Mijejmy do tego dystans

W lekkim ujęciu obrazująca zatrważającą ignorancję dojmujących problemów. Z humorystycznym sznytem dotykająca istotnych kwestii w relacjach międzyludzkich. Osadzona w realiach, które mocno podkreślają wymóg fizykalnej przestrzeni – nieco już przebrzmiałych, ale emocjonalnie wciąż tkwiących wyraźnie w pamięci.

„Miejmy do tego dystans” to historia na wskroś kobieca. Zanurzona w materii intymnej, wciąż okrytej całunem przemilczenia. Kompilująca społeczne oczekiwania, utarte konwenanse, przyjęte spostrzeżenia na naturę powinności i bolączek płci pięknej. I dlatego tak mi bliska. Z czułością poruszając struny wrażliwości, przy tym muskając osobiste doświadczenia wielu kobiet, Anna Chaber stworzyła fabułę, która pod zabawną warstwą skrywa jaskrawy apel o wysłuchanie oraz należną w obliczu udręki atencję. I wreszcie o uszanowanie i akceptację życiowych wyborów. Choć niewątpliwie to powieść zauważalnie eksponująca barwny portret miłości, przyjaźni i rodziny, tak żeński aspekt z pewnością pokryto tutaj konkretniejszym kolorytem.

Trudno o bardziej wymowny tytuł, który tak precyzyjnie przenikałby zarówno fabularne tło, jak i warstwę emocjonalną. To bowiem osnowa wtłoczona w ramy rzeczywistości naznaczonej wirusem, który nasącza marazmem cały świat. Wymusza społeczny dystans, ale i prowokuje do refleksji nad egzystencją, zwyczajnie niemożliwych w dotychczasowym pędzie dnia. To sytuacja wzmacniająca lub naruszająca więzi, wzniecająca szaleństwo zmysłów bądź oferująca upragnione wyciszenie, intensyfikująca tęsknotę albo uświadamiająca gasnące uczucia – ewidentnie kreująca realny i mentalny chaos. I właśnie te życiowe zawirowania zaakcentowano w historii Oli, znanej odbiorcy z książki „Do wesela się wyrobię”. Bohaterki o charakternej osobowości, której solidne plany rozpadają się na niemożliwe do scalenia kawałki, której los roztacza wizję szczęśliwej idylli, a następnie bezwzględnie ją z niej obdziera. Istna karuzela emocji pod hasłem girl power!

To odsłona w pełni autentyczna i tak bardzo życiowa. Będąca panoramą dramatycznych decyzji, ulotnych chwil radości, i okoliczności, w których kompromis stanowi tylko iluzoryczne rozwiązanie. Nie sposób nie doszukać się w niej posmaku goryczy, który długo pozostaje na języku po eksploracji finalnej płaszczyzny. Choć z pewnością przełamano go nutami słodyczy, która kryje się w drzemiącej na dnie kobiecej duszy sile. To również aliaż trudnej sztuki wybaczania, ale i własnego pogodzenia się ze świadomością, że nie można zmuszać innych do zmiany wyznawanych wartości i priorytetów. Z łagodnością i troską, Anna Chaber otula kobiece troski, pokrzepia literackim uściskiem niełatwe pragnienia, a przy tym oswaja czas permanentnej obawy i jawnego rozgoryczenia. Buduje papierowy pomnik w imię odczuwanego bólu, niewłaściwych słów i niezrozumiałych przez innych odczuć. I czyni to z wdziękiem, humorem i… dystansem! To znacznie więcej niż odpływająca w odmęty zapomnienia po kilku tygodniach powieść obyczajowa. To wyciszające utulenie, wyartykułowane fabularnie wsparcie i impuls uświadamiający, że da się radę. Zawsze i ze wszystkim.