Nauczyciel z getta

"Przyjaciele nigdy nie rozstają się całkowicie, wspomnienia łączą ich na zawsze nieusuwalnymi więzami przeszłości, czasem, którego już nikt nie może im ukraść i który wróci do nich za każdym razem, gdy w środku samotności albo cierpienia ośmielą się do przywołać."

Mario Escobar podjął się bardzo trudnego tematu, którym jest okres wojenny. Tematyka książki poświęcona jest Januszowi Korczakowi, który doskonale i na trwałe zapisał się w kartach historii, jako bardzo ważna persona. Autor bardzo zmyślnie połączył fakty historyczne oraz wymyślone wątki, po to byśmy mogli poznać tą historię bliżej. Skusiła mnie nie tylko przepiękna okładka, ale bardzo kuszące opisami wnętrze.

Dawniej sporo czytałam różnego rodzaju książek, pamiętników z historią okresu wojennego, zwierzeniami ludzi i ich przeżyciami, teraz postanowiłam znów spróbować. Książka szybko porwała mnie do swojego wnętrza. Jest to opowieść, którą bardzo ciężko się czyta ze względu na dramaturgię, obrazowe opisy, wydarzenia, które teraz, także są na wyciągnięcie ręki. Życie w getcie, do którego byli zmuszeni żydzi, a także ich próby radzenia sobie nawet w najbardziej krytycznych momentach, bez pożywienia, dachu nad głową, z mnóstwem chorób, niebezpieczeństw i w strasznym ścisku. Korczak prowadził dom dziecka, który z dnia na dzień coraz bardziej pękał w szwach. Mierzył się z brakiem leków, pożywienia, wody, jakiejkolwiek pomocy i ratunku. Mimo iż sam opadał z sił, walczył, próbował i podnosił na duchu. Opiekował się dziećmi, wręcz żebrał o pożywienie, ofiarował im świat fantazji, ciepłe serce i nadzieję, choć ta, coraz bardziej ginęła. Razem z Ireną Sendlerową, której losy są mi bardzo znane, do ostatnich chwil ratowali dzieci, przemycając ich za mury getta. Stał się bohaterem, choć nie walczył bronią, miał serce i niósł ogromną pomoc, sam niewiele miał i potrzebował. Swoje życie poświęcił dzieciom i razem z nimi odszedł z tego świata. Bardzo wpływająca na wyobraźnię, ściskająca za serce, bolesna, wywołująca mnóstwo łez książka, którą każdy powinien przeczytać. Choć to wydarzyło się dawniej, do dziś odczuwa się skutki. Powinniśmy czerpać garściami z takich opowieści, bo to pomoże nam inaczej spojrzeć na własne życie. Pędzimy, gnamy za pieniądzem, nie zastanawiając się nad chwilą, nad tym co tak naprawdę najważniejsze. Bardzo polecam i zachęcam do przeczytania.

"Życie jest darem. Jeśli potraktujemy je jako pożyczkę albo zobowiązanie, staniemy się zgorzkniali. Każdy dzień, w którym otwieramy oczy i tu jesteśmy jest prezentem. Nie zapominajmy o tym".

Agnieszka Ignaciuk wraz z synkiem Henrykiem szukają schronienia. Trafiają do sierocińca Janusza Korczaka. Agnieszka zostaje tam opiekunką. Towarzyszy nauczycielowi w codziennych obowiązkach. W czasie wojny sierociniec zostaje przeniesiony do Getta warszawskiego. Kiedy zaczyna się redukcja tego miejsca, Naziści zamierzają pozbyć się ponad pół miliona jego mieszkańców. Janusz Korczak do ostatniej chwili próbuje uratować wychowanków domu sierot.

Mario Escobar w przepiękny sposób opowiedział nam historię,opartą na faktach wspaniałego pedagoga Janusza Korczaka, który swoje życie poświęcił walce o dobro dzieci. Piękna, poruszająca, pełna poświęcenia i miłości do innych, rozdzierająca serce to właśnie historia Janusza Korczaka opisana w ?Nauczycielu z Getta?. Każda książka opowiadająca o losach ludzi w czasie wojny jest trudna. Jednak historia Janusza Korczaka i dzieci z sierocińca jest zupełnie inną kategorią tych książek, bo tu cierpią najmłodsi, a fabuła staje się jeszcze bardziej ciężką i rozdzierającą. Czytając tę historię nie raz miałam łzy w oczach, a mając świadomość, że ta historia jest oparta na faktach zakończenie złamało mi serce. Janusz Korczak, a właściwie Henryk Goldszmit zaimponował mi swoim heroizmem, walką o dobro bezbronnych małych dzieci, które do samego końca były dla niego najważniejsze.

Janusz Korczak chroni najmłodszych, bezbronnych i bezdomnych sierot, które straciły wszystko co miały. Zapewnia im dach nad głową w sierocińcu podczas trudnych czasów II Wojny Światowej. To on każdego dnia, stara się załatwić jakąś żywność, podnieść na duchu i małych i dużych, choć wie, że nadciągają ciężkie czasy. Doktor Korczak to osoba, która na pierwszym miejscu stawiała zawsze drugiego człowieka, nie bał się stanąć w obronie słabszych, po prostu czuł, że musi to zrobić. Pewnego dnia mimo braku miejsc w sierocińcu postanawia przyjąć pod swój dach Agnieszkę z synem Henrykiem. Kobieta w zamian pomaga w ośrodku i opiekuje się dziećmi, za to jej syn pozostaje wiernym towarzyszem doktora, który robi wszystko by ochronić dzieci przed najgorszym.

Jak wyglądało życie tych najmłodszych i najbiedniejszych? Co był w stanie zrobić Janusz Korczak by zapewnić dzieciom jedzenie i dach nad głową? Czy były rzeczy niemożliwe dla doktora?

O ile mnie pamięć nie myli jest to moja druga książka tego autora. Pierwsza to była „Kołysanka z Auschwitz”, która mnie oczarowała, temu też wiedziałam, że na tej również się nie zawiodę.

Historia Janusza Korczaka jest oparta na faktach, a autor świetnie łączy prawdę z fikcją literacką. Już od pierwszych stron wciągnęła mnie ta książka na tyle, że ciężko mi się było z nią rozstać.

Losy doktora, który całkowicie poświęcił się dzieciom w ciężkich czasach II Wojny Światowej. Wszystko opisane jest w formie dziennika, co sprawia, że czytelnik dosłownie płynie przez tę książkę.

Nie jest to historia lekka i przyjemna w czytaniu, jednak moim zdaniem takie książki, również są potrzebne. Ukazują realia z czasów, z którymi nie mieliśmy styczności. Już wiele razy zastanawiałam się, czemu nauka historii o II Wojnie Światowej to zapamiętanie dat początku, końca, powstań, traktatów… Znacznie więcej uczę się z takich książek niż z tego, co wyniosłam ze szkoły.

Uważam, że autor świetnie sobie poradził z tym tematem i wiem, że opinie są podzielone, niektórzy twierdzą, że wiele jest momentów nierealnych. Jednak jak dla mnie jest to rewelacyjna forma połączenia faktów z fikcją literacką. Jestem wielką fanką twórczości autora i koniecznie będę musiała nadrobić pozostałe książki autora.

Chciałabym zwrócić uwagę również na piękne wydanie książki, po pierwsze twarda oprawa, a po drugie każdy rozdział zaczyna się ilustracją. To wszystko sprawia, że naprawdę przyjemniej się sięga po taką powieść.

Gorąco polecam tę książkę wszystkim tym, którzy interesują się tematem II Wojny Światowej.

W książkach skupiających się na tematyce II wojny światowej, książkach z gatunku literatury obozowej kilkukrotnie spotkałam się z wątkiem poświęconym Januszowi Korczakowi. Nigdy jednak nie był on rozbudowany, a to postać, która z pewnością zasługuje na bliższe poznanie. @marioescobar.oficial w swojej najnowszej historii #nauczycielzgetta koncentruje uwagę czytelnika właśnie na Starym Doktorze, człowieku wyjątkowym, który był lekarzem, pedagogiem, pisarzem, publicystą i działaczem społecznym.

Czytelnik poznaje ówczesne realia widziane oczami niesamowitego człowieka,Starego Doktora, który był w stanie poświęcić wszystko, dosłownie wszystko, po to aby dzieci z sierocińca, którymi się opiekował czuły, że pomimo okrucieństwa jakie działo się wokół nich, były kochane. Wyobrażacie sobie, w tak okrutnym czasie, nie mieć nikogo, być sierotą, walczyć o każdy następny dzień? Doktor starał się jak tylko mógł, aby właśnie takie dzieci odnalazły choć namiastkę domu, a nie było to łatwe zadanie... zwłaszcza będąc Żydem.

Książka została napisana w formie pamiętnika, przez co odniosłam wrażenie, jakbym była jeszcze bliżej, jeszcze głębiej w tej historii i jeszcze mocniej przeżywałam każde słowo i zdanie… tym bardziej, że wiedziałam jakie będzie zakończenie… wzmianki o „ostatnim marszu” za każdym razem wywołują u mnie potok łez.

Janusz Korczak to jedna z takich osób, którą wszyscy powinni znać, ze względu na jego odwagę, poświęcenie, za serce, które miał dla swoich podopiecznych.

To człowiek, który niczego nie oczekiwał w zamian: „Jestem nie po to, aby mnie kochali i podziwiali, ale po to abym ja działał i kochał. Nie obowiązkiem otoczenia pomagać mnie, ale ja mam obowiązek troszczenie się o świat, o człowieka.”

Trzeba jednak pamiętać, że nie jest to książka biograficzna, a powieść historyczna, gdzie rzeczywistość pomieszana jest z fikcją literacką, ale pomimo to autor bardzo skrupulatnie podszedł do tego jakże trudnego zadania: opowiedzenia światu historii człowieka wyjątkowego...

"Nauczyciel z getta" to piękna i bardzo bolesna powieść. Zbliżając się do końca nie mogłam przestać płakać. Wylałam morze łez. Mimo, że już znałam historię Janusza Korczaka to i tak za każdym razem jak ją wspominam mocno to przeżywam.

Janusz Korczak to znakomity doktor i nauczyciel, który prowadzi sierociniec. Przygarnia wszystkie dzieci, które straciły swoich rodziców. Robi dla nich dosłownie wszystko, żeby czuły się jak w domu. Naraża własne życie po to, żeby miały co jeść. Janusz Korczak to piękny przykład heroizmu. Do ostatniej chwili walczył o ocalenie swoich wychowanków. Jest także symbolem męczeńskiej śmierci bezbronnych ofiar Holocaustu.

W powieści "Nauczyciel z getta" znajdziecie postacie prawdziwe jak i fikcyjne. Autor w idealny sposób połączył wydarzenia prawdziwe z fikcyjnymi. Na końcu książki znajdziecie wyjaśnienie, która osoba była prawdziwa, a która fikcyjna. Jestem zachwycona tym, że mogłam przeczytać tak piękne i emocjonalne dzieło.

II wojna światowa była dla wszystkich jej uczestników prawdziwym horrorem. Najgorzej miały dzieci, a zwłaszcza Żydowskie sierotki, o które nikt nie dbał. Janusz Korczak był ich Aniołem Stróżem. Stał na ich straży i robił wszystko, żeby chociaż na chwilę zapomniały o toczącej się wojnie. Chciał, żeby dzieci były dziećmi, a nie żeby w ekspresowym tempie musiały dorosnąć. Z tak cudownym nauczycielem, doktorem i pisarzem w jednej osobie między innymi współpracowała Irena Sendlerowa. Obydwoje pragnęli, żeby ocalić od zagłady jak największą liczbę dzieci. Czy im się to udało? Jaki los czekał podopiecznych Korczaka?

Dla mnie Janusz Korczak jest bohaterem II wojny światowej. Mało osób zrobiłoby to co on zrobił. Mam nadzieję, że teraz patrzy na nas z Nieba i właśnie tam bawi się ze swoimi dziećmi.

Każdemu z was polecam powieść Maria Escobara "Nauczyciel z getta". Jeżeli do tej pory nie znacie historii Korczaka i jego wychowanków to tym bardziej zachęcam do przeczytania. Nie czekajcie tylko czytajcie. Najlepiej to dzieło czyta się w samotności - wtedy głębiej przeżywa się omawiany temat. Od razu przygotujcie sobie chusteczki, bo na 100% polecą wam łzy - chyba, że jesteście ludźmi bez uczuć - wtedy to spłynie po was jak po kaczce.

Piękna okładka, nieśmiertelni bohaterowie, którzy do dziś żyją w naszej pamięci, ciężka, ale bardzo ważna fabuła - pokazująca okrucieństwo II wojny światowej - sprawiają, że nie można przejść wobec tej książki obojętnie. Poczytajcie jakim człowiekiem był Janusz Korczak. Po przeczytaniu zastanówcie się i odpowiedzcie sobie na pytanie: Czy postąpilibyście tak samo jak nasz główny bohater?

Z czystym sercem polecam najnowsze dzieło Mario Escobara "Nauczyciel z getta" - mommy_and_books.

Dziękuję autorowi, że postanowił poświęcić swój czas i napisał wyjątkowe dzieło o Januszu Korczaku. Dzięki niemu mamy możliwość poznania tego wyjątkowego człowieka.