Dźwięki

Główna bohaterka Alicja Artner to wybitna pianistka, poznajemy ją w momencie koncertu kiedy otrzymuje oklaski na stojąco, jednak wśród publiczności brakuje najważniejszej dla niej osoby – jej męża Ludwika. Wybitnego kompozytora, którego utwory garne są na światowych scenach. Jak się wkrótce okazuje jej mąż miał wypadek samochodowy i zginął na miejscu.

Serce bohaterki pęka na miliard kawałków, próbując się pozbierać po stracie ukochanego przypadkiem odnajduje w domu teczkę ze swoim imieniem zapisanym ręką Ludwika, teczka skrywa nuty z szyfrem, który udaje się kobiecie złamać i dotrzeć do kolejnej wskazówki i skrytki. Tym razem natrafia na przerażające stare zdjęcia sugerujące, że jej mąż był zamieszany w coś strasznego..

Kobieta tchnięta przeczuciem nie ufa nikomu i sama próbuje małymi krokami rozwiązać tajemnicę z przeszłości Ludwika

Jednocześnie poznajemy w retrospekcjach historię Alva i Lidki, dwojga młodych i zakochanych ludzi, którzy chcą przenosić razem góry, jednak jedno wydarzenie, jeden dzień miażdży ich szczęście, obraca los o 180 stopni.. Dlaczego? Karta po karcie odkrywamy jak bardzo można cierpieć i jednocześnie próbować ochronić drugiego człowieka, dowiadujemy się jeden degenerat może zmienić życie kilku dobrym osobom.

To jest bardzo dobra książka, wzrastające napięcie powoduje, że tej książki nie da się odłożyć. Historia jest zagmatwana, zawiła i dopracowana w każdym aspekcie. Nic nie jest takim jak się wydaje, autorka tak zobrazowała historię, że wydaje się ona być niemożliwa a jednocześnie tak bardzo prawdopodobna do wydarzenia. Ta opowieść, mogła się wydarzyć tuż obok..

Jaka melodia dotyka Was najgłębiej? Czy marsz żałobny wygrany na fortepianie może być taką właśnie melodią?

Mąż utalentowanej pianistki Alicji Artner ginie w wypadku samochodowym. Zrozpaczona kobieta odkrywa w jednym z albumów ze zdjęciami kilka stron zapisanych nutami. Melodia to zaszyfrowana informacja, adresowana tylko dla niej. Przekaz zza grobu szokuje. Kim był mąż pianistki? Kto czyha na życie Artner?

„Dźwięki” dotarły do głębi mojej duszy, opanowały moje myśli, rozbiły moje uczucia na tysiące ostrych kawałków. Duszna, niepokojąca, klaustrofobiczna, osaczająca atmosfera tej książki wymknęła się ze strefy wyobraźni i przeniknęła do mojego życia. Skręcająca wnętrzności ciekawość nie pozwoliła mi odłożyć tej powieści nawet na sekundę.

W „Dźwiękach” mamy dwie linie czasu. Dawne zdarzenia odzywają się głośnym echem w teraźniejszości. Alicja chce odkryć prawdę a ktoś zabiega o to, aby pozostała ona dalej w ukryciu. Im bliżej źródła tym niebezpieczniej dla pianistki. Zaskoczenie, osamotnienie, przerażenie towarzyszą jej niczym cień. Czy ktoś kogo tak mocno kochała, komu tak bardzo ufała mógł być bezwzględnym oprawcą? Czy to z katem zasypiała co noc w tym samym łóżku?

Autorka odsłoniła okrutny świat, poraziła bólem tak głęboko, że chyba głębiej nie można. Ubrudziła w najgorszym szlamie emocje i przykleiła je do skóry czytelnika. Potargała myśli, zawładnęła umysłem i … oszołomiła wynaturzoną naturą ludzką. Cierpienie jej ofiar jest jak otwarta, pulsująca bólem, nigdy się niegojąca rana. Napięcie i mrowiący suspens drażnią, swędzą i nie odpuszczają do ostatniej strony.

Genialny thriller! Kocham wszystkie książki tej Autorki, ale ta jest chyba najlepsza.

„Dźwięki” od niemal samego początku mnie pochłonęły i otoczyły dreszczem, niemal jakbym siedziała na widowni koncertu bohaterki Alicji Artner.

Ta książka namacalnie dała mi odczuć żałobę głównej bohaterki, ale zarazem budziła ciekawość do rodzących się pytań i intrygi. Odkrywając stopniowo kolejne warstwy intrygi wchodziłam w tę książkę głębiej i głębiej, czując zarówno ekscytacje, jak i niepokój, bo tajemnice zaskakiwały swoim mrokiem. Duża w tym zasługa autorki, która w bardzo umiejętny sposób dawkowała informacje wprowadzając mnie, do wykreowanego przez siebie labiryntu pełnego wspomnień i często niewypowiedzianych emocji.

Alicja Artner, czyli główna bohaterka jest postacią wielowymiarową i pełną sprzeczności, gdzie hart ducha i zimne usposobienie mieszają się z głębokim poczuciem żalu i niepewności. Ciekawie ukazana jest jej wewnętrzną konfrontacją, gdy fundament, na którym budowała swoje życie i był dla niej pewną przystanią, zaczyna się sypać i może okazać się jednym wielkim kłamstwem.

Muszę docenić stworzony przez Kunderman klimat, który miesza mrok, duchotę i otaczał mnie niczym gęsty dym. Spodobało mi się wykorzystanie motywu muzycznego, który dał powieści jakąś świeżość i nieszablonowość.

Ta historia miała w sobie coś z muzyki, bowiem było tutaj zmienne tempo, były pauzy i stopniowe budowanie finału. Wrażenie robią opisy, których fanką nie jestem jednak tutaj opisy sal koncertowych i detali świata muzyki niesamowicie podbudowują historię.

Ta historia jest dość bolesna, ponieważ śledząc żałobę Alicji, można czuć ten smutek. Powieść jednak bezlitośnie obnaża, jak głęboko skrywane sekrety mogą mieć destrukcyjny wpływ na życie, gdy zaczną wychodzić na powierzchnię. Kunderman zaimponowała mi tym, jak w subtelny sposób kreowała swój psychologiczny thriller, by finalnie doprowadzić mnie do stanu, że chciałabym krzyczeć „BIS”