Manitou

Niektóre książki zostają z nami na długie lata – nie tylko dzięki fabule, ale przez to, jak silnie pobudziły naszą wyobraźnię. Manitou Grahama Mastertona to właśnie taki tytuł. To jedna z pierwszych powieści grozy, jakie miałem okazję przeczytać – ponad dwie dekady temu. Pamiętam, że zrobiła na mnie wtedy ogromne wrażenie, a co ciekawe, po ponownej lekturze dziś, po tylu latach, nadal działa równie dobrze. W międzyczasie przeczytałem wiele innych książek Mastertona – znakomitych, jak Drapieżcy, ale też mniej udanych (np. Walhalla, która potrafiła zmęczyć). Manitou jednak wciąż pozostaje dla mnie jednym z jego najbardziej „klasycznych” dzieł.

Akcja toczy się w Nowym Jorku lat 90. W ciele młodej dziewczyny, Karen Tandy, zaczyna odradzać się duch potężnego indiańskiego szamana – Misquamacusa, który po trzystu latach pragnie zemsty za krzywdy swojego ludu. Główny bohater, jasnowidz Harry Erskine, znany jako „Niesamowity Erskine”, wspólnie z indiańskim szamanem Śpiewającą Skałą podejmuje desperacką próbę ocalenia świata.

Największym atutem książki jest świetny pomysł na fabułę. Masterton umiejętnie łączy klasyczną grozę z indiańskimi mitami i wierzeniami, tworząc coś świeżego i pełnego klimatu. Akcja rozwija się dynamicznie, bez zbędnych przestojów, a całość (zaledwie 269 stron) można spokojnie przeczytać w jeden weekend.

Można by życzyć sobie, by momentami książka była nieco mocniejsza – kilka bardziej brutalnych scen tylko zwiększyłoby napięcie – ale to drobiazg. Siłą tej historii nie jest szokowanie, lecz atmosfera: klaustrofobiczne szpitalne korytarze przeplatają się tu z duchowym światem indiańskich demonów i wyraźnymi nawiązaniami do twórczości H.P. Lovecrafta.

Manitou to pierwszy tom cyklu liczącego aż sześć części. Jeśli lubicie klasyczną grozę z nutą mitologii i magii – zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Z czystym sumieniem: polecam.