Heaven

„Heaven” jest niekomfortowe, nieprzyjemne, przygnębiające, wypełnione dziesiątkami innych emocji, z których każda jest gorsza od poprzedniej. To powieść z rodzaju tych, które każdego czytelnika sponiewierają. Pozwala zrozumieć punkt widzenia ofiary, poczuć jej obezwładniającą niemoc i wstyd. Niektórzy czytelnicy uznali książkę za mało realistyczną, ale ja uwierzyłam w każdą scenę. Podobało mi się zakończenie, było przewrotne, jednocześnie okrutne i dające nadzieję. Polecam, tylko nie dla wrażliwych odbiorców o słabych nerwach.

Piękna książka o relacji dwójki skrzywdzonych za młodu dzieci, nie rozumiejącym co i czemu im się przytrafia.

Są książki po których ciężko zebrać myśli. Heaven to zdecydowanie lektura, o której nigdy nie zapomnę, bo wywołała u mnie skrajne emocje, tak różne od tych, które zazwyczaj towarzyszą mi podczas czytania.

Lekturę można potraktować jak lustro, w którym odbija się nasza rzeczywistość. I choćbyśmy mieli zapierać się rękoma i nogami, że takie sytuacje nie mają miejsca, to ten upór jest zwyczajnie głupi, bo to wszystko się dzieje i tylko od nas zależy, czy chcemy widzieć.

Historia chłopca, który ze względu na swojego zeza został nazwany Maroko i jego przyjaciółki, której znajomi również nie żałowali przemocy fizycznej, jak i psychicznej , całkowicie mną wstrząsnęła. Nie spodziewałam się tak dokładnych opisów wszystkich czynów, jakich dopuścili się ci młodzi ludzie. Czuję, że w pewnym sensie nie chciałam dopuścić do siebie tych makabrycznych faktów, dlatego po wszystkich druzgocących scenach odkładałam książkę, kładłam się na łóżku i myślałam. Zastanawiałam się bardzo długo i śmiało mogę powiedzieć, że to właśnie ta książka zmusiła mnie do najgłębszych przemyśleń.

Brutalność i mrok świata zostały zestawione z nastoletnią niewinnością i nadzieją. Nadzieją, że to przecież się skończy, że skoro mają siebie nawzajem, to już są wygrani. Możliwości wkroczenia do umysłu bohaterów było dla mnie ogromną lekcją. Dodatkowo poznaliśmy również myśli dręczycieli, co było ogromnym szokiem i dosłownie czułam się jak w labiryncie.

Ta książka jest rozmową chłopaka, który nie chce być atakowany i dziewczyny, która uważa to za symbol. Nie gwarantuję wam, że wszystko w tej pozycji okaże się dla was zrozumiałe. Wręcz przeciwnie. Z wieloma rzeczami tutaj nie chciałam się zgodzić, bo nie rozumiałam, dlaczego nikt nie reaguje. Dlaczego ofiary nie mówią o tym, co się dzieje? Jednak książka była dla mnie ogromną lekcją.

Bezsilność, ogromne emocje, łzy smutku i wyczerpanie. Tyle różnych stanów towarzyszyło mi podczas czytania. Autorka prostym językiem opisała okrutny świat dwójki nastolatków, który dogłębnie mną wstrząsnął.

To książka dla każdej osoby, która chce zrozumieć.

Jest to jedna z najlepszych książek, jakie przeczytałam w tym roku, dlatego mam nadzieję, że Was nią zainteresuję.

"Ale z człowiekiem jest inaczej. Nawet kiedy tego na zewnątrz nie widać, można go skrzywdzić i to bardzo." - niby oczywistość, ale przeczytanie tego zdania naprawdę we mnie uderzyło, niektórzy chyba nie zdają sobie sprawy ze znaczenia tych słów.

"Heaven" to historia dwójki prześladowanych nastolatków. Z tym tematem często spotykam się w twórczości, ale nigdy nie boli mniej, a przyznam, że ta książka przysporzyła mi sporo bólu i dyskomfortu w trakcie czytania, kilka razy przerwałam czytanie nie chcąc sobie wyobrażać co przechodzą postacie.

Główna bohaterka w ramach pokrzepienia idealizuje swoją sytuację, jest przekonana, że tak ma właśnie być i jej męki mają większy cel. Próbuje na to myślenie naprowadzić drugiego bohatera, bo inaczej czuję się w tym sama i chyba przez to poddaje to w powątpiewanie, którego nie chce do siebie dopuścić, bo jaki to wszystko miałoby wtedy sens? Dlaczego ona? Nie wiem czy dobrze interpretuję, ale na pewno było to dla mnie niezwykle smutne.

Autorka szmugluje tutaj trochę filozofii, znajdziemy tu rozważania o sensie istnienia, o dobru, o krzywdzie, o punktach widzenia, O PRZYPADKU... Co kieruje człowiekiem i na jakiej podstawie przyjmujemy swoje role?

A brutalność psychiczna i fizyczna nie kryje się za kurtyną, dostajemy ją na tacy bez taryfy ulgowej, nie jest to książka dla bardzo wrażliwych osób, bo potrafi znienacka przywalić.

Kilka razy przerywałam czytanie z powodu dyskomfortu i smutku, który we mnie uderzał.

Autorka postawiła też na zestawienie odbioru sytuacji przez ofiarę i oprawcę, wejrzenie w głąb krzywdzących było dość zaskakujące, ale i chyba całkiem trafne. Książka ma już swoje lata, ale niestety, dalej jest aktualna.

Jedynie nie jestem usatysfakcjonowana zakończeniem, oczekiwałam czegoś solidniejszego, co trochę ostudziło moje wrażenia, ale znaczna część książki była świetna.

Stąd ode mnie 8/10 ? I bardzo polecam.

PS Tytuł słusznie nie został przetłumaczony. Jego sensem jest angielskie słowo.

Dawno żadna historia nie sprawiała, że czułam się tak bezradna, bezsilna i całkowicie przytłoczona emocjonalnie. Każde słowo dźgało mnie w serce, nie pozwalając się mu jednak całkowicie wykrwawić - Kawakami zadaje nam ból, ale nigdy nie jesteśmy go w stanie poczuć do końca. Krwotok zostaje zatamowany okruchem nadziei, tak złudnej, że niemalże nieodczuwalnej. Jest to ten rodzaj nadziei, która pewnego dnia nas zgubi.

Nie mieściło mi się w głowie, ile zła mieści się w człowieku i jak ciężko jest się mu przeciwstawić. Niekiedy nie byłam w stanie przyjąć do wiadomości sensu słów, które właśnie przeczytałam. Czułam się niezdolna do ruchu, a z ust nie zdołał się wydrzeć najmniejszy dźwięk. Kawakami porusza temat nie tylko przemocy w szkole, ile zjawiska znacznie szerszego, a jest nim ciche przyzwolenie na przemoc. Przemoc, która przejawia się w decyzjach o tym, czy ktoś ma prawo żyć, jak ma wyglądać jego życie, kto w hierarchii stoi wyżej i trzeba się przed nim korzyć, a kogo zdeptać.

Kawakami snuje piękną, intymną oraz wstydliwą narrację, która jest niekomfortowa i niewygodna w odbiorze.

Przecież można pisać pięknie o rzeczach wykraczających poza wszelkie moralne granice, czyż nie?

TW! Opisy przemocy, będącej z udziałem dzieci, są wstrząsające i odciskające w czytelniku piętno - dlatego zaznaczam, że jest to lektura tylko dla osób przygotowanych na to psychicznie.