Jeleni sztylet. Tom 3. Smocza Łza

Cóż to był za szalony rollercoaster zdarzeń, emocji, bohaterów. Z góry uprzedzam, że recenzja będzie zawierała spoilery zarówno do tej części jak i poprzednich.

Bora powraca z głębin wraz z potężnym smokiem. Lecz wielka moc i władza przychodzi ze swoimi obciążeniami, a nasza bohaterka będzie musiała uznać ograniczenia własnego ciała i zanim poleci ratować królestwo musi choć przez chwilę postawić na siebie co przyjdzie jej z niemałym trudem.

Mimo, że jest siłą z którą należy się liczyć nie osłoni jej to przed typowymi dla dworów manipulacjami i szlacheckimi gierkami, zwłaszcza, że babka Tarnina sączy swój jad do ucha króla, a także zyskała potężnego sojusznika na swoje rozkazy nie z tego świata... Wojska Waregii nie śpią i zrobią wszystko aby nie ustąpić pola lecz czy w starciu z wojskami Awandii oraz nieznanymi sobie siłami będą w stanie opierać się w nieskończoność?

Dawno nie spotkałam na kartach powieści tak złożonych bohaterów, targanych wieloma wątpliwościami i z trudnością odnajdujących się w trudnych realiach wojny.

Za każdym razem jak przysiadałam do czytania to z wypiekami na twarzy śledziłam losy naszych bohaterów i nieraz z obawą przerzucałam kolejne kartki w cięższych momentach.

Jedno trzeba powiedzieć jest to kawał świetnej słowiańskiej fantastyki w iście moim zdaniem momentami wiedźminowskim stylu gdzie potwory nie są tylko mrocznymi marami ale były kiedyś ludźmi, których spotkała krzywda od tego największego potwora czyli drugiego człowieka... Zdecydowanie ta historia pozostawia do myślenia.

Nieco momentami tylko przytłaczał mnie chaos w głowie bohaterki jak i ogólny chaos wojny, ale nie można tego w żadnej mierze brać jako minus, gdyż żaden konflikt, czy zbrojny czy wewnętrzny, nie ma ustalonego początku i końca biegnąc po prostej linii.

Zakończenie kosmicznie mnie zaskoczyło gdyż nie spodziewałam się tak nagłego i gwałtownego rozwiązania całej akcji. Epilog nieco wygładził mi odczucia po ostatnim rozdziale mimo to trochę mnie ono zawiodło. Chociaż cieszę się, że tak pozytywny koniec spotkał naszą bohaterkę, która swoim cierpieniem i wyrzeczeniami mogłaby obdzielić spokojnie z kilka osób.

Osobiście uważam, że jest to jedna z lepszych polskich serii fantastycznych i w przyszłości chętnie sięgnę po kolejne książki autorki.

„Smocza łza” to powieść, która nie zabiega o sympatię czytelnika – ona ją sobie wykuwa, jak miecz z płonącej stali. Finał trylogii o Wszeborze Lapis to nie tylko zamknięcie burzliwej historii bohaterki, ale również konsekwentne domknięcie świata, który dojrzewał razem z nią, a także z nami. Marta Mrozińska od pierwszego tomu pokazywała, że potrafi prowadzić fabułę bez ślepego zapatrzenia w zachodnie schematy fantasy. W „Smoczej łzie” nie ma miejsca na naiwność, ani w narracji, ani w decyzjach postaci. To opowieść o wojnie, nie w sensie militarnego patosu, ale jako chaosie, który przenika relacje, przeszłość i samego człowieka. To książka, która nie daje wytchnienia, emocjonalnie, fabularnie i językowo. Wraca się do niej w myślach jeszcze długo po zakończeniu, analizując decyzje bohaterów, ważąc konsekwencje, próbując pogodzić się z tym, że nie zawsze wszystko kończy się dobrze. Bo tu nie ma bajkowej baśni – jest wojna, jest ból, jest cena, jaką trzeba zapłacić za siłę.

Główną bohaterką książki autorstwa Marty Mrozińskiej pod tytułem „Smocza łza” jest Wszebora Lapis, wojowniczka, dziedziczka pradawnego dziedzictwa Starego Ludu i strażniczka niepokojącej mocy, która równie łatwo daje władzę, co odbiera człowieczeństwo. To właśnie wokół niej rozgrywa się finał wielowątkowej opowieści o wojnie dwóch królestw, Awandii i Waregii, ale też o wojnie znacznie trudniejszej: wewnętrznej walce między obowiązkiem a lojalnością, przeszłością a przyszłością, człowiekiem a bestią. Po dramatycznych wydarzeniach z poprzednich tomów, Bora powraca zdeterminowana, okaleczona doświadczeniem, ale gotowa postawić wszystko na jedną kartę. Królestwa pogrążają się w chaosie, dawne sojusze pękają, a nowe, zbudowane na kruchym fundamencie interesów i zdrad chwieją się przy pierwszym ciosie. Na scenę wkraczają również nowe postacie i frakcje, w tym wojownicy z Galindii oraz tajemniczy mieszkańcy Wysp Utraconych, którzy mogą zadecydować o ostatecznym rozstrzygnięciu konfliktu. Czy Wszechbora sobie poradzi w nowej roli?

„Smocza łza” o emocjonalna eksplozja, po której trudno się pozbierać. Marta Mrozińska nie serwuje czytelnikowi prostego finału, lecz stawia go twarzą w twarz z bólem, decyzją i nieodwracalnością. To opowieść o kobiecie, która staje się żywiołem. Każda strona tętni napięciem, a każde słowo niesie ciężar przemiany. Największym atutem finału jest brak sentymentalizmu. Marta Mrozińska nie próbuje łagodzić ciosów ani pudrować rzeczywistości wykreowanego świata. Konsekwentnie trzyma się tonu, który nadała już w drugim tomie: świat Awandii to miejsce, gdzie moralność to luksus, na który nie każdy może sobie pozwolić. A mimo to bohaterowie próbują i właśnie w tych próbach tkwi ich siła. „Smocza łza” to nie tylko opowieść o ostatniej bitwie, ale także o przemianie, o kobiecie, która musi zdecydować, kim jest w świecie, który nie daje drugich szans. To finał opowiedziany z rozmachem, ale i z intymnym skupieniem na psychologii postaci, ich lękach, dylematach i decyzjach, które nie zawsze prowadzą do chwały, częściej do straty.

Jeśli szukacie książki, która was poruszy, zaskoczy i nie pozwoli o sobie zapomnieć, to sięgnijcie po „Smoczą łzę”. Ale ostrzegam, że to nie jest bezpieczna podróż. To wojna. I nie wszyscy ją przetrwają.