Wróżda

Kiedy czytałam debiut Agaty Kunderman doświadczyłam wszystkich tych trudnych emocji, które mogą przygnieść czytelnika. Przypierając do muru zadają pytania o niewypowiedziane krzywdy i niewybaczalne sytuacje. „Wróżda” ścisnęła mnie w garści i wywróciła mi skórę na drugą stronę.

Joanna straciła swoją córkę. Los brutalnie odebrał jej największy skarb, którego brak boli tak okrutnie, jakby wyrywano jej serce. Kiedy po trzech latach otrzymuje tajemniczą wiadomość, z informacją, że Tosia żyje, co potwierdza dołączone do niej zdjęcie, Joanna już nie szaleje z rozpaczy. Wydobywa z siebie kolosalną siłę i postanawia rozpocząć prywatne śledztwo. Im głębiej drąży, tym więcej tajemnic wypływa na światło dzienne. Dziwna postawa policji, ciało dziecka skremowane bez pożegnania, bliźniaczo podobna sprawa na drugim końcu Polski. Ból, żal, zdrada, ale też niezwykła determinacja. Te uczucia stają się motorem napędowym bohaterki.

To ten typ powieści, przy którym milion razy wyściskacie swoje dziecko, kompletnie nie będziecie chcieli uwierzyć w to, że jest to debiut, zapragniecie docenić każdą, nawet maleńką chwilę radości swego życia i nawet jeśli będziecie myśleli, że w tej fabule rozumiecie już wszystko, to… tak naprawdę nie rozumiecie nic. I chociaż temat utraty dziecka w thrillerach jest mocno eksploatowany, tak tutaj Autorka wybroniła się namacalnym cierpieniem głównej bohaterki, jej zgryzotą przedstawioną w sposób przejmujący do cna. Otrzymałam wymowny obraz matczynej miłości, której nie przerwie śmierć, nawet jeśli rany nadal się sączą, a życie wciąż posypuje je solą. Miałam tu chwilę zwątpienia, bo myślałam, że za szybko odkryłam antagonistę powieści i obiecałam sobie, że jeśli stanie się to, czego się domyślam - cisnę książką w kąt. Jakże wielkie więc było moje zaskoczenie, kiedy otrzymałam tę faktyczną prawdę, do tego o podłożu wcześniej mi nie znanym.

Agata Kunderman zdecydowała się mocno namieszać w osobowościach bohaterów drugoplanowych. W zasadzie od początku miałam przemożne uczucie, że podejrzanym jest tu każdy, nawet najbliższy przyjaciel Joanny, a już na pewno wiedziałam, że bohaterka nie może ufać nikomu, nawet samej sobie. Kiedy głównym bodźcem do działania jest najpierw rozpacz, potem chęć poznania prawdy, a na końcu wendeta, nie potrafimy myśleć obiektywnie, a ja sama - czując dziwną bliskość z bohaterką - zastanawiałam się, czy potrafiłabym udźwignąć tak ciężkie brzemię, jakie na swoich plecach niesie Asia. Jak na dobry thriller przystało, nie brakuje tu obyczajowości małych miasteczek, pytań o granice moralności i wielu furtek do otwartej interpretacji, czy też rozważań, nad decyzjami wszystkich zamieszanych w akcję. I językowo czytało się to wybornie, akcja nie pozwalała na oddech, chociaż z powodu wyjątkowo tkliwego tematu głównego, pozostawiono tu przestrzeń na wrażliwość i żałobę. Nie wiem jakie emocje towarzyszyły autorce przy pisaniu, ale jeśli sama też jest mamą, zakładam, że musiała mieć żelazne nerwy i jakieś wsparcie mentalne w podorędziu. Bo włożona w powieść intropatia była na wysokim poziomie.

Autorko, gorąco gratuluje tak niebanalnego pomysłu na finałowy plot twist, gratuluje też umiejętności budowania napięcia, podziwiam za wodzenie czytelnikiem za nos, a i za tych mętnych, złożonych bohaterów dziękuje. Słowem: gratuluję debiutu. Był on naprawdę dobry!

Ciężko uwierzyć, że Wrózdy nie napisal "stary wyjadacz" - poprowadzenie akcji, jej zwroty, tempo, napięcie- tutaj

wszystko się zgadza. Kartki same się przewracają, fabuta jest tak interesująca, że naprawdę ciężko jest się oderwać

Polecam miłośnikom thrillerów,zagadek,tajemnic i odkrywania prawdy kartka po kartce

„Wróżda” to thriller debiutującej autorki i do tego tak znakomicie napisany, że potwierdza tylko moją tezę, że warto dawać szansę debiutantom, bo wnoszą oni na rynek wydawniczy powiew świeżości. Agata Kunderman i jej książka, są jednym z moich odkryć tego roku i mam nadzieję, że jest to dopiero początek wspaniałej kariery pisarskiej autorki, że stworzy jeszcze niejedną ciekawą powieść. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona „Wróżdą” bo znalazłam tu wszystko, co lubię i cenię w thrillerach. Wspaniałą kreację bohaterów, bardzo dobre portrety psychologiczne, świetnie skonstruowaną intrygę kryminalną i piękny literacki język na wysokim poziomie.

Czy rodzica może spotkać coś gorszego niż śmierć ukochanego dziecka? Chyba nie da się wyobrazić większej tragedii, niż śmierć swojego dziecka, bo to jest wbrew naturze, powoduje, że traci się sens życia. Jeszcze wczoraj, jeszcze przed chwilą było, jeszcze w uszach rozbrzmiewa jego śmiech, słychać wypowiadane przez nie słowa, a teraz została tylko pustka, grób, kwiaty i cisza. I świadomość, że to nigdy się już nie zmieni. To tak straszna próba od losu, której rzadko, która para potrafi sprostać. Dla osób, które straciły kogoś bliskiego, a zwłaszcza dziecko, karą wydaje się ZOSTAĆ.

Małżeństwo Joanny nie przetrwało tej tragedii. Andrzej próbuje żal po utracie córki ugasić alkoholem, a Joanna pogrąża się w rozpaczy i wpada w szpony depresji. Nikt nie potrafi jej pomóc, bo ona tej pomocy od nikogo nie chce, zostaje w końcu sama. Rozwodzi się z mężem alkoholikiem i każe mu się wyprowadzić. Gdy po trzech latach udaje jej się uporać ze stratą, przepracować żałobę i pogodzić z faktem, że już nigdy nie zobaczy swego dziecka, postanawia opuścić mieszkanie we Wrocławiu i przenieść się do Poznania. Zanim jednak zdąży wyjść z mieszkania i wsiąść do zamówionej taksówki, dzwoni telefon, a głos nieznajomego mężczyzny informuje ją, że jej córeczka żyje, a na dowód tego przesyła zdjęcie starszej o trzy lata Tosi. „ Jedna krótka wiadomość może zburzyć spokój budowany przez lata”. Joanna wpada w panikę i dzwoni do dawno niewidzianego przyjaciela, znanego reportera z Wrocławskiej gazety.

Marcin początkowo sadzi, że kobieta ma nawrót choroby, ale później daje wiarę jej słowom i postanawia jej pomóc w dociekaniu prawdy.Joanna w rzeczach Marcina znajduje fotografię, która dosłownie zwala ją z nóg. To jedno zdjęcie jest dowodem na to, że całe jej życie było oparte na kłamstwie. Teraz kobieta w ogóle już nie wie, co jest prawdą a co nie. Wtedy dociera do niej, że tak naprawdę o Marcinie nie wiele wie. Nie widzieli się przecież całe trzy lata, a jeden jej telefon wystarczył, by się natychmiast u niej pojawił, a teraz gdy natrafili na pewien ślad, który daje nadzieję na odkrycie prawdy, on zwyczajnie oświadczył jej, że wraca i jej radzi to samo.

Kim naprawdę jest Marcin ? Co takiego ukrywa komisarz Czajka? Jak dobrze Joanna znała wszystkich, którzy żyli w jej otoczeniu? Jakie tajemnice z przeszłości wyjdą na jaw i czy Joanna z nimi sobie poradzi? Co jest w stanie zrobić, zwłaszcza teraz, gdy jest wyprowadzona z równowagi? Czy jak każda matka będzie działać bez względu na wszystko, by się dowiedzieć, co naprawdę spotkało jej dziecko?

Joanna, która niżej już w swym żalu upaść nie mogła, teraz prze do przodu niczym taran. To nadzieja daje jej siły do działań, o jakie wcześniej by się nawet nie podejrzewała. Ta nikła nadzieja, że być może jej dziecko żyje,sprawia, że kobieta nie dba już o swoje bezpieczeństwo. Nic gorszego od rozpaczy i niewiedzy nie może jej przecież spotkać. Najważniejsze Joanna, która niżej już w swym żalu upaść nie mogła, teraz prze do przodu niczym taran. To nadzieja daje jej siły do działań, o jakie wcześniej by się nawet nie podejrzewała. Ta nikła nadzieja, że być może jej dziecko żyje, że wcale nie umarło, nie utonęło w tamtym dole, sprawia, że kobieta nie dba już o swoje bezpieczeństwo. Nic gorszego od rozpaczy i niewiedzy nie może jej przecież spotkać. Dla niej najważniejsza jest prawda o Tosi.

Jestem pod wielkim wrażeniem świetnie skonstruowanej i przemyślanej fabuły. „Wróżda” bowiem to emocjonująca historia, która poruszy serce każdej matki. Zachwyca świetną konstrukcją fabuły, a także genialnie prowadzoną pierwszo i trzecioosobową narracją. Początek thrillera co prawda jest trochę powolny i bolesny, ze względu na poruszany temat, ale za to, potem gdy akcja nabierze tempa, to nie zwalnia aż do końca, pełna jest nagłych i zaskakujących zwrotów z dynamicznym i szokującym finałem. Na uwagę zasługują świetnie wykreowane postaci, gdyż każdy z bohaterów wydawał mi się podejrzany i mógł okazać się winny. Zachwyciła mnie wspaniale połączona teraźniejszość z przeszłością. Pozwalało mi to snuć własne podejrzenia, które w efekcie wyprowadziły mnie na manowce. Autorka pokazała, dokąd prowadzi żądza zemsty i jak destrukcyjne jest to uczucie. Wspaniały thriller, który oprócz ogromnej dawki emocji dostarczył mi również powodów do własnych przemyśleń i wniosków.

Historia Wróżdy zbudowana została wokół Joanny. Kobieta kilka lat wcześniej straciła córeczkę. Mimo upływającego czasu rany po stracie były wciąż żywe. Joanna postanowiła zostawić przeszłość za sobą i spróbować poukładać sobie życie na nowo. Kiedy osiągnęła gotowość do rozpoczęcia nowego etapu otrzymała wiadomość, która całkowicie zburzyła jej spokój. Głos w telefonie poinformował ją, że jej Tosia żyje! Jak to możliwe? Odpowiedzi czekają na kartach powieści. Akcja jest niezwykle dynamiczna. Bohaterowie wykreowani zostali w bardzo fajny sposób. Wyśmienity debiut!

Wielkie WOW!

Powiem Wam, że jeśli tak wyglądają debiuty, to aż boję się pomyśleć co będzie dalej!?

"Wróżda" to debiutancka powieść, a właściwie thriller, który porywa nas w swój mroczny świat... Przekładając pierwszą stronę przenosimy się do innej rzeczywistości - gdzie nic nie jest takie, jakim się wydaje...

Pani Agato Kunderman - czapki z głów! Za tak genialny debiut, gdzie z każdą przeczytaną stroną ciągle wzrasta niepokój! Poza niepokojem, doświadczamy tutaj całe mnóstwo najróżniejszych emocji, poruszane są najbardziej odległe zakamarki naszej duszy... Doświadczymy tutaj wszystkiego - od bólu, straty, żądzy zemsty, aż po łzy...

Bohaterką książki jest Joanna, która po śmierci córki i

walce z ciężką depresją zaczyna nowe życie. Jednak

pewnego dnia dzwoni telefon, a tajemniczy mężczyzna w słuchawce twierdzi, że mała Tosia nigdy nie umarła. Na dowód swoich słów wysyła Joannie zdjęcie. Dziecko na nim jest łudząco podobny do jej córki... Przeciwko tej teorii przemawia niemal wszystko: zaginięcie dziecka, znalezienie ciała i badania DNA, które wykonano. Jednak intuicja matki każe jej rozpocząć prywatne śledztwo. Joanna odkrywa, że sprawa śmierci jej dziecka wiąże się dziwnie ze śmiercią innej dziewczynki z drugiego końca Polski. Wypływa kilka tajemnic sprzed lat...

Wypływa również twarz ze starej fotografii, która jest dowodem na to, że w życiu Joanny było więcej kłamstw niż prawdy...

Powiem Wam, że żądza zemsty to najbardziej destrukcyjne uczucie. Owładnięta nim osoba gotowa jest dla osiągnięcia celu poświęcić wszystko. Aż do całkowitej utraty człowieczeństwa...

Polecam przeogromnie! Czytajcie!

Szczelnie spowijająca niepokojem, który odczuwalnie emanuje ze stron powieści. Obrazująca najtrwalsze, bezwarunkowe i zarazem nieokiełznane uczucie, jakim jest miłość matki do dziecka. Porywająca w sieć zdumiewających zdarzeń, które w finalnym ujęciu autentycznie zatrważają.

„Wróżda” to kompozycja złożona pod względem fabularnym, sukcesywnie intensyfikująca doznania odbiorcy, niewątpliwie trzymająca w mocnym uścisku zaintrygowania od pierwszego nakreślonego zdania do ostatniej kropki – ot, poprawny thriller psychologiczny nakreślony z estetycznym warsztatem literackim. Jednak to także, a właściwie przede wszystkim, opowieść zanurzona w emocjach. W emocjach, które odbierają swobodny oddech, znacząco przyspieszają uderzenia serca, wręcz otumaniają swoim dramatycznym wydźwiękiem, w końcu boleśnie rozdzierają duszę. Raz za razem, wciąż na nowo. I właśnie ta skąpana w tragizmie zrozpaczonej matki treść, czyni ten, co najbardziej zaskakujące, debiut niemożliwym do odłożenia. Zdecydowanie wyróżniającym się na tle innych pozycji tego gatunku, w końcu mocno utrwalającym się po wewnętrznej stronie powiek. Gdy tytuł tej historii nabiera wymowności, trudno powstrzymać mimowolnie napływające pod nie łzy.

Telefoniczna wiadomość i zdjęcie małej dziewczynki stają się nośnikiem na powrót gorliwie tlącej się nadziei. Przybierają kształt możliwości, że śniony na jawie koszmar może okazać się tylko sennym majakiem, z którego uda się nagle obudzić. I zarazem wywołują wstrząsający impuls, który przywołuje wyciszone terapią demony, znowu głośno domagające się roztrząsania dojmującej przeszłości. Tak przeraźliwie może cierpieć tylko matka, którą los zmusza do opłakania latorośli. Równie mocno może być też zdeterminowana, ale i zdolna do największych poświęceń, kiedy na horyzoncie niewyraźnie majaczy widmo utulenia w ramionach tego, co najcenniejsze. Z dostrzegalnym wyczuciem i wrażliwością czy nawet empatią, Agata Kunderman tworzy poruszający spektakl mrocznych tajemnic, oburzających kłamstw, nieprzeniknionych incydentów, rozgrywany przez skrojone z wnikliwością w ludzkie traumy portrety psychologiczne. Otulony melodią ułudy i zuchwale kreowanej kreacji zwanej szczęśliwym i spełnionym życiem – jakże nasączonym półprawdami i niedopowiedzeniami.

Trudno odmówić tej historii zmyślnej fabuły, która wznieca na ciele dreszcze rozgorączkowania – ponury jesienny klimat, z surowością odmalowany Wrocław i naznaczona lokalną zmową milczenia niewielka wieś jeszcze je podsycają. Niestroniąca od dynamicznych zwrotów fabuły narracja sensorycznie oddziałuje na zmysły, a intencjonalnie obnażane stopniowo sekrety śmiało eksplorują myśli, prowokując do snucia wizji zakończenia. To ekspozycja skonstruowana z posmakiem goryczy, która trawi serce tak mocno, że wypełnia egzystencję tylko mglistym złem, która przybiera postać potrzeby jawnej zemsty – przysłaniającej zdrowy rozsądek, szalonej, wciąż żywej i niebezpiecznie destrukcyjnej. Zademonstrowana inteligentnym piórem wyzutym z oczywistości, niebywale angażującym w meandry nikczemności, a przy tym kompletna i doświadczająca duszną atmosferą i rollercoasterem emocji. Utkana z nici przyjaźni, które wyszywają płótno niegasnącego uporu w drodze do prawdy. Odpowiedzi kryjących się w odmętach retrospekcji, a przy tym wkradających się brutalnie w teraźniejszość. Doskonałe i pewne wkroczenie na polski rynek literacki!

Jestem pod ogromnym wrażeniem. Wszystko jest tu dopracowane w każdym szczególe, emocje aż kipią, dialogi są realistyczne a po poznaniu głównej bohaterki kibicujemy jej z całego serca.

Powiem jedno, uwielbiam takie debiuty!

Gorąco polecam

Końcówka lata obrodziła w wyjątkowe debiuty rodzimych autorów i jednym z nich, przy którym niemal zapomniałam oddychać jest „Wróżda” Agaty Kunderman. To thriller napisany tak klimatycznie, że nie sposób się od niego oderwać, trzymający w kleszczach niepewności i bombardujący silnymi emocjami od pierwszych stron. Bo nie sposób przecież przejść obojętnie wobec żałoby matki po śmierci córeczki.

Czy po takiej traumie można się podnieść? Związek Joanny z Andrzejem nie przeszedł tej koszmarnej próby, a powracające emocje dręczą i duszą kobietę nieustannie. Rozpacz, bezsilność i pustka są jej towarzyszami od trzech lat, ale udaje jej się osiągnąć względną równowagę. Czy nowy początek w Poznaniu pozwoli kobiecie wyrwać się z marazmu?

Nie jest jej dane, by to sprawdzić, bo jeden tajemniczy telefon poddający w wątpliwość śmierć jej dziecka rzuca ją w odmęty podejrzeń i paranoi podyktowanych absurdalną nicią nadziei. Czy ktoś jest na tyle podły, by żartować tak okrutnie? Czy może liczy na wyłudzenie pieniędzy od rozchwianej kobiety?

Joanna wraz z Marcinem, przyjacielem, na którego zawsze może liczyć, rozkłada sprawę na czynniki pierwsze, badając wszelkie tropy. Mimo cierpienia, jakie budzi powrót do przeszłości, próbuje wyłapać jakąkolwiek nieścisłość czy niedopatrzenie w prowadzonym wówczas śledztwie. Nie zdaje sobie sprawy, jak wysoką cenę przyjdzie jej zapłacić za uzyskanie odpowiedzi na kłębiące się w jej głowie pytania.

Jak to się czytało! Ta książka to prawdziwy rollercoaster emocji i zwrotów akcji. Tu każdy jest podejrzany, a wyjaśnienie zagadki szokuje i prowadzi na ścieżki, które nawet nie mignęły nam w lesie hipotez. Przeplatanie teraźniejszości zdarzeniami z przeszłości w thrillerach uwielbiam, a jeszcze zmienna narracja pierwszo i trzecioosobowa pogłębiła mój zachwyt. Dzięki thrillerom takim jak ten moja miłość do tego gatunku nie słabnie. Sprawdźcie i Wy!

„Wróżda” jest debiutem literackim Agaty Kunderman. Gatunkowo to thriller, który łączy w sobie cechy thrillera psychologicznego i sensacyjnego. Jest to historia matki, która trzy lata temu straciła swoje dziecko, teraz, w momencie, gdy w końcu jest gotowa, by spróbować stanąć na nogi, jej świat znowu się chwieje – okazuje się, że może istnieją dowody, że jej córeczka jednak żyje. Logika temu przeczy, ale może jednak? Czy to tylko złudna nadzieja zrozpaczonej matki czy instynkt macierzyński? Większa część tej opowieści pisana jest w narracji pierwszoosobowej z perspektywy tej bohaterki, a jej kreacja psychologiczna jest naprawdę dobra – dzięki niej zaczynamy rozmyślać nad tematami śmierci, procesu żałoby, czy próby wyjścia z depresji. A jednak jest też miejsce na nadzieję, podbitą solidną determinacją, pod wpływem której jest się w stanie zrobić wszystko. Intryga powieści rozpisana jest solidnie, zaskakująco dobrze jak na debiut – jest kilka naprawdę solidnych twistów, które rozgniatały moje hipotezy w pył. Ostatecznie finał okazuje się mocno dynamiczny, a równocześnie nadal zaskakujący – sama raczej na te rozwiązanie bym nie wpadła, choć po lekturze widzę, że przesłanki do niego jednak były. Myślę więc, że jest to debiut wart uwagi – książka pisana jest przyjemnym językiem, historia ciąga, zmusza do refleksji, z początku na pewno jest bolesna ze względu na poruszane tematy, później zaczyna się iść w kierunku bardziej dynamiczny, sensacyjnym, który równocześnie przynosi odpowiedzi.

Joanna trzy lata wcześniej straciła córkę. Po tym traumatycznym przeżyciu stoczyła walkę z ciężką depresją i nawet próbowała zacząć życie od nowa, chociaż wcale nie było jej z tym łatwo. Jednak pewnego dnia dostaje dziwny telefon od nieznajomego, który informuje ją, że mała Tosia żyje.

Kobieta nie wie, co ma o tym wszystkim myśleć, jednak intuicja i serce matki każe jej rozpocząć swoje prywatne śledztwo. Wyrusza w podróż na drugi koniec Polski, bo właśnie tam prowadzą ją poszlaki. Czy słusznie? Czy może jednak błądzi po omacku? Joanna nawet przez chwilę nie chce się poddać. Świadomość, że jej ukochana mała dziewczynka może jednak wcale nie umarła napędza ją do działania…

Jaki macie stosunek do debiutów? Wasza poprzeczka oceny danego tytułu jest taka sama jak w przypadku innych książek? Czy może podchodzicie do tego łagodniej?

Jeśli chodzi o mnie, to do pozycji, które są debiutami podchodzę z dystansem i nie mam jakiś wygórowanych oczekiwań. Ale książka „Wróżda” @kunderman to po prostu mistrzostwo. Takiego debiuty dawno nie czytałam! Co ja mówię w ogóle, podczas czytania tej historii, ani przez chwile nie czułam, że czytam debiut!

Autorka stworzyła genialną historię, która porwała mnie już od pierwszych stron. Temat straty dziecka dogłębnie mnie poruszył. Sama jestem mamą i emocje, które odczuwała główna bohaterka odbijały się również na mnie. Z zapartym tchem przerzucałam kartki, chcąc poznać zakończenie tej przerażającej historii. Tu nic nie jest takie, jakie się wydaje. Jedna tajemnica pociąga za sobą kolejne.

„Wróżda” to doskonały thriller. Jestem nim bardzo pozytywnie zaskoczona, a Wam polecam zapoznać się z tą debiutancką historią, bo warto!

Choć zrecenzowałam i przeczytałam setki thrillerów, rzadko zdarza mi się móc określić debiut mianem książki kompletnej czy wręcz doskonałej. „Wróżda” Agaty Kunderman to jednak właśnie taka historia. Początkowa nostalgiczna, naznaczona cierpieniem matki, która utraciła dziecko w tragicznych okolicznościach, narracja, szybko ewoluuje w porywające i niezwykle emocjonalne śledztwo kobiety, która ze znikomych tropów potrafi złożyć całą układankę. Jestem pod bardzo dużym wrażeniem tego, jak realistycznie Autorka odmalowała profil głównej bohaterki – zupełnie, jakby sama odczuła kiedyś wszystkie emocje towarzyszące druzgoczącej utracie. Sam pomysł na fabułę okazał się bardzo zawiły i niekonwencjonalny – muszę przyznać, że zdecydowanie nie spodziewałam się takiego zakończenia. Każdy zwisający luźno na początku opowieści sznurek, splótł się w końcu w sweter o ciemnym, pieczołowicie utkanym wzorze. „Wróżdę” określiłabym mianem bardzo udanego połączenia kryminału, thrillera oraz dramatu rodzinnego, które wywołuje wiele emocji – wzruszenia, smutku, przygnębienia i wreszcie podekscytowania galopującą akcją. Pozostaje mi złożyć gratulacje za tak udany debiut – z plot twistem, którego korzenie sięgają wiele lat wstecz. Wszakże nie bez powodu mawia się, że stare grzechy mają bardzo długie cienie… 9/10

Cóż to była za uczta literacka.

Muszę przyznać, że absolutnie nie czuć, iż ta powieść to debiut autorki.

Znakomite pióro Agaty Kunderman sprawia, że czytelnik zatraca się w tej lekturze i zapomina o rzeczywistości. Naprawdę trudno było mi odłożyć książkę, by wrócić do codziennych obowiązków, a to samo w sobie świadczy o tym, że historia jest niebywale angażująca.

Książka jest podzielona na czas teraźniejszy i przeszły, dzięki czemu mamy okazję poznać to, co działo się w czasie, w którym dziewczynka zginęła.

Narracja jest trzecioosobowa i podoba mi się to, że mamy wgląd nie tylko w myśli głównej bohaterki, ale i pobocznych postaci.

"Wróżda" porusza wątek zemsty, siłę matczynej miłości czy depresji.

Przede wszystkim jestem oczarowana nieprzewidywalnością tej książki. Autorka absolutnie nie poszła po najmniejszej linii oporu i wrzuca czytelnika w wir kłamstw, demonów przeszłości i niejednoznacznych zwrotów akcji, które trzymają w nieustającym napięciu.

W pewnym momencie już niewiadomo komu można zaufać i nic nie jest takie jakim się wydaje.

Uwielbiam książki, w których jestem wodzona za nos. Nic tak nie sprawia frajdy w czytaniu, jak chęć dotarcia do prawdy, która jest utorowana dość wyboistą drogą.

Wyobraźcie sobie ból po stracie ukochanego dziecka, a później tajemniczą wiadomość, w której ktoś twierdzi, że Twoja córka nadal żyje. To właśnie przeżywa Joanna. Choć wszystkie znaki wskazują na to, że to może być tylko okrutny żart, kobieta nie spocznie dopóki nie dowie się prawdy na temat śmierci małej Tosi. Prywatne śledztwo prowadzi ją przez całą nitkę kłamstw i tajemnic z przeszłości.

Poproszę więcej takich debiutów. Świetne to było! „Wróżda” wciągnęła mnie w swoje sidła już od samego początku i trzymała w napięciu aż do końca. Choć początkowo może Wam się wydawać, że autorka rozwiązanie zagadki podaje nam jak na tacy, uwierzcie mi- nic bardziej mylnego. Mnie, Agata Kunderman zaskoczyła wielokrotnie, sprawiając nawet, że momentami miałam łzy w oczach. Bardzo fajnie poprowadzona fabuła, nieoczywiści bohaterowie i mnóstwo tajemnic- taki to właśnie debiut. Będę z zaciekawieniem obserwować karierę pisarską autorki bo jestem pewna, że jeszcze da nam o sobie znać

Czasem trafiamy na takie książki, które są mocno średnie, pomimo tego, że pisze je osoba, która wydała już kilka pozycji, a czasem trafiamy na debiut, który jest dopracowany w każdym calu.

Jestem zachwycona.

Jedyne, co mam ochotę teraz napisać to wow, czytajcie!

@konkret_babka_akunderman napisała świetną, wciągającą pozycję. Już od samego początku zostałam wciągnięta w wir wydarzeń. Sama jestem matką i temat, jaki opisała autorka, poruszył mnie dogłębnie. Książkę przeczytałam w ciągu jednego dnia, a to chyba coś znaczy…

Postawiłam się na miejscu Asi. Cierpiałam razem z nią. Kobieta przeszła piekło, jej córka zmarła, a ona się załamała. Strasznie mnie to poruszyło. Ta historia to istny rollercoaster emocjonalny. Patrzymy na cierpienie matki, po stracie dziecka. Obok takiej tragedii nie można przejść o obojętnie. @konkret_babka_akunderman poruszyła mnie dogłębnie. Jestem zachwycona tym, co stworzyła, a także jestem w szoku, że jest to pierwsza książka autorki.

„Wróżda” to niesamowicie wciągający i trzymający w napięciu thriller. Już od pierwszej strony intryguje i nakłania do tworzenia różnych teorii na temat tego co stało się w przeszłości. Książce towarzyszy mieszanka skrajnych emocji, od złości, zwątpienia, zagubienia po nadzieję i strach. „Wróżda” to pełna tajemnic książka z motywem zemsty. Jest idealna na szare jesienne wieczory.

"Śmierć jest przecież ostateczna, nie ma tu żadnych kompromisów”.

Najgorsza tragedia matki? Przeżyć śmierć własnego dziecka..

Joanna po trzech latach po śmierci małej Tosi już nieco „uciszyła” potwora zwanego depresją i nieśmiało postanowiła „normalnie” żyć. Choć dobrze wie, że nigdy nie pogodzi się ze stratą dziecka, z nieszczęśliwym wypadkiem, który nieodwracalnie zmienił wszystko, z doszczętnym rozpadem swojej rodziny i w końcu z samotnością.. wie też, że musi odzyskać równowagę. Stanąć na nogi. Zawalczyć o odzyskanie namiastki życia.

I wtedy nagle KTOŚ postanawia zburzyć jej względny spokój, nakarmić chorobliwą i irracjonalną nadzieją, zasiać ziarno niepokoju, rzucić iskrę wiary i wzniecić mały płomień pragnienia, który wbrew wszystkiemu zaczyna się w niej niebezpiecznie tlić..

„Wróżba” to thriller psychologiczny dotykający czułych strun ludzkiej natury. Historia pełna dramatyzmu, emocji, nieoczekiwanych zwrotów akcji.. O zemście, nadziei, miłości, o rozpaczliwej pogoni za prawdą matki - osoby, która jest w stanie bez wahania zderzyć się z bezlitosną rzeczywistością, uwierzyć w niemożliwe, nawet gdy nie ma żadnej gwarancji na szczęśliwe zakończenie.

Podobało mi się.

Polecam.

W powieści spotykamy się z bohaterką, która przeżywa traumę po śmierci ukochanej córeczki. Jednak w toku akcji uwydatniają się również inne tajemnice z życia kobiety. Połączenie jej przeszłości z teraźniejszością przybiera momentami straszny wymiar. Jeśli więc lubicie mrożące krew w żyłach thrillery to zdecydowanie polecam tę książkę. Autorka w doskonały sposób zbudowała napięcie i sprawiła, że czytania nie chce się przerywać, a ciekawość co będzie dalej jest z każdą stroną jeszcze silniejsza.

Intrygująco skonstruowana zagadka zaginięcia dziecka wraz z obrazem zdeterminowanej, pogrążonej w żalu matki stały się dla mnie przyczynkiem do tego, aby tę książkę nazwać taką, która chwyta za serce. Dodajmy do tego jeszcze staranny warsztat literacki Autorki, pochłaniającą fabułę i bohaterów z krwi i kości, a otrzymamy thriller godny tego, by poświęcić mu swój czas.