Nagroda

Portretująca poruszające oblicze odwagi, drzemiącej na dnie nastoletniej duszy. Wizualizująca jawne odrzucenie, niezrozumienie i pogardę, które nakreślono na tle powojennej rzeczywistości. Eksplorująca pełną supłów niezgody więź między matką a córką.

„Nagroda” to powieść obrazująca skomplikowane relacje, brutalne pożegnania oraz niespodziewaną szczodrość losu. Niewątpliwie to historia nasączona goryczą, eksponująca bowiem rozdzierające serce scenerie bezlitosnej wojny, choć zanurzona także w pokrzepiającej serce słodyczy uczuć. Danielle Steel odmalowała barwną panoramę osobowości o łagodnej naturze, niezepsutych bezwzględnością wojennej zawieruchy, wolnych od szaleństwa nieokiełznanej chciwości, ale i charakterów o przeciwstawnych cechach – choć ewidentnie akcentuje tkwiące w człowieku dobro, które kontrastuje na tle spowijającego świat bestialstwa. Tworzy literacką ilustrację życia dzielnej kobiety, która skrywa w swoim wnętrzu nieprawdopodobny heroizm, ale także jakże cenną pokorę i rzadko spotykaną skromność.

W beztroską prozę dnia kilkunastoletniej Gaëlle de Barbet wkrada się bolesna strata, nieustannie odczuwalny lęk, ale również żarliwa potrzeba altruistycznych działań. Młoda dziewczyna zuchwale konfrontuje się z okrutną codziennością, śmiało ryzykując życiem i zarazem poświęcając swoje dobre imię. To zaledwie pełen emocji wstęp do mozaiki zdarzeń, które ukształtują nieskazitelny, mimo nie sprzyjającemu ku temu okoliczności, charakter mierzącej się z przeciwnościami życia nastolatki. Na kartach powieści rozpisano z czułością egzystencjalną podróż – zainicjowaną na fundamencie konspiracyjnych działań, które przypadkowo prowadzą w otchłań kariery modelki, i zmierzającą w kierunku głębokich uczuć owocujących skomplikowanym macierzyństwem. Autorka aranżuje iście fascynujący spektakl impresji, pasji i pragnień zapomnianej przez świat cichej bohaterki wojennej, który dotyka strun wrażliwości i mocno intryguje.

Danielle Steel skomponowała fabularną przestrzeń otuloną płaszczykiem autentyczności – to opowieść, która z pewnością mogła wydarzyć się naprawdę. Autorka naszkicowała zarys młodzieńczej przyjaźni, dojrzałej miłości, rozczulającej troski i dojmującego żalu. Niespiesznie, ale z wyczuwalną gorliwością, konstruuje wizję walki o szczęście oraz prób spełniania marzeń, nie zapominając o wyznawanych wartościach. I w końcu jaskrawie podkreśla istotę raniących słów, które przenikają przez skórę, uwierają i przez cały czas dotkliwie o sobie przypominają. Rozpięty na przestrzeni lat oraz na tle francuskich i amerykańskich krajobrazów malunek zawiłych relacji rodzinnych, bez wątpienia nakreślono najbardziej wyrazistą kreską – bezsprzecznie historia przysłowiowo zatacza tutaj niejako koło. Teraźniejszość Gaëlle, podszyta trudną do zatracania w odmętach pamięci przeszłością, smakuje smutkiem, radością, oczekiwaniem i przebaczeniem. Jej egzystencję szczelnie spowija bogactwo esencjonalnych emocji. Tym samym bez wątpienia zasługuje na tytułową odznaczenie, które zwieńczy jej poświęcenie, hart ducha i nieprzemijającą uczciwość. To piękny portret niesamowitej kobiety!