Wojna bogów

„Wojna bogów" jest ostatnim tomem cyklu Furia Wikingów autorstwa Daniela Komorowskiego. Książka ta wprowadza czytelników w świat średniowiecznej Europy, która tonie w aktach przemocy i wojen. Autor łączy historię z elementami fikcji, tworząc wciągającą opowieść o synach Ragnara, którzy mają zdobyć niepokonany Konstantynopol i zmienić bieg historii. Nie mogę uwierzyć, że to już koniec, ostatnie spotkanie z bohaterami, którym się kibicowało. Im więcej książek Komorowski napisał tym mocniej chłonęłam każdy element powieści. Czy macie takie serie książkowe, do których mimo mijającego czasu z chęcią sięgacie?

Fabuła „Wojny bogów” zabiera nas do Paryża, gdzie dochodzi do zamachu stanu, w wyniku, którego na tronie zasiada pierworodny syn Karola Wielkiego. To wydarzenie staje się kluczowe dla dalszego rozwoju wydarzeń, ponieważ Ivar Bezkostny zyskuje mocnego sojusznika. Wsparcie nowego władcy okazuje się niezbędne do zburzenia murów Konstantynopola i ostatecznego zwycięstwa wikingów. Jaki będzie finał tej historii? Przed jakimi wyborami staną synowie Ragnara? Czy zakończenie serii będzie satysfakcjonujące?

"Wojna bogów" jest napisana w sposób płynny i wciągający, co sprawia, że trudno się od niej oderwać. Daniel Komorowski z powodzeniem buduje napięcie przyciągając tym samym moja uwagę od pierwszych stron. Styl, którym się posługuje jest plastyczny, przyjemny, wzbogacający całość i oddając klimat średniowiecznej Europy.

Autor przedstawia w swej powieści wspaniałych bohaterów, którzy wzbudzają silne emocje, nie są papierowi, a autentyczni. Opisuje ich ambicje, słabości oraz wewnętrzne konflikty, to właśnie to czyni ich bardziej realistycznymi i wiarygodnymi. Daniel Komorowski potrafi wprowadzić w umiejętny sposób aspekty mitologii skandynawskiej, co nadaje historii większej głębi i tajemniczości. „Wojna Bogów” to jedna z tych książek, która trzyma w napięciu do ostatnich stron. Opowieść o wikingach z pewnością spodoba się miłośnikom literatury przygodowej oraz każdemu, kto poszukuje wciągającej i niebanalnej książki. Daniel Komorowski udowadnia, że jest utalentowanym pisarzem, potrafiącym połączyć fakty historyczne z elementami fantastyki w niezwykle przekonujący sposób.

Kolejny atak na Paryż znów wstrząsnął do reszty frankami przywracając na tron pierworodnego syna Karola Wielkiego. Tym sposobem Ivar zdobywa kolejnego sojusznika, który będzie mu potrzebny w natarciu na potężne i niezdobyte mury Konstantynopolu. Czy Ivar zdoła uwolnić brata? Czy to będzie jego ostatnia walka?

Moi kochani, oto ostatni tom serii Daniela Komorowskiego ,,Furia Wikingów". Muszę przyznać, że z jednej strony odczuwam pewną nostalgię, ale z drugiej strony też ulgę. Seria w końcu się zakończyła, było dużo poległych... nie każdy przeżył, ale większość postaci myślę, że może być ukontentowana tym w jakim miejscu znalazła się - zwłaszcza patrząc na to, jaką drogę pokonali przez te osiem tomów. Zwłaszcza Ivar może być zadowolony (chociaż ja jestem mniej. Jak wspomniałam w kilku recenzjach - nie potrafię do końca wybaczyć autorowi, że Bezkostnemu wszystko się udaje...).

Czy ostatni tom był dobrym pożegnaniem?

I tak i nie...

Tak, ponieważ: Dostaliśmy domknięcie wszystkich wątków. Pewne winy zostały "przebaczone", bitwy wygrane, a relacje umocnione. Dodatkowo mamy to, czym autor naprawdę może się pochwalić - czyli świetnie napisane sceny walk oraz świetne i zabawne przekomarzanie się wrogów. Na plus też była relacja Ivar-Haakon, którą mogę chyba w tym momencie nazwać braterską więzią z pola bitwy. Fajny oczywiście był też epilog, który był swoistym pożegnaniem z postaciami, które znaliśmy wcześniej, a które były bardzo związane z Ivarem (nie zdradzę jakie, żeby nie zaspojlerować)

Nie, ponieważ: Ivar dalej nie zaznał żadnej porażki, żadnej konsekwencji swoich czynów (Jasne, ginęli za niego ludzie, ale ten nie odczuwa tego osobiście). Sceny z kobietami... a zwłaszcza z Mildrith (to jest tak głupia postać z takim zmarnowanym potencjałem, ze to szok. Zapowiadała się na zaciętą laskę, która nie da sobą rządzić... tymczasem została zamieniona w kobietę, która czeka aż jej chłop przyjedzie i się z nią zabawi, a potem jest wielce zdziwiona jak to się stało, że jest tak szybko w ciąży... straciła całkowicie pazur. Zresztą tak samo jak i większość wybranek synów Ragnara). Ogólnie relacje z kobietami leżą, nie ma w tym głębi. A antagoniści... przykro patrzało się na Konstantyna w poprzednim tomie, a w tym... no cóż.

Podsumowując. Mimo moich "narzekań" to uważam, że seria jest warta przeczytania. Zwłaszcza dla fanów serialowych Wikingów albo tej tematyki. Wciąga, jest pełna napięć oraz walk i zdrad.

Ostatni tom otrzymuje ode mnie 3/5, tak jak i cała seria (wyciągając średnią, ze wszystkich moich recenzji)

Już ósmy raz mogłam zanurzyć się w brutalny, ale i fascynujący świat wikingów. „Wojna bogów” zamykająca cykl „Furia wikingów” Daniela Komorowskiego ponownie przeniosła mnie w czasy spektakularnych bitew, zdradzieckich czynów i wielkich namiętności. Na szczęście Autor szykuje dla nas bonusowe dodatki, które pozwolą jeszcze powrócić do synów Ragnara i osłodzą smutek rozstania.

A smutek oczywiście jest, ale i olbrzymia satysfakcja z lektury, bo dynamiczna akcja i obrazowe opisy bitew, które ponownie zmieniają układ sił i granice nie pozwalają nawet na chwilę nudy. Choć Ivar planuje spokojne życie u boku rodziny, to dotychczasowe sojusze zmuszają go do ataku na Paryż. Braterska więź i powinność uwolnienia Hvitserka z cesarskiej niewoli wiedzie go również do niezdobytego dotychczas Konstantynopola.

Jednak najtrudniejsza bitwa w dorobku Ivara, który nie przegrał dotychczas żadnej walki dopiero nadejdzie. Zapowiada się prawdziwa wojna bogów. Kto wyjdzie z niej zwycięsko?

Z przyjemnością śledziłam dalsze losy bohaterów poznanych w poprzednich częściach. Nieidealnych, dokonujących czasem trudnych, czasem nieprzemyślanych wyborów, ale tak umiejętnie wykreowanych przez Autora, że nie sposób nie zaangażować się emocjonalnie. Finałowy tom pięknie kończy cykl domykając wiele wątków i ukazując siłę braterskich więzów. Nurtuje mnie jednak pewna kwestia, której rozwoju oczekiwałam z bijącym sercem. Mianowicie co dalej z tresowanymi niedźwiedziami?

Krótkie rozdziały wpływające na dynamikę akcji i lekki język, jakim posługuje się Autor, równoważą brutalność niektórych scen i sprawiają, że płyniemy przez kolejne strony niczym drakkar wikingów gnany sprzyjającym wiatrem do celu. A jakie emocje niesie zakończenie? Przekonajcie się sami. Ja całą serię darzę olbrzymim sentymentem i z przyjemnością kiedyś do niej wrócę.