Leonie i Alexander

To pierwszy tom dylogii „Dom dusz” inspirowanej prawdziwymi wydarzeniami.

Na tle wydarzeń historycznych lat 30. XX wieku z codziennym życiem zmagają się bohaterowie: opiekująca się chorym chłopcem Urszula, tęskniąca za miłością Leonie, jej siostra Emma i muzyk jazzowy Alexander, który próbuje zrobić karierę. Jest on również kobieciarzem i nie ma zamiaru się żenić. Leonie to panna z dobrego domu. Ma w głowie pstro i jeden cel - poślubić Alexandra.

W książce świetnie połączona jest historia z fikcyjnymi bohaterami. Jest to opowieść o tragedii zwykłych ludzi. Przedstawione zostało ich prawdziwe życie. Z niespiesznym tempem i świetnie oddanym klimatem przedwojennego Stargardu. W książce jest dużo fragmentów drastycznych, mimo tego czyta się ją bardzo dobrze.

Mocnym punktem tej powieści są bohaterowie. Każdy z nich wnosi coś do tej historii i buduje jej klimat. Każdy z nich ma tu swoją historię. Każdy z nich nosi własne rany, pragnienia i tajemnice.

Istotnym tematem w powieści jest wpływ nazizmu na mieszkańców. Wielu ludzi jest nim zafascynowanych, w tym Leonie. Z tą ideologią nie zgadza się Alexander i siostra Leonie - Emma. Rozpadają się więzi rodzinne i społeczne pod wpływem polityki nazistowskiej.

To wielowątkowa powieść o rodzinie, miłości, ambicjach, stracie i próbach odnalezienia swojej drogi w tak trudnych czasach. To opowieść o narodzinach nienawiści do osób niearyjskiego pochodzenia i do chorych. To książka dla wielbicieli historii rodzinnych i powieści obyczajowo-historycznych.

„Leonie i Alexander” Anny Sakowicz to pierwszy tom cyklu „Dom Dusz”, który przenosi czytelnika do przedwojennego Stargardu. To rzeczywistość, w której napięcia społeczne stają się coraz bardziej odczuwalne, a mieszkańcy próbują normalnie żyć mimo zmian zachodzących wokół nich. Autorka umiejętnie splata historyczne tło z codziennością bohaterów, dzięki czemu historia nabiera autentyczności.

W centrum wydarzeń znajduje się Alexander, utalentowany muzyk, który ponad stabilizację wybiera niezależność. Z kolei Leonie, wychowana w dostatku i przyzwyczajona do osiągania zamierzonych celów, nie potrafi przejść obojętnie obok mężczyzny, który całkowicie zawładnął jej myślami. Ich relacja jest pełna emocji, ale równie interesujące są losy pozostałych bohaterów - Emmy, Hansa, Urszuli i Mariana, których życie również wystawi na niejedną próbę.

Momentem, który zmienia bieg wielu historii, staje się tragiczne wydarzenie rozgrywające się w teatrze. Jego konsekwencje ciągną się za bohaterami przez kolejne lata, wpływając na ich decyzje, relacje i sposób postrzegania świata. Kiedy po czasie na scenę powraca człowiek odpowiedzialny za część tych dramatów, w życiu mieszkańców kamienicy ponownie zaczyna narastać niepokój, a przeszłość coraz mocniej daje o sobie znać.

Najbardziej urzekło mnie to, że autorka nie skupia się wyłącznie na historycznych wydarzeniach. Równie ważne są tutaj ludzkie emocje, niespełnione pragnienia, błędne decyzje i ich konsekwencje. Kamienica, w której mieszkają bohaterowie, staje się niemym świadkiem ich wzlotów i upadków, skrywając w swoich murach więcej niż jedną tajemnicę.

„Leonie i Alexander” to opowieść o miłości, ambicjach, stracie i próbie odnalezienia własnej drogi w niespokojnych czasach. Pełna emocji, ciekawych postaci i wydarzeń, które sprawiają, że trudno pozostać obojętnym na losy bohaterów. Z przyjemnością sięgnę po kontynuację tej historii.

W Niemieckim Stargard in Pommern nadchodzą zmiany. Gdy do władzy dochodzi Hitler nastroje zmieniają się z dnia na dzień. Nikt z mieszkańców nie może spać spokojnie, a już w szczególności ci pochodzenia żydowskiego.

W kamienicy żyją zwyczajni i ci bardziej wpływowi ludzie. Leoni, dostająca od rodziców co tylko zapragnie, zapatrzona w Hitlera, zgadzająca się z jego ideologią pragnie wyjść za Alexandra, biednego muzyka. Emma, jej siostra w tej ideologii widzi zło, ona woli biegać z aparatem po mieście uwieczniając obrazy dnia codziennego. Ich niepełnosprawnym bratem opiekuje się Polka, Urszula, która wraz z mężem zbiera pieniądze na budowę domu w Polsce. Lata trzydzieste minionego wieku nie dla każdego są łaskawe, a czasy, które nadchodzą zmienią każdego...

Powieści historyczne Anny Sakowicz cechuje dokładność i genialne oddanie ducha lat minionych. Tym razem zabiera nas do Stargardu, w tamtych czasach Niemieckiego. Mieszkańcy stoją na progu zmian, które już się dokonują. Żydzi zostają napiętnowani, co poniektórzy uciekają, inni wierzą,że będzie lepiej i próbują przetrwać bo ciężko im opuścić swój dom i cały dobytek. Pozostali mieszkańcy są podzieleni, na tych którzy w ideologi małego wrzeszczącego człowieczka widzą przyszłość narodu i na tych, którzy czują, że nic dobrego z jego mowy nienawiści nie będzie.

Także osoby z niepełnosprawnościami nie mogą czuć się bezpiecznie i nie ważne kim są ich rodzice. Dla "dobra" tych ludzi powstają specjalne ośrodki.

To historia o miłości, wyborach nie zawsze zgodnych z rozumem, o obrazach, których nie da się wymazać nawet kiedy inni mówią,że było inaczej. To powieść o narodzinach nienawiści do osób nie aryjskiego pochodzenia i chorych. Przede wszystkim to książka o zwykłych mieszkańcach miasta, w których życie weszła chora ideologia.

Lektura pochłonęła mnie całkowicie. Wraz z bohaterami przeżywałam każdą z emocji, a tych nie brakuje. I tylko Leoni mnie irytowała, ale to z wiadomego powodu. Bardzo polecam i czekam na drugi tom.

Przed wami pierwszy tom dylogii ,,Dom dusz" i niech uwierzy każdy na słowo, że od tej książki naprawdę nie można się oderwać. To czasy, kiedy wojna jeszcze nie pukała do ich progów, a Hitler rozpoczynał budować sobie sprzymierzeńców. To chyba mój pierwszy raz, kiedy czytam o złych czasach, które były opisane na podstawie prawdziwych wydarzeń, gdzie zdobi je przemoc i pokazywanie, że kontrolę wymierza się pałką, a nie pozycją intelektu, gdzie nie było ,,dobrego" czasu, a całość wydawała się być po prostu piękna. Piękna z powodu bardzo realistycznych opisów, zachowaniu umiaru w brutalności, pokazaniu, że kobieta jest w stanie wytrzymać każdy cios jeśli wie jak długo potrwają. Piękna w tym, że młoda osoba potrafi zawalczyć o jeszcze młodszą, która pojawia się w obliczu zagrożenia. Jest tutaj ukryte dużo intelektu, gdzie cierpiał każdy, kto był mądry i wyznawał zasady by nie krzywdzić nikogo bez powodu, a w razie możliwości wypiąć dumnie pierś i ogłosić, że nie pozwala sobie na takie traktowanie. To było wielkie górowanie nad niskimi inteligencją bohaterami, którzy siłę swoją mieli tylko w mięśniach. Potrafili zaatakować tylko dlatego, że szukali kogoś na kim mogliby pokazać jak są ,,ważni".

Podkreśliłam, że jest to piękne, ponieważ zawsze widzieliśmy te dwie strony i u każdej z nich pojawiała się jakby nadzieja, że im więcej ciosów, tym ktoś będzie silniejszy, sprawniejszy, może nie bardziej oddany, ale potrafiący w odpowiednim momencie spojrzeć głęboko w oczy i sprzeciwić się niesprawiedliwości. Jedna z głównych postaci jest tutaj lekko romantyczna, ma artystyczną duszę i potrafi korzystać z okazji jakie ofiarują wolne kobiety. Druga postać to panienka, która obrała sobie konkretny cel poślubienia swojego wybrańca. Już w niedługim czasie można się przekonać kto tutaj tak naprawdę nosi spodnie:-)

Sama relacja jest bardzo ciekawa, choć w przerywnikach widać życie, które często gaśnie. Naród dzieli się na ludzi godnych żywota i tych, których należy wytępić niczym perz w grządkach pietruszki. Emocjonalnie nie zawsze będzie łatwo, ale chwile zauroczeń będą nam wynagradzały smutek i niesprawiedliwy los. Koniec nieco straszny, jakby rzucanie klątwy... Zdecydowanie warta jest uwagi:-)

Lubicie wielowątkowe historie osadzone na tle prawdziwych wydarzeń?

Jeśli odpowiedź brzmi tak, to książka „Leonie i Alexander”, otwierająca dylogię „Dom dusz”, może okazać się jednym z najbardziej poruszających literackich odkryć ostatnich tygodni.

Na kartach książki przenosimy się do Stargardu lat 30. XX wieku. Miasta stojącego na progu wielkich historycznych zmian. W jego cieniu toczą się jednak znacznie bardziej osobiste dramaty. Poznajemy Urszulę, oddaną opiece nad chorym chłopcem, Leonie spragnioną wielkiej miłości i namiętności, Emmę walczącą o własną niezależność oraz muzyka jazzowego marzącego o karierze. Ich losy splatają się w niezwykły sposób, prowadząc do wydarzeń, które na zawsze odmienią ich życie.

Punktem zwrotnym staje się tragiczna masakra w piwnicy teatru, wydarzenie inspirowane prawdziwą historią. Jej świadkowie i ofiary, Alexander oraz Hans, przez lata próbują żyć z ciężarem wspomnień. Gdy po latach jeden z oprawców odzyskuje wolność, dawne rany otwierają się na nowo, a pragnienie zemsty zaczyna wpływać na losy kolejnych osób.

„Leonie i Alexander” to nie tylko opowieść o winie i karze. To przede wszystkim historia ludzi uwikłanych w uczucia, popełnione błędy i trudne wybory.

Historia o tym, jak przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć, jak pamięć kształtuje nasze życie i jak trudno uciec od konsekwencji własnych decyzji.

Ogromnym atutem tej książki jest niezwykły klimat. Anna Sakowicz umiejętnie łączy historyczny realizm z nutą tajemnicy i elementami niemal metafizycznymi. Duchy przodków zdają się wciąż krążyć po zakamarkach starej kamienicy, a mury budynku przechowują sekrety kilku pokoleń. Dzięki temu powieść nabiera wyjątkowej głębi i niepowtarzalnej atmosfery.

„Leonie i Alexander” to idealna lektura dla osób ceniących historie rodzinne, powieści obyczajowo-historyczne oraz opowieści, w których przeszłość nieustannie przenika teraźniejszość. Na kartach tej książki znajdziecie miłość, zdradę, namiętność, cierpienie, walkę o marzenia, ale też obraz miasta i jego mieszkańców w jednym z najbardziej burzliwych okresów XX wieku.