Pachinko

Dobrze spędzony czas. polecam

„Pachinko” to powieść z głębokim i jakże mądrym przesłaniem. To historia o ludziach, którzy poszukują swojego miejsca na ziemi. Jeśli poszukujecie historii, która poruszy Wasze serca, to książka Min Jin Lee jest właśnie dla Was. Autorka mocno trafia nie tylko do naszej wyobraźni, lecz przede wszystkim do naszych emocji.

Na kartach tej powieści poznajemy poruszającą historię Sunji, dziewczyny pochodzącej z ubogiej rodziny. Już w młodym wieku zachodzi w ciążę, co nie spotyka się z aprobatą jej dumnej rodziny. Sunja nie tylko „walczy” z uprzedzeniami najbliższych, lecz również musi znaleźć się w nowej, trudnej dla niej sytuacji. Odepchnięta przez kochanka szuka wsparcia u młodego ministra. Ten oferuje jej pomoc, małżeństwo oraz spokojne życie w Japonii.

Powieść napisana przez amerykańską pisarkę koreańskiego pochodzenia ukazuje nam zawiłą historię czterech pokoleń. Autorka ilustruje losy koreańskiej rodziny emigrantów, która wyjeżdża do Japonii. To ciekawy kalejdoskop relacji na tle społecznym, kulturowym oraz religijnym. To przede wszystkim historia o poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi, własnej tożsamości, przynależności.

Min Jin Lee utkała tę historię pięknymi słowami. Porusza do głębi. Rysuje historię, która nie ulatuje wraz z odłożeniem książki, lecz wzrasta w nas, pozostawiając trwały ślad w naszych emocjach i pamięci. To ciekawe spojrzenie na społeczne relacje koreańsko – japońskie. Na relacje międzyludzkie dyktowane uwarunkowaniami społecznymi, politycznymi. To również

ciekawe skupienie się na problemie emigracji.

„Pachinko” to poruszająca saga ukazująca historię koreańskiej rodziny. Książkę polecić mogę czytelnikom wrażliwym, otwartym na poznawanie historii i zwyczajów. Nieczęsto sięgam po lekturę książek koreańskich pisarzy i pisarek, a po przeczytaniu tej powieści, wiem, że warto częściej zerkać po literaturę z tego rejonu. Dzięki temu mogę poznać historię, kulturę z tego zakątka świata. Zdecydowanie polecam czytelnikom otwartym na ambitną literaturę. Ta historia będzie jeszcze długo żyła w Waszej pamięci.

Książka „Pachinko” ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarna Owca

Pachinko, popularna japońska gra automatowa. To harmider dziesiątek ustawionych w rzędach maszyn, który swoją kakofonią wywołują szok. I mogę tylko przypuszczać, że tytułowe pachinko i ta książka mają wspólny cel, wywołać szok i emocje. Cóż, to się jej udało, bo ta saga okazała się być jedną z najlepszych, jakie kiedykolwiek czytałam.

W fikcji często szukam paradoksu, tego, co znane w obcych, nowych realiach. Pachinko, druga powieść utalentowanej urodzonej w Korei Min Jin Lee, to taki rodzaj książki, która może otworzyć oczy i jednocześnie wypełnić je łzami. Pachinko to kronika czterech pokoleń koreańskiej rodziny. Wielopokoleniowa narracja pozwala tej bogatej historii rozwijać się w urzekająco spokojnym tempie, otwierając się w zwodniczo idyllicznej scenerii. Ta powieść, podobna do automatowej gra, wszechobecnej w całej Japonii, łączy w sobie kluczowe kwestie tożsamości, ojczyzny i przynależności. Dla koreańskiej populacji w Japonii, dyskryminowanej i wykluczonej z tradycyjnych zawodów, salony pachinko są podstawowym sposobem znajdowania pracy i gromadzenia bogactwa. Wstyd i poczucie winy leżą u podstaw wielu najpiękniejszych scen w powieści, a każda postać jest nieustannie zmuszana (przez swoją pozycję obywateli drugiej kategorii) do bolesnych poświęceń, a w konsekwencji do rozważenia natury tych poświęceń. Pomimo fascynującego ciągu czasu i historii, to bohaterowie i ich burzliwe życie napędzają narrację. Drobne szczegóły w subtelny sposób ujawniają sekretne ja bohaterów i budują potężne momenty. A dziesiątki innych postaci wzmagają kłębowisko punktów widzenia. Liczne zmiany czasami wstrząsają, ale to, co zyskujemy, to pełne współczucia, jasne spojrzenie na chaotyczny krajobraz samego życia. W tej epickiej opowieści żadna historia nie wydaje się umniejszona, by można ją było krótko nakreślić. Lee sugeruje, że za fasadami szalenie różnych ludzi kryją się niezliczone własne i intymne pragnienia, nadzieje i nieszczęścia, które bez problemu możemy dostrzec i ich wysłuchać, jeśli mamy tylko odrobinę cierpliwości i zrozumienia. I mimo, że pachinko to nie jest sprawiedliwa gra, to bohaterowie wciąż w nią grali, bo mieli nadzieję, że mogą być szczęściarzami.