Jezioro lodu

Szeptycki ponownie otrzymuje trudne śledztwo, ponieważ u podnóża wieży Joanna zostaje odnaleziony znany lokalny przedsiębiorca, w dłoni ściska telefon z niedokończoną wiadomością, z której wynika, że próbował napisać, by nie wzywać policji. Od samego początku nic w tej sprawie nie wydaje się oczywiste... Co tam się stało? W tle lokalne zależności, rodzina, wrogowie... Każdy wydaje się coś ukrywać, a odpowiedzi wcale nie przychodzą łatwo.

Równolegle poznajemy Dagmarę i Andrzeja. Kilkanaście lat wcześniej, gdy z okolicy zaczęły znikać dzieci, mieszkańcy bardzo szybko znaleźli osobę, którą obarczyli winą. Dagmarę przez lata nazywano wiedźmą, a po latach na jej płocie znów pojawiają się obraźliwe napisy. Przeszłość rzuca tutaj naprawdę długi cień.

Jest jeszcze Artur i Lila. Kobieta z racji swojego zawodu czuje więcej i uważa, że z tym miejscem wiąże się tajemnica. Początkowo wszystkie historie wydają się odrębne, ale z każdą kolejną stroną coraz mocniej się ze sobą splatają, a autor powoli odsłania kolejne elementy tej układanki. To kryminał o spokojnym tempie. Nie ma tu nieustannego pędu, za to jest świetny klimat, rodzinne tajemnice, lokalne konflikty i dobrze oddana atmosfera zimowego jeziora.

Jedyny niedosyt zostawił wątek siostry Leona. Po zakończeniu poprzedniego tomu liczyłam, że zostanie szerzej rozwinięty, tymczasem ponownie dostajemy jedynie kilka nowych informacji. Mam nadzieję, że autor wróci do niego w kolejnej części, bo zakończenie skutecznie rozbudza ciekawość.

Co się wydarzyło w Mirawie, zostaje w Mirawie...

Obok wieży widokowej znaleziono ciało mężczyzny. Szybko okazuje się, że to znany potentat w branży meblarskiej i nestor rodziny lokalnych bogaczy. Samobójstwo czy morderstwo? Inspektor Szeptycki prowadzi sprawę, jednak przyjdzie mu się zmierzyć nie tylko z zagadką śmierci meblarza, ale też z lokalnymi sekretami i zmową milczenia. Leon musi wrócić do przeszłości, bo „z niej wszystko wynika”...

Rewelacyjny powrót na Pojezierze Sławskie!

Lubię tę spokojną, wolną od brutalizmów narrację Pasierskiego, gdzie kolejne elementy historii powoli wynurzają się jak spod zamarzniętej tafli jeziora i wypełniają planszę wydarzeń. Mimo tej wręcz sennej, jakby zmrożonej aury czuć konsekwentnie budowane napięcie, a rozszerzona psychologia postaci, wewnętrzne przemyślenia bohaterów i ich małe sekrety doskonale spasowują się z klimatem opowieści. Razem tworzą idealną, spójną całość.

Autor przemyca też elementy słowińskie, które doskonale pasują do tajemniczej aury Mirawy - miejscowości, której mieszkańcy skrywają wiele sekretów z przeszłości, a łączy ich niechęć do bratania się z innymi.

„W Mirawie bez zapowiedzi cię nie wpuszczą” - o czym miał okazję przekonać się Szeptycki. To, co początkowo wydawało się stosunkowo prostą sprawą kryminalną, urosło do rangi lokalnego wydarzenia, a inspektor musiał skonfrontować się z hermetyczną, zastaną w swoich zależnościach i tajemnicach społecznością.

Mrocznego, dusznego od tajemnic klimatu dopełnia zimowa aura Pojezierza, wszędobylska biel, mróz, skute lodem jezioro Sławskie i atmosfera jak z baśni o Królowej Lodu... No coś fantastycznego! Wrażenia, które odbiera się wszystkimi zmysłami.

Jezioro Lodu to rewelacyjna, wielowątkowa, mistrzowsko skomplikowana historia, która w dramatyczny sposób splata losy wielu rodzin i pokazuje reguły rządzące mikrospołecznościami. To również głęboka, czasem bolesna wiwisekcja ludzkiej natury, bo Pasierski bardzo skupia się na kreacjach bohaterów i poddaje analizie ich motywacje.

Tu oczywiście najbardziej wyrazistą postacią jest „delikatny i smutny” inspektor Szeptycki. To doskonały obserwator, opanowany i powściągliwy w emocjach, lecz dociekliwy i dążący do prawdy na własnych zasadach, ale nieskłonny do łamania reguł.

Warto też wspomnieć o neuroatypowym Arturze Kotowiczu. To wprawdzie bohater drugoplanowy, ale ważny, bo jego przemyślenia, zaskakująca logika i dążenie do przerwania pewnej chorej matni dowodzą, że Pasierski jest doskonałym kreatorem ludzkiej duszy i psychiki.

Ale to zakończenie? No jak tak można? To powinno być karalne. A tak na serio, to Jędrzej Pasierski skutecznie przywiązał mnie do tej serii i z niecierpliwością czekam na kontynuację!