Grudniowy dom

,,Grudniowy dom" to wielowątkowa i zaskakująca książka. Nie jest typową świąteczną - zimową powieścią. To powieść, która oferuje czytelnikom wachlarz różnych emocji. Wywołuje niepokój, ale również na jej stronach znajdą się fragmenty bardziej humorystyczne, czy nawet sarkastyczne. Baśniowy klimat oraz nawiązania do malarstwa Franza Sedlacka i Macheka tworzą w tej książce niepowtarzalną atmosferę. Świetny styl autorki i bogate słownictwo sprawiło, że opisy poruszają wyobraźnie czytelników. Nowa książka autorki ,,Pani Labiryntu" łączy w sobie elementy powieści detektywistycznej i literatury obyczajowej. ,,Grudniowy dom" Magdy Knedler to niepozorna książka, pełna tajemnic i niewypowiedzianych na głos słów, która wciąga niemal od pierwszych stron. To historia o akceptacji, wybaczaniu samemu sobie i poszukiwaniu. Z chęcią sięgnę po kolejne powieści autorki.

Utkana nićmi rodzinnych tajemnic, które okryto całunem przemilczenia. Otulona grudniowym, choć nieco mrocznym klimatem, który ośnieża pełną zagadek chatę i pobliski las. Przywołująca demony z przeszłości, które oswojone pozwalają na zbudowanie życia na nowo.

„Grudniowy dom” to powieść osnuta w okresie sprzyjającym familijnej bliskości, refleksyjnie referująca o zapełnianiu uwierającej w sercu pustki uczuciami. Zarazem to kompozycja wyzuta z infantylności świątecznej otoczki, oscylująca wokół egzystencjalnych prawd, poruszająca kwestię istotną dla każdego człowieka, a przy tym także kruchą, dla niektórych nawet nieco drażliwą – potrzebę świadomości swojej tożsamości. Wyszeptane w murach domu sekrety zatrważają, dotykają strun wrażliwości, niewątpliwie emanują smutkiem, który kryje się na stronach tej książki – tylko Magda Knedler potrafi tak pięknie i poetycko traktować o tym, co nieprzeniknione i podszyte żalem. To bowiem enigmatyczna aranżacja obyczajowej osłony, którą osadzono na tle najbardziej okrutnego fragmentu w dziejach ludzkości, oddana piórem bliskim literaturze pięknej. Kreacja nieoczywista, wolna od lukrowanej sztampy, a przy tym rozgrzewająca ciepłem miłości i ujmująca – o życiu i śmierci, a przede wszystkim o rozpiętych między nimi opowieściach, które nabierają znaczenia po przełożeniu ostatniej strony książki.

Ostateczne pożegnanie i żałoba stają się tutaj impulsem do zdzierania warstw niedopowiedzeń z rodzinnej historii. Natomiast sugestywnie przygotowane przez zmarłą babcię skrawki prawdy tworzą krok po kroku klarowną całość – dającą ukojenie, pozwalającą na skonstruowanie fundamentów codzienności od początku i ze spokojem. W czeluści wieloletniej ciszy poniemieckiego domiszcza coraz głośniej wybrzmiewają tak usilnie tłumione opowieści. Opowieści sięgające daleko wstecz, w odmęty bezwzględnej wojennej zawieruchy, które tak mocno tu ożywiono. I zarazem to okazja do inicjowania tych całkowicie nowych i niespodziewanych – zanurzonych w nadziei, odartych z dojmującej winy, okrytych niczym niezmąconym szczęściem w obliczu zaakceptowania przeszłości, tak oczyszczających. To wizja złożoności ludzkich losów, piórem Magdy Knedler naznaczona nietuzinkowymi portretami psychologicznymi, akcentująca istotę zwykłego przypadku. I eksponująca alternatywne ścieżki życia, których rozmyślnie się wyrzekamy, podejmując tylko jedną decyzję.

Tu poszukiwanie tego legendarnego „ja” przybiera naprawdę niecodzienne kształty. To bowiem nie tylko podróż w głąb własnych wspomnień i trudnych do wyartykułowania traum głównej bohaterki, ale także fascynująca eksploracja doświadczeń przodków – z szacunkiem dla ludzkich słabości, autorka obrazuje ukradkowe emocje, które ukrywamy przed światem, jednocześnie intencjonalnie się nimi niszcząc. Ta powieść ekscytuje wyjaskrawioną ulotnością chwili, wprawia w niepokojące poczucie przemijania niczym przybliżona w treści sztuka funeralna, frapuje nietypowym ujęciem zimowej atmosfery, wreszcie jawnie zachwyca narracją przypominającą bajanie staruszki i ukazanym wizerunkiem niebanalnej sztuki i muzyki. Przyjaźń i miłość, narodziny i nieuchronna strata, namacalne byty i duchy, tragedia i spokój, dramat i szczęście, pragnienie i rezygnacja – to mozaika esencjonalnych kontrastów, które stają się składowymi nie tylko tego tytułu, ale również każdego człowieka. Właśnie takich osobliwych, a przy tym rozkosznie czułych i okraszonych pozytywnym wydźwiękiem doznań w literaturze, w tym także ze świętami w tle, usilnie szukam. I znalazłam – w pełni sensorycznie oddziałujące na zmysły emocje, melancholijnie skąpane w nakreślonej tu osnowie. To historia odkrywana niespiesznie, tak intensywnie natchniona duchem tajemnicy, a przy tym wyważona szczyptą bożonarodzeniowej magii i utkana z eterycznością, której dogłębnie się doświadcza… Powieść pod każdym względem doskonała.

„Grudniowy dom” to powieść której fundamentem są wspomnienia. Wspomnienia pewnego poniemieckiego budynku, w którym wydarzenia z przeszłości zaczynają szeptać swoją historię. Opowiadając o tych, którzy odeszli, opisując to, co miało miejsce i to, co uwierało od dawna.

Magda Knedler z niezwykłą delikatnością i niezwykłą precyzją opisuje emocje. Przenika zawiłe labirynty, przedzierając się przez powłoki tak, aby poruszyć czytelnicze serce. I choć obrazuje to, co trudne potrafi zatrzymać w czytelniczym uścisku. Potrafi intensyfikować doznania, zmusić do refleksji, tak, by finalnie czytelnik po odłożeniu książki na półkę rozmyślał o niej jeszcze przez kilka chwil.

„Grudniowy dom” to nakreślona z ogromnym ładunkiem uczuciowym historia o poszukiwaniu, o przeszłości, o niedopowiedzeniach, w końcu o niewypowiedzianych tajemnicach . To opowieść meandrująca pomiędzy tym, co trwa obecnie, a tym co już przeminęło. To obraz życia, które zbyt szybko przemija.

I choć tak naprawdę to historia podsycana melancholią, nostalgią czy wręcz tęsknotą, w której próżno szukać typowego świątecznego klimatu – polecam serdecznie. Gwarantuję, że „Grudniowy dom” Was zauroczy. Swoją innością, pięknem polskiego słowa i mądrością, która zostaje z Wami na dłużej!

„Grudniowy dom” to powieść, której akcja dzieje się w okresie świątecznym, ale nie jest tylko o Świętach Bożego Narodzenia. Autorka zabiera nas do poniemieckiego domu. To w nim wychowywała się Kama. Dom jest pełen tajemnic i sekretów. Kobieta będzie musiała cofnąć się w przeszłość. Przeżyć na nowo dzieciństwo. Jej babcia nigdy nie mówiła o tym co było. Jednak po jej śmierci w końcu na jaw wychodzą wszystkie jej sekrety.

Kama i jej babcia miały ze sobą dobry kontakt. Kobieta wspomina ciepło wspólny czas, wspólne rozmowy z babcią. Od zawsze jednak wiedziała, by pewnych pytań nie zadawać. Jak na przykład, co się stało z jej dziadkiem.

„Grudniowy dom” to powieść, którą czyta się z zapartym tchem. Powieść, która dostarczy wielu emocji. Jest to książka o poszukiwaniu własnych korzeni, o wojennych wspomnieniach, o cierpieniu i o bólu. Ale również o miłości. Jest na pewną historią, którą zostanie z nami na dłużej. Skłania do refleksji nad życiem. Nad tym co przeminęło, nad śmiercią…. Dla mnie jest to książka, którą powinna przeczytać się właśnie teraz, w listopadzie. Bo chociaż tytuł i okładka mogły by wskazywać na to, że jest to ciepła, świąteczna historia, to tak nie jest.

Książki Magdy Knedler czytam z częstotliwością jedną rocznie, ale zdecydowanie powinnam ją zwiększyć, bo Autorka ma do zaproponowania dużo wartościowych i wysoko ocenianych tytułów. Zresztą sama po kilku przeczytanych książkach jestem w stanie ocenić jak poruszające, wypełnione emocjami i trudnymi tematami są to powieści, a Autorka każdorazowo zaskakuje mnie olbrzymią empatią i nietuzinkowym podejściem do poruszanych tematów.

Nie inaczej jest w przypadku dzisiejszej premiery „Grudniowy dom”, która pozytywnie zadziwiła mnie swoim klimatem. Nie ma w niej krztyny świątecznego przesłodzenia, choć iskrzy bielą śniegu, pachnie choinką i piernikiem. Jest za to sporo mrocznych legend, baśniowych opowieści i powodów do refleksji.

Kamila po śmierci babki przybywa do jej wiejskiego domu wtulonego w ośnieżone gałęzie drzew. Domu zwanego „grudniowym”, ale też „domem szeptów”, w którym na wiele tematów nie rozmawiało się w ogóle, na inne szeptało. To też miejsce, z którym wiąże się dla Kamili wiele cierpienia i pamiętna zima, która odmieniła ją na zawsze. Wtedy pożegnała się ze swoją największą pasją i skierowała swe kroki ku „smutnej branży”.

Prócz domu babka zostawia jej jednak wskazówki, które ujawniają stopniowo rodzinne tajemnice związane z nagłym odejściem jej dziadka, młodością babki i powiązaniem z postacią pewnego szalonego malarza. Bo nie na wszystko w życiu przychodzi odpowiedni czas, niekiedy dopiero śmierć otwiera skrzynię, z której wysypują się odpowiedzi na dręczące latami pytania.

Przemiennie zagłębiamy się w urywki składające się na życie przodków Kamili w trudnych czasach wojny i jej własne, które doprowadziły ją do miejsca, w którym się znajduje. Czy babka przywiodła ją do „grudniowego domu” celowo, by dokończyć rozpoczętą opowieść? By pozwolić wnuczce złączyć zerwaną nić łączącą przeszłość z teraźniejszością? By w końcu oswoić ją z żałobą i rozbudzić nadzieję na wewnętrzny spokój i kiełkujące uczucie?

Piękno języka towarzyszy nostalgicznemu klimatowi powieści, której fabuła wbrew pozorom pochłania bez reszty. Ciekawość podsyca chęć poznania wyjaśnienia poszczególnych wątków i powiązań pomiędzy nimi. Równie pięknie Autorka zaszczepia w czytelniku wrażliwość na otaczającą nas sztukę, muzykę i niezwykły czar przyrody.

Czy można powiedzieć, że jest to książka świąteczna? Tak, ale nieoczywista, w której nie brak miejsca na żałobę, trudne wspomnienia i wyrzuty sumienia, ale również miłość i nadzieję. Wzruszająca, dająca ukojenie i tak bardzo prawdziwa.

Niedługo po pogrzebie babci Kami wybiera się do poniemieckiego domu, który od lat należał do jej rodziny. W czasie pobytu dziewczyny w tym miejscu na jaw wychodzą stare rodzinne tajemnice, które do tej pory były nieodłącznym elementem domu i jego mieszkańców. Pobyt w starym domem może stać się świetną okazją do uporania się z przeszłością i początkiem nowej, lepszej przyszłości.

W swoim życiu przeczytałam już sporo książek o tematyce zimowo-świątecznej. Jedne wspominam z sentymentem. Inne z irytacją. Jeszcze inne przeczytałam, odłożyłam na półkę i o nich zapomniałam. A ta… Myślałam, że nic już mnie nie zdziwi. A jednak Grudniowy dom zdziwił mnie swoją fabułą… Dobrze, może nie tyle mnie ta książka zdziwiła, co zaskoczyła. Tak. To jest wprost idealne słowo opisujące to, co czułam, gdy ją czytałam.

Grudniowy dom nie jest typową zimowo-świąteczną lekturą. Niby jest akcja dzieje się w zimie… Właściwie to mamy grudzień. Jest śnieg… Niby pomiędzy problemami codzienności a odkrywaniem przeszłości bohaterowie powoli przygotowują się do Świąt…. Jednak przygotowania do tych wyjątkowych dni były tak naprawdę na drugim planie. Jakby mimochodem… Jakby przy okazji…. A jednak ten świąteczny drugi plan i poszukiwania przez Kami prawdy o przeszłości jej babci oraz domu, w którym mieszkała, stworzyły niepowtarzalny klimat. Miałam wrażenie, że był nieco mroczny i tajemniczy a sama książka stała się odtrutką na przesłodzone świąteczne historie, które nie wnoszą nic do życia czytającego. Grudniowy dom jest tak naprawdę książką o rodzinnych sekretach, zawiłościach ludzkich losów oraz próbach rozliczenia się z przeszłością. Wśród tych trudnych życiowych tematów nieśmiało krąży świąteczna magia, ale ta różni się od typowej komercyjnej papki.