Extasia

To nie tylko historia poruszająca trudne tematy, ale także uwzględniająca motywy LGBTQ+. "Extasia" jest powieścią fantastyczną skierowaną do młodzieży, ale myślę, że tej nieco starszej. W przypadku tej książki zwróciłam uwagę na opis, a następnie na okładkę, która od jakiegoś czasu pojawia się w mediach społecznościowych. Myślę, że "Extasia" ukazuje siłę kobiet w walce z fanatyzmem w imię, którego są traktowane nieludzko. Jaki Bóg pozwala na używanie przemocy wobec określonej grupy społecznej? Byłam ciekawa, czy autorka zawierając tak poważną i trudną tematykę w książce będzie potrafiła to udźwignąć, dając temu jednocześnie wydźwięk taki, aby trafiał do młodzieży. Czy ta książka wyszła naprzeciw oczekiwaniom?

W "Extasii" nie mają znaczenia personalia, tylko to, kim się jest. Ona została wybrana, stała się jedną z czterech Świętych, czyli nastolatek, które zostały wskazane przez starszyznę, aby ludzie mogli wymazać swoje grzechy. Zyskała imię Przyjaźń, w wiosce zaczęły dziać się dziwne rzeczy, ludzie umierali w nienaturalny sposób. Wszystkiemu winne jest zło, które zamieszkuje pod czarną górą, a bestie krążą za nią krok w krok. Musi odpokutować za błędy matki, zmyć plamę na honorze rodu. Jest oddana sprawie, skromna i ma ogromne pokłady wiary. Złowrogie zniekształcone dusze, które nie tak łatwo jest ignorować krążą wokół niej. Czy tego wystarczy, aby ochronić mieszkańców Przystani?

"Extasia" emanuje mrokiem, zapewnia spotkanie z prawdziwymi czarownicami, nie łagodnymi, ale takimi gotowymi na wiele. W tej powieści poza romansem LGBTQ+ znajduje się wiele brutalności i przemocy. Szczerze mówiąc, na początku było mi dość ciężko czytać o tym wszystkim, co tam się działo. Nie podobał mi się sposób, w jaki traktuje się i obwinia kobiety, jak poddaje się praniu mózgu i maltretowaniu tej Świętej, te sceny z pewnością nie będą łatwe w odbiorze dla osób wrażliwych. Z tego powodu uważam, że "Extasia" nie jest jednak książką dla każdego. Zupełnie inaczej odbierało się książkę, kiedy bohaterka zmieniła się, obrała zupełnie inny cel niż bezmyślne przestrzeganie zasad, które pozwalały jej być wykorzystywaną. "Extasia" stała się powieścią o kobiecej wściekłości, czarach, ucieczce przed nadużyciami i uwolnieniu się od opresyjnej religii, w której, aby wyznać swoje grzechy, wieś używa przemocy wobec Świętych. Tłumacząc to, jako sposób na uzyskanie przebaczenia. Można w tym dostrzec odpowiednik chłosty, jako pokuty za niemoralne myśli lub czyny. Na tym świecie to kobiety były obwiniane o koniec ludzkości i w ten sposób były karane. W "Extasii" można dostrzec zmiany zachodzące w bohaterce, determinację, przeszła długą drogę od dziewczyny, która była wprost zdesperowana, aby ocalić wioskę przed gniewem Boga, zaczęła rozmawiać z czarownicami i pobrała naukę magii, która była szansą na uratowanie ludzi.

Powieści postapokaliptyczne to zdecydowanie trudny temat, ponieważ istnieje ich multum, jednak ciężko znaleźć takie naprawdę dobre, oryginalne. Zwykle są bardzo schematyczne, przez co czasami odnosi się wrażenie, jakby mimo innego tytułu, autora i imion bohaterów, czytało się znowu identyczną książkę jak kiedyś. Z tego względu po postapo sięgam wyłącznie albo z polecenia, albo jeśli opis (tematyka) mocno mnie zainteresuje. I właśnie w ten sposób dorwałam "Extasię" Claire Legrand, zapowiadaną jako krwawą, mroczną, inteligentną, poruszającą ważne tematy związków queerowych, feminizmu oraz problemów dorastania.

Fabularnie czytelnicy przenoszą się do miasteczka zwanego Przystanią, leżącego niedaleko czarnej góry. Według mieszkańców jest to ostatnie miejsce zaoszczędzone przez Boga, który przez nieetyczne, wręcz diabelskie zachowanie kobiet skazał Ziemię na potępienie; nastąpił swego rodzaju koniec świata. Z takim przekonaniem wychowuje się Amity Barrow, nastolatka pragnąca wyrosnąć na dobrą, posłuszną i bogobojną kobietę. Sęk w tym, że przez grzeszny uczynek matki (romans), cała rodzina została potępiona. By zmyć grzech, trzeba było pokutować i Amity mimo ogromnego bólu, pokutowała...

Kiedy w wiosce dochodzi do niewyjaśnionych, tragicznych śmierci kolejnych mieszkańców, Amity nie potrafi biernie stać obok. Zamierza znaleźć mordercę, lecz by sprawiedliwości stało się zadość, dziewczyna najpierw musi zejść na złą ścieżkę, na ścieżkę Diabła. Szukając zaginionych artefaktów, poznaje extasię - pierwotną, upajającą moc.

Czy Amity uda się odnaleźć zabójcę? Czy stanie oko w oko z Diabłem? Czym w rzeczywistości jest extasia i dlaczego to akurat kobiety muszą odpowiadać za całe zło świata?

"Extasia" Claire Legrand to rzeczywiście mroczna, krwawa i przedstawiająca naprawdę oryginalny pomysł historia postapokaliptyczna. Motyw sekty religijnej, w której wierzący stosują przemoc, odprawiają dziwne rytuały i mają nienormalne tradycje, był strzałem w dziesiątkę. Podobnie jak połączenie tego z brudną, wstrętną magią, kręgami czarownic oraz jednoczesną wiarą w Boga i Diabła. W książce czytelnik doświadcza wielu różnorodnych emocji, płacząc i poddając się strachowi, wściekłości, ale też znajdując nadzieję i miłość/przyjaźń.

Autorka oddaje głos kobietom pragnącym odkryć prawdę, i to nie tylko o sobie samych. W "Extasii" pojawia się też wątek związków queerowych, początki powstania feminizmu (wszak ciężko wyzwolić się z władzy silniejszych mężczyzn, dodatkowo przywódców miasteczka), a także na jaw wychodzą problemy związane z dorastaniem.

Gówna bohaterka przez to, że sama nie wiedziała, kim dokładnie jest, ani tego, co się wokół niej naprawdę dzieje, kluczyła myślami. Miałam przez to czasami problem ze zrozumieniem podejścia do sytuacji, w jakiej się aktualnie znalazła. Nie do końca orientowałam się też w jej zachowaniu, ponieważ w ciągu kilku strona Amity wykonywała trzy czynności, myślała o pięciu, a potem robiła zupełnie co innego. Nie wiem, czy ten zabieg był celowy, czy wyszedł przypadkiem, ale mi kompletnie taka plątanina myśli nie podpasowała.

Początek książki odrobinę się dłużył - nie mogłam się skupić, a przez to dostatecznie mocno wkręcić w fabułę. Końcówce z kolei brakowało rozwinięcia. Odniosłam wrażenie, że nim wszystko zdążyło się rozwinąć, nadszedł koniec. Pytanie brzmi, czy będzie kontynuacja? Jeśli tak - cofam moje słowa i nie mam żadnego zażalenia. ;) Jeśli nie, to autorka mogła jednak postawić przysłowiową kropkę nad i.

Podsumowując, "Extasia" to niesamowicie oryginalna powieść postapokaliptyczna, którą polecę ze względu na poruszane wątki: sekta religijna, czarownice, dorastanie, feminizm oraz związki queerowe to zdecydowane atuty powieści. Podobnie jak magiczny, krwawy klimat małego miasteczka odwiedzanego przez mordercę. Zaznaczę jednak, że jest to dość specyficzna tematyka, więc z pewnością nie spodoba się każdemu i jeśli już, to nie radzę czytać jej dzieciom i młodszym nastolatkom - brutalność, przemoc i krew aż wylewają się ze stron.

Niektóre książki od początku trafiają w nasz gust, niektórym do końca nie udaje się tego zrobić. „Extasia¸ niestety w mój gust nie trafiła.

Jest to mroczna i dość brutalna książka. Fabuła skupia się na małej społeczności, w której kobiety ponoszą winę i karę za wszystkie grzechy (niekoniecznie swoje). Zaletą tej książki jest nieprzewidywalność wydarzeń, wiele razy byłam zaskoczona. Podobał mi się wątek przemiany głównej bohaterki ze świętej i bogobojnej w silną i niezależną kobietę. A jednak coś mi nie zagrało. Ciężko mi się było w niej odnaleźć, a język, którym jest napisana niczego nie ułatwiał. Było sporo tajemnic, które czytelnik odkrywał stopniowo, co powinno działać na korzyść, jednak, jak dla mnie za mało było wyjaśnień pewnych kwestii i sporo niedomówień.

Jestem pewna, że książka znajdzie liczne grono wielbicieli, do którego ostatecznie ja się nie wpisuję.

Amity pochodzi z miejscowości, w której Bóg jest na pierwszym planie. Jednak wiara tej małej społeczności nie jest normalna i z łatwością możemy dostrzec tu fanatyzm. Mieszkańcy wierzą, że to kobiety są winne złu tego świata i odpowiadają za jego upadek. Z tego też powodu młode dziewczyny muszą odpokutować, a cztery z nich zostają wybrane na święte. Amity ogromnie stara się dostać te "zaszczytne" miejsce, ale przez przeszłość rodziny nie ma lekko. Mimo to dziewczyna w końcu osiąga swój cel. W wiosce giną ludzie, a cztery święte nie są w stanie zaradzić sytuacji. Amity jednak nie poddaje się łatwo. Czy uda jej się ocalić wioskę?

Od razu zwróciłam uwagę na cudowne wydanie książki - intrygująca okładka i dużo światła na stronach są elementami, które ogromnie doceniam. Do tego spodobało mi się pozostawienie oryginalnych imion i pokazanie ich znaczeń za pomocą przypisów.

Książkę czytało się dość szybko, choć nie uniknęłam zagubienia.

Jeszcze chyba nigdy nie spotkałam tak dużej liczby ważnych postaci w książce, a przez to momentami nie wiedziałam, kto jest kim i musiałam przerwać czytanie, żeby się zastanowić. Jednak muszę wspomnieć, że ja zwykle mam problem z zapamiatywaniem imion.

W książce dzieje się bardzo dużo, choć sam początek nieco mi się dłużył.

Strasznie spodobał mi się sam pomysł na książkę oraz jego oryginalność. Nigdy nie czytałam niczego podobnego, choć niektóre wątki są dość często spotykane. Wyczuwam tu klimat "Opowieści Podręcznej", choć nie miałam okazji jeszcze czytać książki, więc mogę mylić się w tej kwestii.

"Extasia" zdecydowanie należy do mrocznych i przerażających dystopii. Już od samego początku dostrzegamy zasady i wierzenia panujące w tym brutalnym świecie. Jednak gorliwa wiara nie powstrzymuje społeczności od strasznego traktowania kobiet, a także bestialskich zachowań. Wszystkie opisy czytałam z ogromnym niepokojem. Niektóre wręcz sprawiały mi wewnętrzny ból i wzbudzały odrazę pomieszaną z przerażeniem. Myślę, że dowodzi to temu, że autorka wykreowała świat na najwyższym poziomie, jednak nie będzie on odpowiedni dla każdego.

Ponadto możemy zaobserwować zupełnie inną społeczność. Jest to ukrywająca się w lesie grupa, która służy Diabłu. Czarownice uważają ludzi z wioski za największe zło, jednak same wcale nie są lepsze i bez najmniejszego oporu przelewają krew innych.

Amity zmienia się pod ich wpływem, a extasia staje się ważnym elementem jej życia.

W tej książce nie ma dobrych bohaterów. Większości zdecydowanie bliżej do złego charakteru, jednak przy swoich okropnych czynach są oni pewni, że robią to w imię większego dobra.

W prawdzie żadnej postaci nie polubiłam jakoś szczególnie, ale dobrze mi się czytało w towarzystwie Amity. Dziewczyna chce udowodnić swoją wartość i ostatecznie jest w stanie podjąć przemyślane decyzje. Do tego potrafi poświęcić się dla ukochanych osób i działać w ich obronie.

Wątek romantyczny nie przykuł jakoś szczególnie mojej uwagi, szczególnie że znajdował się na dalszym planie. Relacja głównej bohaterki była trochę nijaka i nie do końca widziałam jej podstawy.

Nieco bardziej podobał mi się wątek zakazanej miłości z początku książki (wlw), który miał duży wpływ na wiele późniejszych działań bohaterów.

Nie spodziewałam się takiego zakończenia, ale całkiem mi się spodobało. Może nie było idealne i osobiście poszłabym w inną stronę, ale jednak doceniam zamysł autorki.

Choć nie wszystko w książce skradło moje serce, to ostatecznie historia Amity podobała mi się. Znajdziemy tu wiele wartościowych przesłań, nad którymi warto się zastanowić. Książkę zdecydowanie polecam starszemu czytelnikowi. Dla młodszych osób może być ona zbyt brutalna, ale również niezrozumiała pod niektórymi względami.