręcz uzależnia.

Trudno o bardziej sprzyjające okoliczności brutalnego przestępstwa. Honorowany głośnymi wybuchami sylwestrowy wieczór, ulokowany z dala od świata dom nad jeziorem, zimowy klimat i kameralne grono znajomych o specyficznych stosunkach, ściśle zakotwiczonych w przeszłości. Hałas czterech wystrzałów otwiera zbrodniczy spektakl ludzkiej bezwzględności i nieokiełznanej nienawiści, który sukcesywnie gęstnieje nieobliczalnością kolejnych zdarzeń. Z logiczną aranżacją, Julia Łapińska obnaża brudne tajemnice, negliżuje traumatyczne wspomnienia, zdziera starannie nałożone maski z iluzorycznie tkanych relacji. Przy tym zanurza fabułę w esencji bezdusznej polityki, żądnej ofiar władzy i chorobliwej ambicji. Z pasją buduje mieszaninę pozornie niepasujących do siebie elementów, które w finalnym obszarze formują się w sensowną całość.

To odsłona nad wyraz charakterna – wymagająca zaangażowania w odkrywaniu zawoalowanych w treści detali, pozwalających na samodzielne dotknięcie końcowego rozwiązania, ale i absorbująca w czeluść czysto rozrywkowych doznań. I właśnie dlatego to tytuł zasługujący na niegasnącą uwagę. Eksplorujący bowiem istotę wciąż kontrowersyjnej problematyki uchodźstwa, a jednocześnie doświadczający adrenaliną, płynącą z misternie nakreślonej z wyczuwalnym fetorem zła kryminalnej zagadki. „Dzikie psy” to książka, w której na próżno doszukiwać się luk przypadkowości. To kompozycja rozpisana w odczuciu dojrzałym piórem, co więcej, prowokująca do dyskusji. Dodatkowo podszyta klimatyczną scenerią, toczona ekspresyjnym tempem, szkicująca inteligentne emocje i skonstruowana w sposób pozwalający ma zatracenie się w tekście bez znajomości debiutu Julii Łapińskiej. Żarliwie wymowny tytuł, interpretowany na wielu poziomach, i psychologiczna wiwisekcja społecznych nastrojów to zaledwie warstwa, która po zdrapaniu nabiera znamiennego wydźwięku. Przerażającego. Zgorzkniałego. I tak jaskrawie akcentowanego na tle rzeczywistych wydarzeń.

Julia Łapińska, debiutując powieścią kryminalną „Czerwone jezioro” zachwyciła nieszablonową fabułą nie tylko mnie i wielu innych czytelników, ale w pierwszej kolejności jury konkursowe Wydawnictwa Agora, zdobywając absolutnie zasłużenie pierwszą nagrodę. Dzięki temu zresztą książka została wydana i mogliśmy cieszyć się jej lekturą. Już wtedy wiedziałam, że po drugą część cyklu z fotoreporterem wojennym Kubą Krallem i towarzyszącą mu podkomisarz Ingą Rojczyk sięgnę z olbrzymią przyjemnością.

Czy „Dzikie psy” spełniły moje oczekiwania? Absolutnie tak! Podobnie jak pierwsza część, to dużo więcej niż zgrabnie napisany kryminał czytany dla relaksu. Autorka niczym mitologiczna Kasandra roztacza przed czytelnikiem wizję zdarzeń, które pod koniec roku 2014 wydają się nieuzasadnioną przepowiednią, a już w kolejnych miesiącach stają się faktem.

Szczególnie w spokojnym przysypanym białym puchem Bornem Sulinowie w przededniu zabawy sylwestrowej na powitanie 2015 roku jej uczestnicy nie spodziewają się tragedii, która dotknie ich bezpośrednio. Która zataczając coraz większe kręgi odsłoni nie tylko tajemnice skrywane przez bohaterów, ale przede wszystkim bezwzględny spisek mający wywołać oczekiwany efekt polityczny.

Autorka obnaża naszą ksenofobię i lęki, które żarliwie podsycane i kierunkowane stają się bronią w walce o władzę. Bronią używaną przez ludzi, którzy nie cofną się przed niczym mając przed oczami własne cele. Tematyka uchodźców odmieniana jest przez wszystkie przypadki ukazując ludzkie tragedie, argumenty wygłaszane za i przeciw i konsekwencje zaangażowania mediów.

Wielowymiarowi i nieidealni bohaterowie odsłaniają przed nami swoje emocje i motywacje, na których dużym cieniem kładzie się bolesna i nadal nierozliczona przeszłość. I to właśnie emocjami, a nie brutalnością zbrodni ta historia tak porywa, stwarzając przestrzeń dla refleksji nad kondycją współczesnej Polski i panujących w niej nastrojów społecznych. Warto zaznaczyć, że powieść została ubrana w idealny tytuł, który nabiera wiele znaczeń trafnych i odmiennych zarazem, a jej barwny i lekki język daje niesamowitą przyjemność odbioru.

Jeśli jeszcze nie poznaliście twórczości autorki, to gorąco zachęcam, nie tylko dla relaksu, ale przede wszystkim zawartych w niej wartości.

Julia Łapińska, debiutując powieścią kryminalną „Czerwone jezioro” zachwyciła nieszablonową fabułą nie tylko mnie i wielu innych czytelników, ale w pierwszej kolejności jury konkursowe Wydawnictwa Agora, zdobywając absolutnie zasłużenie pierwszą nagrodę. Dzięki temu zresztą książka została wydana i mogliśmy cieszyć się jej lekturą. Już wtedy wiedziałam, że po drugą część cyklu z fotoreporterem wojennym Kubą Krallem i towarzyszącą mu podkomisarz Ingą Rojczyk sięgnę z olbrzymią przyjemnością.

Czy „Dzikie psy” spełniły moje oczekiwania? Absolutnie tak! Podobnie jak pierwsza część, to dużo więcej niż zgrabnie napisany kryminał czytany dla relaksu. Autorka niczym mitologiczna Kasandra roztacza przed czytelnikiem wizję zdarzeń, które pod koniec roku 2014 wydają się nieuzasadnioną przepowiednią, a już w kolejnych miesiącach stają się faktem.

Szczególnie w spokojnym przysypanym białym puchem Bornem Sulinowie w przededniu zabawy sylwestrowej na powitanie 2015 roku jej uczestnicy nie spodziewają się tragedii, która dotknie ich bezpośrednio. Która zataczając coraz większe kręgi odsłoni nie tylko tajemnice skrywane przez bohaterów, ale przede wszystkim bezwzględny spisek mający wywołać oczekiwany efekt polityczny.

Autorka obnaża naszą ksenofobię i lęki, które żarliwie podsycane i kierunkowane stają się bronią w walce o władzę. Bronią używaną przez ludzi, którzy nie cofną się przed niczym mając przed oczami własne cele. Tematyka uchodźców odmieniana jest przez wszystkie przypadki ukazując ludzkie tragedie, argumenty wygłaszane za i przeciw i konsekwencje zaangażowania mediów.

Wielowymiarowi i nieidealni bohaterowie odsłaniają przed nami swoje emocje i motywacje, na których dużym cieniem kładzie się bolesna i nadal nierozliczona przeszłość. I to właśnie emocjami, a nie brutalnością zbrodni ta historia tak porywa, stwarzając przestrzeń dla refleksji nad kondycją współczesnej Polski i panujących w niej nastrojów społecznych. Warto zaznaczyć, że powieść została ubrana w idealny tytuł, który nabiera wiele znaczeń trafnych i odmiennych zarazem, a jej barwny i lekki język daje niesamowitą przyjemność odbioru.

Jeśli jeszcze nie poznaliście twórczości autorki, to gorąco zachęcam, nie tylko dla relaksu, ale przede wszystkim zawartych w niej wartości.

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki Dzikie psy autorstwa Julii Łapińskiej. Jest to druga książka autorki i zarazem moje drugie spotkanie z jej twórczością. Rok temu miałam okazję czytać wyśmienity debiut Julii Łapińskiej Czerwone jezioro i rozbudził on olbrzymie oczekiwania wobec najnowszej powieści. Autorka kolejny raz zabrała mnie w okolice Bornego Sulinowa w towarzystwie Kuby Kralla i podkomisarz Ingi Rojczyk. Znacząco zmieniły się okoliczności przyrody - tym razem tło dla historii stanowi mroźna zima. Kuba Krall zaprosił grupę swoich znajomych, aby wraz z nimi przywitać rok 2015. Wspólne świętowanie przerwane zostaje przez huk wystrzałów. Od tego momentu autorka stopniowo budowała napięcie. Początkowo akcja rozgrywała się bardzo powoli, momentami powiewało nudą. Wysiłki Julii Łapińskiej skierowane zostały na stworzenie obszernego rysu psychologicznego bohaterów, ale nie tylko. Autorka poruszyła wiele istotnych społecznie tematów i wyśmienicie zdiagnozowała nastroje panujące w Polsce. Nie chcę Wam zdradzać do jakich wniosków się to sprowadza, żeby nie psuć Wam frajdy z lektury, ale niewątpliwie jest to bardzo smutna, acz prawdziwa konstatacja. Julia Łapińska kolejny raz udowodniła, że potrafi napisać świetny kryminał bez konieczności stosowania wypełniaczy w postaci scen wyuzadanego seksu czy rynsztokowego języka. Nie należy zapominać o jej świetnym warsztacie pisarskim, który sprawia, że książki autorki czytają się same. Zakończenie powieści mocno mnie zaskoczyło. W pewnym momencie trafnie wytypowałam sprawcę, ale Julia Łapińska tak skutecznie myliła tropy, że ostatecznie uznałam, że się mylę. Autorka udowodniła, że świetny debiut nie był dziełem przypadku. Julia Łapinska na dobre dołączyła do grona autorów, po których książki sięgam w ciemno.

Ubiegłoroczny debiut Julii Łapińskiej nie był dziełem przypadku. Po wypłynięciu do literackiego świata kryminały książką „Czerwone jezioro” autorka napisała drugi fenomenalny kryminał, którym udowadnia, że posiada talent do tworzenia historii mrożących krew w żyłach. I tak jak pierwsza książka pisarki spełniła moje czytelnicze oczekiwania, tak ta najnowsza sprawiła, że wyczekuję kolejnej. Bo takie książki chce się czytać. Bo takie kryminały świadczą o wartości polskiej literaturze gatunkowej. A dzięki twórczości Julii Łapińskiej mamy się czym szczycić.

„Dzikie psy” rozszarpią Wasze emocje, a Wy jeszcze długo będziecie zastanawiać się, jaki gen należy posiadać, by stworzyć takie dzieło, tak mocny i rasowy kryminał. Pani Julio – Brawo!!!

I mógłbym skończyć na tym moją recenzję, aby nie zabierać Wam czasu. Przecież możecie spożytkować go na lekturę tej książki, lecz jest wiele słów, którymi mógłbym opisać fenomen ubiegłorocznej debiutantki, która dowiodła, że nie tylko jedną książką potrafi zachwycić najbardziej wymagających miłośników kryminałów.

„Dzikie psy” to drugie już spotkanie z fotoreporterem wojennym Kubą Krallem. Mężczyzna wraz z podkomisarz Ingą Rojczyk weźmie udział w dochodzeniu mającym na celu ustalić, co wydarzyło się podczas sylwestrowego wieczoru. W domku nad jeziorem odbywa się spotkanie przyjaciół, których łączy pewna tajemnicza historia. Sylwestrowa zabawa, podczas której witamy 2015 rok, zostaje nagle przerwana czterema wystrzałami, które nie przypominały huków petard. Co zatem wydarzyło się podczas sylwestrowej zabawy? Tego dociekać będziemy wraz z Krallem i Rojczyk.

Jakby tego mało zostaniemy uwikłani w intrygę, która doprowadzi nas do zaginionego chłopca imigranckiej rodziny. Poznamy również tajemnice, których odkrycie mocno nami wstrząśnie. Jesteście gotowi na mocną dawkę emocji? Pewnie, że tak! Zatem bez chwili wahania sięgnijcie po „Dzikie psy” – ta historia niczym kły wbije się do Waszej psychiki, sprawiając, że ciarki pojawią się na Waszym ciele. Takie kryminały to po prostu „must read” każdego poszukiwacza mocnych wrażeń. To doskonała propozycja dla czytelników żądnych kryminałów z górnej półki.

To, co przykuło moją uwagę to wyraziści bohaterzy tej książki, Ich portrety psychologiczne są mocne, przez co nie ulatują oni z naszej pamięci, lecz analizujemy ich poczynania jeszcze długo po zakończeniu lektury. Autorka nie tylko stworzyła ciekawą kryminalną historię, lecz również dotknęła społecznego tematu związanego z naszym podejściem do uchodźców. Ta książka zapewni nam kryminalne emocje, a także otwiera oczy na temat, przy którym wielu z nas je zamyka, lub uważa, że tylko jego prawda jest jedyną najwłaściwszą. A Czyt-NIK uważa, że najwłaściwszą decyzją miłośników NIK - Najlepszych Interesujących Książek, będzie wybranie „Dzikich psów” do lektury. Zatem bierzcie i czytajcie. To smaczny kąsek dla fanów kryminalnych książek.

Kryminał „Dzikie psy” ukazał się nakładem Wydawnictwa Agora