Nazywam się Czogori

Powiem wam, że to dość niekonwencjonalna powieść. Bardzo zadziwił mnie tutaj styl pisarski, który również wykraczał jakby po za granice tego, co do tej pory czytałam. Dziwiły mnie tu porównania, które jakby były dobierane z pewną sprzecznością, co od razu zwracało moją uwagę. Książkę czyta się nieco ciężko, zupełnie jak przy wspinaczce w góry, nigdy nie wiadomo kiedy się spadnie i nie zrozumie dalszej części. Czytać należy z uwagą, gdyż sceny dzieją się szybko, jakbym oglądała film sensacyjny z przyspieszonym dźwiękiem, niby wiem co czytam, ale mój mózg jakoś miał problem, by za tym wszystkim zdążyć.

Nie umiem powiedzieć, że styl językowy ma prosty, gdyż wielokrotnie używał dość mało znanych słów, które nie były potocznymi sformułowaniami. Niekiedy bywa, że książka jest pisana dla czytelnika, by mógł wejść do świata, który chce nam przedstawić autor. Tutaj tego nie było. Tutaj miałam tylko przeczytać to, co chce nam powiedzieć bez wyciągania jakichkolwiek wniosków. Nie umiem jej inaczej określić.

Pozycja przedstawia losy młodego fotografa, który musi stawić czoła swoim trudnościom. Jakiś czas temu stracił tam ojca i jedynym sposobem by przeboleć tą stratę jest właśnie starcie z górą. Towarzyszyć mu będzie wiele osób z których każdy z nich ma odmienny punkt widzenia na życie i religię. Ten, kto interesuje się górami dowie się o pasji himalaistów. Dlaczego bywają gotowi nawet na śmierć, byleby tylko zdobyć jakiś szczyt? Co nimi kieruje? Czy życie wśród gór jest proste? Kto tam mieszka i dlaczego nie chciałby być gdzieś indziej?

Druczek jest nieco mniejszy i faktycznie czyta się ją nieco dłużej od innych typów książek. Trzeba ewidentnie lubić temat górski, wtedy mam wrażenie, że czytelnik odbierze ją inaczej, bardziej osobiście. Najlepiej przeczytać ją bez pośredników i samemu wyrobić o niej zdanie;-)