Mieszko. W blasku chwały

Nawet nie będę ci radzić, byś mówił prawdę. Nie jestem już otrokiem, żeby ci mówić, co trzeba robić, a czego nie. Masz swój rozum i powinieneś się domyślić, że jak tylko się dowiem, żeś próbował mnie okłamać, to poniesiesz karę. Znasz mnie czy nie, moje czyny są ci znajome czy obce, lecz miej świadomość, że taki ból ci mogę sprawić, jaki ci się nawet nie śnił. Cierpień ci przysporzę, a cierpień, a i twoich towarzyszy potraktuje nie lżej - oznajmił zimno, a rzec by można, że lodowato.

Intrygi? Są

Kłamstwa? Jak najbardziej

Zazdrość? A jakże

Gniew? Proszę bardzo

Krawe bitwy zmieniające bieg historii? Naturalnie

Miłość? I to jaka

Sojusze i wielka polityka? Obecne.

Ponownie spotykamy bohaterów cyklu o pierwszym władcy Polski , którzy oczywiście nie dają o sobie zapomnieć.

Ta historia tętniła życiem, nie pozwalała złapać oddechu i serwuje cały wachlarz emocji, a całość osadzona została w pełnej konwenansów i niezwykłej religijności epoce w której przyszło żyć Dagome.

Pan Daniel świetnie wykreował swego bohatera - książę bowiem mimo licznych trudności był niesamowicie zręcznym dyplomatą , świetnym strategiem i miał wszelkie predyspozycje do tego by zostać dobrym władcą.

Co więcej błyskotliwe dialogi i wartka akcja sprawiają ,że mimo iż książka liczy pięćset stron czyta się ją szybko i z dużą przyjemnością, a o taki efekt trzeba się naprawdę postarać.

Widać jak na dłoni, że autor, któremu bardzo dziękuję za zaufanie wkłada całe serce w tworzenie niezwykłych powieści łączących wątki historyczne i obyczajowe.

„Mieszko. W blasku chwały” to drugi tom przygód bohatera, którego los ofiarował nam nie kto inny, jak sam Daniel Komorowski. Zakończył już opowieść o wojownikach z północy i zabrał się za przybliżenie nam historii dużo nam bliższej. Tym razem padło na Piastów, a ich rodowód był imponujący. To zupełnie nowa powieść, która pochłonęła mój czas. Przeczytałam wiele książek autora i wiedziałam, czego będę mogła się spodziewać. To niezwykła podróż, którą bardzo się cieszę, że udało się odbyć.

„Mieszko. W blasku chwały” przedstawia dalsze losy Mieszka. Wcześniej udało nam się dowiedzieć, że królestwem władanym przez Piastów zarządzał Siemomysł, pragnął by jeden z jego synów się ożenił, padło tutaj na Czcibora. Wiadomo, że przez zawieranie małżeństwo można była bardzo wiele zyskać, więc nie należało to do błahych decyzji. Ogromnym ciosem okazałą się choroba, która dopadła Siemomysła, jego życzeniem było, aby nie, kto inny, ale właśnie Mieszko przejął władzę. Od tych wydarzeń minęło sporo czasu. Mieszko cudem uniknął mrocznego losu z rąk skrytobójcy. Kim był zleceniodawca? Przyszła pora na to, aby wyruszyć po należny mu tron. Czy ta podróż może obejść się z dala od przeszkód? Wrogowie z pewnością mają na niego oko, wyczekują najmniejszego potknięcia. Czy przyszły władca ma kogoś, kogo będzie mógł obdarzyć zaufaniem? Nie od dziś wiadomo, że życie bywa ciężkie i nie wszystko jest takie, jakie powinno, a intrygi to zaledwie początek. Czy wielka bitwa dojdzie do skutku? Czy poleją się rzeki krwi? Czy w tym konflikcie można polegać na braterskich więzach? Czyje stosy pogrzebowe zapłoną?

„Mieszko. W blasku chwały” to kontynuacja przygód Piasta, Mieszka, któremu sądzone jest zasiadanie na tronie. Autor daje nam nową historię, która pozostaje na tak samo wysokim poziomie, jak jej poprzedniczki nawiązujące do walecznych Wikingów. Przyznam szczerze, że wyczekiwałam kontynuację losów Mieszka, wiadomo, że musiała ona nastąpić. Świetną wiadomością było to, że wydawnictwo Skarpa Warszawska nie zapomniała o oddanych czytelnikach autora. Co mogę powiedzieć o tej historii? Książka wciąga, interesuje, zaskakuje, sprawia, że nie można się od niej odsunąć, nawet na chwilę. Są tutaj bardzo dobrze zarysowane wątki obyczajowe, cały szereg walk, bitew. „Mieszko. W blasku chwały” to powieść, która otwiera przed czytelnikiem, jak i autorem nowe możliwości. Bawiłam się świetnie, z chęcią wędrowałam z przyszłym władcą i przeżywałam z nim przygody, martwiłam się o jego bezpieczeństwo. Czy uda się Mieszkowi wypełnić swoje przeznaczenie? Musicie sięgnąć po tą książkę, aby odpowiedzieć na wiele pytań, a także zadać nowe.

Historia rozpoczyna się tuż po dramatycznych wydarzeniach z tomu pierwszego, w których Mieszko cudem unika śmierci z rąk skrytobójcy, staje przed wyzwaniem objęcia tronu zgodnie z wolą zmarłego ojca - kniazia Siemomysła. Wolą nagłą i niespodziewaną, która wystawia na próbę rodzinne więzi i lojalności.

Droga do władzy nie jest prosta, gdyż na każdym kroku czekają intrygi, zdrady i niebezpieczeństwa. Chociaż niebezpieczeństwem jest sam on – Dagome, widzimy go jako potężnego i bezlitosnego woja, który bardzo rzadko idzie na ustępstwa. Mając przy sobie niebezpieczną drużynę sieje postrach, na ziemiach których stanie.

W Truso, należącym do Mieszka niespodziewanie przed wyruszaniem na wyprawę po tron dotychczasowy sprzymierzeniec atakuje osadę. Wywiązuje się bitwa, która staje się treningiem przed wielkim starciem jakie czeka bohaterów na ojcowskich ziemiach. W tym samym czasie Gniezno szykuje się do walki obronnej, która miała zadecydować o przyszłości księstwa Polskiego. Wywiązuje się wielka bitwa w której ścierają się trzy armie.

Jest to kolejna pozycja autora, którą miałam okazję przeczytać i kolejny raz przekonać się z jaką pasją i dbałością o szczegóły tworzy opisy walk i bitew. Stworzeni bohaterowie są złożeni i autentyczni, znakomicie przedstawione są ich motywacje, dylematy i mechanizmy napędowe. W książce nie brakuje opisów codziennego życia wczesnośredniowiecznych społeczności, wątków miłosnych, przyjaźni, oddania, ale także czyhającego niebezpieczeństwa nawet na leśnej polanie.