Nielat

"Przed oczami jak w przyspieszonym filmie przelatywały mi sceny z mojego życia. Nie było szczęśliwie, ale było. Teraz wiedziałem już, że zmierzam ku śmierci. Nie miałem siły walczyć."

Lata 90. Wrocław. Młody chłopak Michał, poturbowany przez los, wychowujący się w patologicznej rodzinie pragnie jedynie odciąć się od tego środowiska i chce ratować przed marnym losem swoją siostrzyczkę. Jednocześnie, w mieście ginie znany Aktor, który zostaje znaleziony w dość nietypowym miejscu, w związku z jego statusem społecznym. Sprawę przejmuje komisarz Nawrocki, który zdaje sobie sprawę że to może być najtrudniejsza sprawa w życiu. W niedługim czasie znalezione zostają zwęglone ciało nastolatka. Jak śledczy połącza te dwie sprawy? Czy w ogóle są one połączone?

Po serii romantycznych, ciepłych i delikatnych książek, trafiłam na Nielata. I to był kawał dobrego kryminału, który na pewno zostanie ze mną na dłużej. Mocna historia, poruszająca tragedię młodego chłopaka, który od początku swojego życia miał naprawdę pod górkę. A z drugiej strony odkrywamy po kolei kolejne puzzle, które jeszcze bardziej nas szokują. Świetna książka! Serdecznie Wam polecam!

Zaś ja czekam na więcej!

Wspaniale napisana wstrząsająca książka. Uwielbiam styl pisania Piotra Kościelnego - prosto , do rzeczy, z odpowiednią dawką humoru i sarkazmu nawet w tak dramatycznych okolicznościach. Czyta się jednym tchem pomimo opisywanych zdarzeń. A zdarzenia, no cóż - szara rzeczywistość, która zawsze była jest i będzie . Niestety. Ale książki takie jak ta zwracają uwagę na problem , biją na alarm, uświadamiają czytelnika, otwierają oczy na świat! Pozycja jak najbardziej wartościowa i potrzebna na rynku czytelniczym. Poza tym bardzo fajna grupa wykreowanych postaci, nie mówiąc już o samym Charcie :) Pomimo trudnej tematyki książkę czyta się z przyjemnością!

Koniec lat 90 ubiegłego wieku, we Wrocławiu zostaje znalezione ciało mężczyzny. Ofiarą okazuje się znany aktor, a melina w której się znalazł nijak do niego nie pasuje. Śledczy niebawem dostają kolejne wezwanie do spalonych zwłok, wszystko wskazuje na to, że ofiarą jest nastoletni chłopak. Czy coś łączyło ofiary...jak okrutna okaże się prawda.

Mocna, przytłaczająca, z ogromnym ładunkiem emocjonalnym, pokazująca potworną osobowość dorosłych.

Jak inaczej nazwać pedofilię, skazywanie dzieci na przyglądanie się alkoholowemu nałogowi. Kto powinien zadbać o rodzinę...dziecko?! Jak ślepym trzeba być żeby nie zauważyć zła dziejącego się pod własnym dachem, za przyzwoleniem dorosłych.

Rozwaliła mnie ta książka całkowicie, położyła na łopatki i ciężko po lekturze wrócić do codzienności.

Trudne tematy, które były i nadal są obecne pod przykrywką uśmiechu i władzy...

Troszczyć się o dzieci mamy mu dorośli, a nie oni, sami o sobie. To nie jest ich rola....

Kryminał na wysokim poziomie ale nie dla ludzi o słabszych nerwach.

Bardzo się cieszę, że mogę ponownie poznać twórczość Piotra Kościelnego, który to potrafi umiejętnie dostrzec współczesne problemy związane z tym, co doświadczają szczególnie dorastający nastolatkowie w rzeczywistości będącej startem w dorosłe życie.

Lubię, kiedy z przyjemnością rozpoczynam wędrówkę po kryminalnym świecie kryjącym w sobie wiele tajemnic, a i również to, że próbuje, odgadnąć kto odpowiada za dokonanie dwóch makabrycznych zbrodni, które na pierwszy rzut oka nie prezentują się, za dobrze w świetle tego, jak przebiegało wcześniejsze życie, zanim nie utracono go.

Byłam zainteresowana tym, co tym razem dobrze mi znany autor zaprezentuje i czy będę mogła wyciągnąć odpowiednie wnioski po zapoznaniu się z losami głównych bohaterów i który z nich zrobił na mnie największe wrażenie zarówno pozytywne, jak i negatywne.

Akcja kryminału ''Nielat'' toczy się w odstępstwach czasowych: końcówka lat dziewięćdziesiątych.

Obserwowałam uważnie, z jaką ogromną aktywnością do pracy podchodzą komisarz oraz aspiranci, którzy mają w sobie dużo sympatyczności, ciepła, cierpliwości za to ich podziwiam. Analizują krok po kroku, jakie są postępy w obu śledztwach wyglądające nieciekawie, a każdy dzień pracy nad nimi jest na wagę złota, aby dowiedzieć się, kto potrafi być na tyle złośliwy i dokonać czynów zbrodniczych dającym mu satysfakcję tego, czego wykonał i cieszył się z niej, że śmierć była najlepszym rozwiązaniem do pokonania przeszłości niosącej ze sobą ból i cierpienie.

Nie zdajemy sobie tak naprawdę z tego sprawy, jakie życie młodych ludzi bywa trudne, co oni czują, kiedy nie mogą opowiedzieć o swoich problemach, gdy czują niemoc w momencie pozostawienia samemu sobie, radzenia bez możliwości pomocy, ponieważ rodzice nie są zainteresowani ich losem, bo liczy się chęć życia zaspokojenia go inaczej i według własnych potrzeb.

Gdy się czyta, ten kryminał to pojawia się refleksja nad tym, że jest tak wiele młodych ludzi potrzebujących rozmowy, wsparcia. Nie każdy ma w sobie na tyle odwagi, aby pomóc im i zapytać się, czy nie potrzebują czegoś?

Czasem wystarczy jeden drobny mały gest, jaki uczyniły osoby nieznające Michała, ale on zapamiętał je i zachował w swojej pamięci.

Kryminał składa się z trzynastu rozdziałów.

Nie zabraknie w nim skonstruowanych niebezpiecznych scen, w których bohaterowie odsłonią prawdziwe ja. Z czasem pojawi się poczucie humoru mogące wnieść nadzieję, że znajdzie się rozwiązanie do zagadki, które nie zawsze może być takie, jakie byśmy oczekiwalibyśmy.

Uważam, że Piotr Kościelny opisał w tym kryminale to wszystko, co dla niego jest bardzo zauważalne, gdy inni boją się ujawnić to, ponieważ nikt nie lubi wtrącania się do tego, co jest z reguły niewidoczne dla nich.

Polecam przeczytać ten kryminał.

Dziś przychodzę do Was z moją opinią o najnowszej książce Piotra Kościelnego. "Nielat", bo taki nosi ona tytuł, to wstrząsająca historia, która zapada w pamięć na bardzo długo. Zapraszam na recenzję

"Nielat" przenosi nas w czasie do Wrocławia lat dziewięćdziesiątych. Komisarz Nawrocki zwany "Chartem" oraz jego ekipa z wydziału zabójstw mają za zadanie rozwikłać sprawę zamordowanego aktora. Równocześnie prawadzone jest też śledztwo dotyczące znalezionych zwęglonych zwłok nastolatka. Czy te dwie śmierci są ze sobą powiązane? Komisarz Nawrocki tego nie wie. Nie ma też najmniejszego pojęcia, że czeka go najtrudniejsza sprawa w jego całej dotychczasowej karierze.

Ta książka to naprawdę mocna rzecz. Budzi mnóstwo emocji, jest ciężka, miejscami brutalna, ale też niesamowicie ważna i dająca do myślenia. Można by pomyśleć, że to kolejna historia kryminalna, ale to zdecydowanie za mało, by oddać jej głębię. Autor nie obawiał się poruszyć w niej trudnych tematów i przedstawić życie takim, jakie jest, nie ubarwiając go ani nie upiększając. Surową rzeczywistość tamtych czasów doskonale wyczuwa się na każdej stronie i jest ona przedstawiona z niesamowitą autentycznością. Wrocław lat 90., z całą swoją szarością i brutalnością, wydaje się być doskonałym tłem dla tego opowiadania. W swojej książce Piotr Kościelny pokazuje, że za każdą decyzją i każdym wyborem stoją ludzkie historie. Często tragiczne, skomplikowane, budzące wiele emocji.

Podsumowując, "Nielat" nie jest typem książki, którą pochłania się jednym tchem. To raczej lektura, przez którą trzeba przejść, rozgryzając kawałek po kawałku, aby w końcu odkryć jej prawdziwy przekaz oraz ujrzeć obraz świata, o którym często wolimy zapominać, ale który niestety nadal istnieje. "Nielat" to esencja dobrej literatury. Gorąco polecam

Czy też tak macie, że jak sięgacie po drugą z kolei książkę jakiegoś pisarza, to oceniacie ją przez pryzmat tej pierwszej? Ja tak mam. „Nielat” to druga po „Szymku” książka z dorobku Piotra Kościelnego, którą czytałam. Druga- tak samo dobra- która pochłonęła mnie całkowicie. Mimo że od zakończenia czytania „Nielata” minęło kilka dni, książka ta ciągle tkwi w moich myślach. To znak, że mamy do czynienia z kawałkiem dobrej prozy. O czym jest ta proza?

Lata 90. XX wieku. W jednej z melin w centrum Wrocławia zostają znalezione zwłoki popularnego aktora Markiewicza. Śledztwo zostaje powierzone Chartowi, czyli komisarzowi Andrzejowi Nawrockiemu, który

„Mógł się pochwalić wykrywalnością na poziomie blisko dziewięćdziesięciu procent i opinią bezkompromisowego, zawsze dążącego do celu gliniarza. Ksywę zawdzięczał swej nieustępliwości.”

W toku prowadzonego śledztwa okazuje się, że nic nie jest takie, na jakie wygląda. Prawdziwy obraz Markiewicza prezentuje się całkiem inaczej niż starały się wykreować media.

Dodatkowo zostają znalezione zwęglone zwłoki nastolatka, tytułowego nielata. Ocalały na szyi ofiary łańcuszek z medalikiem pozwolił na identyfikację. Okazuje się, że to ciało piętnastoletniego Michała Jurczyka.

Czy te dwa zabójstwa coś łączy? Czy uda się rozwiązać te dwie niełatwe sprawy?

Podobnie jak w „Szymku” w utworze przeplatają się dwie płaszczyzny czasowe. Retrospekcyjne fragmenty, w których sam Michał opowiada nam o swoim życiu, przeplatają się z rozdziałami, w których narrator trzecioosobowy przenosi nas do powieściowego czasu teraźniejszego, a więc wydarzeń związanych z prowadzonym wokół dwóch zabójstw śledztwem. Psychologiczny portret Michała zaskakuje precyzją i pozwala poznać sposób myślenia tego młodego człowieka.

„Niestety urodziłem się jako Michał Jurczyk, syn Bożeny i Tadeusza. Brat Katarzyny Jurczyk. Z wyjątkiem mojej siostry była to rodzina potworów i patologii. Żałowałem, że nie zmarłem przy porodzie.”

„Modliłem się, by matka przestała pić i ojciec do nas wrócił. Chciałem mieć szczęśliwą rodzinę. Marzyłem, by było u nas tak jak w innych domach. Najbardziej jednak marzyłem o tym, żeby wujek Roman umarł.”

Dlaczego nielat życzy śmieci wujkowi? W miarę czytania zwierzeń chłopca odkrywamy szokującą prawdę. Kolejny raz zawiedli dorośli…

„Na pewno by mi nie uwierzyli. Mówiliby, że kłamię i oczerniam wujka, który przecież tyle dla nas robi.”

„Nielat” nie jest kryminałem, który stanowi tylko pustą rozrywkę. To książka, która porusza ważne i trudne tematy, skłania do refleksji. Młodzi ludzie z konkretnym bagażem doświadczeń lądujący na ulicach, dworcach, prostytuujący się, nadużywający narkotyków, patologie rodzinne, wykorzystywanie seksualne dzieci przez dorosłych…Sprawy często niezauważalne przez innych ludzi albo zamiatane pod dywan… Dlaczego rodzice nie zawsze potrafią dostrzec, że z ich dzieckiem dzieje się coś złego i w skuteczny sposób zareagować? Jak sprawić, żeby dzieci nie bały się zaufać dorosłym i powierzały im trudne sprawy? Co zrobić, aby młodzi ludzie wzrastający w rodzinach patologicznych, mogli się prawidłowo rozwijać, w poczuciu bezpieczeństwa?

Mocna, świetna książka, obok której nie sposób przejść obojętnie. Polecam!

" [...] Od roku praktycznie każdego dnia rodzice pili. Nie pamiętam już, jak to jest, gdy są trzeźwi. [...]"

Po przeczytaniu tej książki byłam w głębokim szoku. Łzy lały mi się ciurkiem. Nie mogłam dojść do siebie. Pozostałam z pytaniem: Dokąd zmierzasz świecie?

Nie rozumiem ludzi, którzy krzywdzą dzieci. Takich potworów powinno się na dzień dobry odstrzeliwać. Nie wierzę, że da się ich zresocjalizować. Tego co przeżywał główny bohater najnowszej książki Piotra Kościelnego pod tytułem "Nielat" nie życzę nawet najgorszemu wrogowi. Nie powinno nigdy dojść do takiej sytuacji

Bohaterem tej książki jest nastolatek Michał. Mógłby mieć super życie, gdyby nie miał rodziców alkoholików, których nic nie obchodził. Czy znajdzie się ktoś, kto mu pomoże? Czy sam będzie musiał walczyć o swoją lepszą przyszłość? Czy uwolni się od tej patologicznej rodziny? Warto zwrócić uwagę na tego bohatera. Polecam poznać jego historię.

Kolejną sprawą omawianą w tej książce będzie zabójstwo znanego aktora. Kto przyczynił się do śmierci Janusza Markiewicza? Jego sprawę będzie prowadził między innymi komisarz Andrzej Nawrocki. Dodam, że ta sprawa nie będzie taka prosta, na jaką wygląda. Będzie wiele tropów. Czy uda się wytropić mordercę? Jakimi powodami kierował się sprawca tego morderstwa?

Pojawią się w tej książce również zwęglone zwłoki nastolatka. Kim był i dlaczego zginął w tak tragicznych okolicznościach? Od przeczytania "Nielata" minęło już kilka dni, a ja wciąż nie umiem się pozbierać.

Uznaję tę powieść, jako naprawdę mocny, bulwersujący i szokujący thriller psychologiczny. Autor dosłownie wrył tę historię w moją głowę. Czytając "Nielata" przeżyłam rollercoaster emocji. Najwięcej tych oczywiście złych. Miałam chęć wyrządzić krzywdę tym, którzy krzywdzą nieletnich. Nie ma pozwolenia na maltretowanie i wykorzystywanie seksualne dzieci. Jak już wam pisałam, za takie coś od razu powinna być kara śmierci. Ta historia otwiera oczy. Mimo że jest to literacka fikcja, to do podobnych zdarzeń niestety dochodzi codziennie. Zwłaszcza wśród alkoholików. Napruci rodzice nie patrzą, kogo wpuszczają do domu. A jak stanie się krzywda ich dzieciom, to czy im uwierzą? Oczywiście, że nie. Będą obwiniać własne dzieci.

Pytania do nas wszystkich: Czy reagujemy na przemoc wobec dzieci? Czy raczej chowamy głowy w piasek i udajemy, że nas nie ma? Warto zwracać uwagę na to, co dzieje się za ścianą. Może dzięki nam krzywdzone dziecko znajdzie lepszą rodzinę, w której nie góruje przemoc i alkohol.

Cieszę się, że Piotr Kościelny zwrócił uwagę na to, co przechodzą niektóre dzieci. Dzięki jego bohaterowi, Michałowi widzimy od środka, jak czuje się krzywdzone dziecko i z jakimi demonami musi się zmagać. Jego historia zmusza nas do głębokiej refleksji.

"Nielat" nie jest powieścią dla nieletnich czytelników. Polecam ją jedynie czytelnikom o naprawdę mocnych nerwach. Od razu dodam, że jest to bardzo ważna lektura. Mam cichą nadzieję, że dzięki niej przemocowi rodzice lub potwory przestaną krzywdzić niewinne dzieci i nastolatków.

W książce "Nielat" poruszamy się w XX wieku w latach 1998, 1997, 1995 i 1994 we Wrocławiu. Te lata się ze sobą przeplatają.

Warto zwrócić uwagę również na okładkę. Jest bardzo wymowna.

Autorowi należy się ogromny szacunek za poruszenie tematu prostytucji wśród nieletnich. Tematu pomijanego, przemilczanego, a jeżeli pojawiającego się w mediach, to w ramach sensacji. A tymczasem za każdym takim młodym człowiekiem stoi jakaś trudna historia. I kiepskie dzieciństwo. Zupełnie przez niego niezawinione. Z przyjemnością zanurzyłam się we Wrocławiu lat dziewięćdziesiątych, z sentymentem wspominając własne doświadczenia z tego okresu. Z uwagą śledziłam poczynania grupy śledczej. Może czasami miałam poczucie sztuczności dialogów i tego, że autor sili się na autentyzm, ale to czepialstwo jest. Jedynym mankamentem dla mnie był swoisty dwugłos narracji. Podobnie jak w „Szymku” autor ukazuje nam akcję z dwóch punktów widzenia. I im bardziej opisywane wydarzenia zbliżają się do siebie w czasie, tym więcej nieuniknionych powtórzeń. Cóż, może moja arterioskleroza nie jest jeszcze na tak zaawansowanym etapie, by cieszyć się tym, że pisarz rekapituluje to, co wydarzyło się przed chwilą. Natomiast okładka zrobiła na mnie wysoce korzystne wrażenie. Nie zliczę tych momentów, gdy usiłowałam rozprostować rozbite szkło. Podsumowując – warto. Nawet gdy nie jesteście fanami kryminałów. Polecam.

Po książki Piotra Kościelnego mogę sięgać w ciemno i wiem, że się nie rozczaruje! Tak samo stało się i tym razem. Autor ma coś magnetycznego w swoim stylu pisania, że mimo tych okrutnych i brutalnych historii, czyta się z ogromnym zainteresowaniem i zostaje na długo już po zakończeniu lektury.

Autor znowu przeniósł nas do Wrocławia lat 90, które lubię najbardziej. Podobał mi się przedstawiony obraz policji, jak i policyjnego śledztwa, które jest klasycznym dochodzeniem. Mnóstwo rozpytań, poszlak, tropów do zbadania i praca pod przykrywką, kiedy to technologia nie była powszechna. Znajdzie się też korupcja, nieuczciwość, układy i tajne służby działające tylko na swoją korzyść, a ich macki sięgają wszędzie.

„Nielat” to opowieść o dojrzewaniu w trudnych warunkach życiowych, o podejmowaniu destrukcyjnych decyzji. Michał nie miał łatwego życia, od samego początku dorastał w rodzinie alkoholików, którzy nie interesowali się nim kompletnie, nie zauważyli jak wielka krzywda go spotkała. Pozbawiony normalnego dzieciństwa, dorósł za szybko i zdecydował się na takie życie, jakie tylko jemu wydawało się odpowiednie. Chciał uwolnić się z piekła i zacząć żyć normalnie, bezpiecznie. Pocieszające jest to, że w środowisku, które poznał na dworcu, otrzymał najwięcej wsparcia i zrozumienia. W końcu każda z tych osób miała podobną historię i każda z nich uważała, że nie ma innego wyjścia.

Znowu zawiódł system, znowu zawiedli najbliżsi, którzy zamiast otoczyć opieką - okazali się katem. Historia jakich wiele, ale za każdym razem boli tak samo, przeżywam wraz z bohaterami ich ból i udrękę. Trwam przy nich w momencie kiedy podejmują trudne wybory, gdy nie widzą innego rozwiązania; kiedy podejmują ostateczną decyzję, gdy nie widzą już w tym wszystkim sensu. Dlaczego świat jest tak skonstruowany, że młodzi ludzie muszą decydować się na prostytucję i krok ostateczny? Dlaczego w takich przypadkach pomoc z zewnątrz nie przychodzi na czas?

Zawsze mam problem z napisaniem kilku słów po lekturze podobnych książek. Bo czy mogę napisać, że książka był dobra, fajna, skoro opisuje tak trudne historie? Skoro jej lekturze towarzyszy tyle negatywnych emocji. Książkę czytało się bardzo szybko. Ciężko było ją odłożyć na bok, ponieważ tak bardzo chciało się dowiedzieć co będzie dalej. Historia dobrze napisana, dopracowana. No ale właśnie bardzo smutna. Chciałoby się wejść na kartki książki i zrobić coś by pomóc bohaterom.

Dwa morderstwa, zwęglone ciało nastolatka oraz ciało znanego aktora. Okazuje się, że coś łączy te dwie sprawy.

Powoli poznajemy historię Michała, który miał pecha urodzić się jako dziecko swoich rodziców. Alkoholizm, bieda, całkowity brak opieki i seksualne wykorzystanie. Czy młody człowiek może mieć szansę na wyrwanie się z takiego bagna? Nasz bohater spróbuje, tak łatwo się nie podda. Zakończenie jednak nie będzie radosne.

„Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe”.

Wrocław.

Lata dziewięćdziesiąte.

Tylko i aż tyle, by już na starcie wiedzieć, że nie będzie kolorowo. Nie będzie miło i przyjemnie. Nie będzie łatwo, ani sentymentalnie.

W tej szarej rzeczywistości granica pomiędzy dobrem a złem, przestępstwem a prawością – jest wyjątkowo rozmyta, a jednak tak daje po oczach. A tu przed nami wstrząsający obraz świata tamtych lat z dramatem dzieci na pierwszym planie..

I choć od początku wiadomo co się stało. Wiadomo, komu się stało. Nie wiadomo tylko dlaczego.. Od pierwszych stron dopada cię nagły i bardzo silny ból w okolicach mostka. Ma on piekący, dławiący charakter, nie ustępuje po odłożeniu książki. A wręcz się wzmaga. Promieniuje, pulsuje, przeszywa, nie pozwala skupić się na czymś innym..

Uderzyła mnie ta książka. Jej ciężki ładunek emocjonalny zadał cios w splot słoneczny, wywołał ból duszy i serca, który mimo skończonej lektury, jakoś nie chce zelżeć..

„Nielat” to kolejna mocna książka Autora. Chyba najmocniejsza jaką czytałam. Bezkompromisowa, brutalna, bezlitosna. Przekaz jest dobitny. Opisana rzeczywistość niestety niezwykle realistycznie oddaje klimat tamtych lat. Próba wyciągnięcia wniosków, kończy się poważną wątpliwością, czy to rzeczywiście już minęło, a może właśnie nie.. może gdzieś tam albo tuż obok nas nadal dzieją się takie rzeczy, a my co.. ?

Książka budzi ogromne emocje, których nie sposób ubrać w słowa, przynajmniej zaraz po przeczytaniu. Myślę, że to jedna z takich pozycji, które zostawiają w człowieku jakiś ślad. Nie da się przejść obok niej obojętnie.

Polecam.

O chłopcu, któremu życie zadało okrutne rany,

jego ciało i dusza skrzywdzone.

O chłopcu, któremu dobry los nie był dany,

jego serce cierpieniem naznaczone.

O chłopcu, któremu beztroski czas został odebrany,

jego myśli ku wolności wymierzone.

Na brak ciepła rodzinnego chłopiec skazany,

okrucieństwem człowieka jego życie zniszczone.

W samotność w walce o siostrę ubrany,

by uciec przed tym, co nieuniknione.

Śmierć zawita w tej historii progi,

okrucieństwem pisany młodzieńczy los.

I nadejdzie koniec cierpienia drogi,

i nadejdzie od życia bolesny cios.

Zmienił go na zawsze dotyk złowrogi,

zmienił go jestestwa trudny głos.

Na szali przeszłość bolesnej trwogi,

na szali siostrzanej miłości los.

Z niezwykłą dosadnością wybrzmiewającą z kart tej powieści, autor kreśli młodzieńczy trud życia. Otula skrzywdzone okrucieństwem ludzkiego dotyku dziecko niewypowiedzianym hartem ducha. Na płótnie brudnych zaułków wrocławskiego dworca lat 90. portretuje skazanych na walkę o lepszy byt, sprzedających swoje ciała, chłopców. Ze starannością i emocjonalnym zaangażowaniem kreśli życiorys młodego Michała, który stanął przed ogromem cierpienia i zawodu ze strony dorosłych. W poruszający duszę sposób uobecnia jego ujmującą determinację w walce o lepsze jutro dla siebie i maleńkiej siostry.

Autor stawia czytelnika przed ludzkim obrazem trudu i bólu, poświęcenia i zagubienia, obrzydliwości i zła. Oscyluje wokół ważnych społecznie tematów, ukazując ich wpływ na życie i ukształtowanie jednostki. Dobitnie, lecz z dużą dozą wrażliwej zaciętości oddaje głos bohaterom. Bardzo cenię to w twórczości Piotra Kościelnego.

„ Nielat ” utkwił w moich myślach. Wypełnił je ogromem emocji cierpiącego dziecka i żywym obrazem lat 90. Otoczył je intrygującą wiwisekcją zdarzeń i przenikliwą zagadką kryminalną z wyrazistymi, pełnymi zaangażowania śledczymi na czele. Polecam.

Nielat to slangowe określenie osoby nieletniej używane przez policjantów z wrocławskiego wydziału zabójstw, którzy prowadzą równocześnie dwie sprawy. Pierwsza to zabójstwo cenionego aktora, celebryty a druga to poszukiwanie sprawcy spalenia ciała nastolatka. Aby rozwiązać te zagadki śledczy muszą zanurzyć się brudny świat dziecięcej prostytucji, homoseksualizmu i pedofilii.

Końcówka lat dziewięćdziesiątych. Mimo, że od przemian polityczno-ustrojowych minęła ponad dekada i mimo usunięcia słowa ludowa z nazwy kraju stara Służba Bezpieczeństwa pod nowym logo Urzędu Ochrony Państwa nadal prężnie działa i wpływa na wszystkich i wszystko.

Z takiej mieszanki wątków i przy nietuzinkowym talencie pisarskim pana Piotra Kościelnego powstał mocny i mroczny kryminał. Czasami brutalny i wulgarny aż do bólu, jak życie tytułowego chłopca.

„Jest w niej wszystko co nasz kraj sobą reprezentuje. Są tu brud i ta nasza polska przaśna rzeczywistość” tymi słowami jeden z wrocławskich policjantów, bohaterów powieści Nielat określił prowadzone śledztwo i jest to dobre podsumowanie tej książki po którą warto sięgnąć.

To, że twórczość Piotra Kościelnego jest mocna, wie każdy, kto choć raz sięgnął po książkę autora. To, że pisarz dosadnie ilustruje zło tego świata, ludzkiej psychiki, wie każdy, kto poznał twórczość najlepszego pisarza wśród prywatnych detektywów i najdoskonalszego prywatnego detektywa wśród pisarzy.

„Nielat” to najnowsza książka Piotra Kościelnego, której historia z całą mocą dosadnie trafia do naszej psychiki. To bez wątpienia tytuł dla czytelników o mocnych nerwach, dla ludzi, którzy mają mocny i silny kręgosłup emocjonalny. Co ważne ta historia bulwersuje, jej poznawanie sprawia, że przecieramy oczy ze zdziwienia, zaciskamy pięści ze zdenerwowania na zło tego świata, zło zadawane człowiekowi przez człowieka. Piotr Kościelny pracując jako prywatny detektyw, nieraz zetknął się ze złem tego świata, ze złem w najgorszej postaci. Teraz ilustruje je na kartach swych książek.

„Nielat” to najmocniejsza książka Piotra Kościelnego, którą przeczytałem, choć wcześniejsze również dotykały mojej wrażliwością mocą przekazu. Autor na kartach tej książki przenosi nas do lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia. To tutaj we Wrocławiu komisarz Nawrocki zwany „Chartem” podejmuje się najtrudniejszego dochodzenia w swej policyjnej karierze. Sprawa zabójstwa znanego aktora, znalezione w jednej z wrocławskich melin, mocno da się we znaki. Dodatkowo w wydziale prowadzone są zakrojone na szeroką skalę działania zmierzające do rozstrzygnięcia śledztwa związanego ze znalezieniem w pustostanie zwęglonych zwłok nastoletniego Michała. Czy obie te sprawy mają wspólny mianownik? Czy śledczy znajdą punkty zaczepienia, które scalą te dwie sprawy w jeden obraz? Czy jesteście gotowi, aby ujrzeć to, co przedstawia? Jeśli tak, to bądźcie pewni, że doznacie szoku, a przez Wasze ciało przejdą elektryczne impulsy wywołujące gęsią skórkę. Jednym słowem emocje gwarantowane.

Piotr Kościelny w tej książce pochyla się nad tematem prostytucji dziecięcej. Temat, który wielu wrzuca pod dywan, chcąc zignorować go, zatrzeć, wymazać ze świadomości. Dziś autor uświadamia nam, że niestety ten problem istnieje. W „Nielacie” młodzi chłopcy oddają się, aby uzyskiwać korzyści majątkowe. Mafia pedofilska, która dociera do kręgów świata artystów, zbiera ogromne żniwa ze swego procederu. Do czasu, gdy dochodzi do tragedii… .

Co ważne pisarz nie tylko dosadnie ukazuje nam tę patologię, lecz ukazuje rzeczywistość społeczną lat dziewięćdziesiątych XX wieku. Bez wątpienia „Nielat” dotyka naszych emocji mrocznym klimatem historii, która bulwersuje, otwiera oczy, zadaje pytania, na które odpowiedzi poszukuję do teraz, jeszcze długo po zakończeniu lektury.

Książka „Nielat” ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarna Owca

Nielat to bardzo trudna i szokująca książka, której nie sposób zignorować lub zlekceważyć. Autor opisuję tematy, które były patologią i siały powszechne zgorszenie w tamtych czasach. Głównym bohaterem jest chłopiec i jego koledzy którzy prostytuują się za pieniądze. Każdy z nich zbiera na określony, swój cel. Kwitnie mafia pedofilska która zatacza szerokie kręgi wśród celebrytów, artystów, i służb specjalnych. Dowiadujemy się że jest ciche przyzwolenie służb na takie patologie gdyż każdy chce mieć haki na każdego, łatwo się wtedy osiąga pewne cele, nie zawsze zgodne z prawem. Mamy też przedstawiony aspekt alkoholizm w rodzinie, brak pracy i codzienne balangi. Tło społeczne tamtych lat zostało przedstawione realistycznie i dosadnie zaprezentowane, bez koloryzacji, takie, jakie było. Aż trudną uwierzyć że takie rzeczy mogły dziać się w kraju które środkiem Europy.

Serdecznie polecam do przeczytania!!!!

Piotr Kościelny swoim “Nielatem” po raz kolejny udowadnia, że można napisać książkę, powieść kryminalną nasączoną tematami brudnymi, mocnymi, przerażającymi i szokującymi bez makabrycznych, pełnych detali opisów zwłok i przekleństwem w każdym zdaniu. I w moim odczuciu taka powieść nie tylko jest naprawdę dobra, ale wzbudza w czytelniku emocje, które zostają z nim na dłużej. Historia “Nielata” toczy się w 1998 roku, gorącym latem we Wrocławiu. Mamy policyjne śledztwo, a raczej dwa - jedno dotyczy śmierci nastolatka, drugie znanego aktora. Pomiędzy tym dostajemy wstawki z przeszłości, historię 11letniego Michała, żyjącego w patologicznej rodzinie, który za moment dozna krzywdy zmieniającej całe jego już przecież i tak mało kolorowe życie. Autor porusza tu ogrom trudnych tematów, które wiążą się ze środowiskiem patologicznym, ze środowiskiem, w którym przemoc i wyzysk słabszych są na porządku dziennym, tematów, które do teraz dzielą nasze społeczeństwo. Jest brudno, jest przygnębiająco źle, a mimo to nawet w takich zakamarkach można znaleźć promyczek nadziei. To, co najgorsze, dzieje się za kadrem, a wszystko opisywane jest stylem prostym, surowym, zostawiającym pole na interpretację czytelnika. I to jest ogromna siła tej powieści, to zmusza do myślenia, zmusza do refleksji, a sam autor daje tym znać, że ma szacunek dla swoich czytelników i chce, żebyśmy wynieśli z lektury więcej niż tylko pustą rozrywkę. Historia nie toczy się tempem mocno dynamicznym, a jednak przez tę realność, te emocje, jakie porusza, jest mocno absorbująca, zajmująca. Naprawdę mocna, wstrząsająca, szokująca i zostająca w głowie na długo lektura!

Lubię czytać książki autora, bo on zawsze czepia się najwyżej. Jeśli jest sprawa morderstwa, to śledztwo jest bardzo mądre, ale zawiłe, byśmy szybko nie dowiedzieli się kim jest sprawca. Jeśli porusza wątek dzieci, ich życia i trudów dnia codziennego, to zawsze od strony psychologicznej, byśmy mocno te krzywdy przeżywali. Jeżeli nie czytaliście jeszcze jego powieści ,,Szymek", to gorąco ją polecam, wstrząśnie wami na każdej płaszczyźnie człowieczeństwa. Nielat to również kryminał i nawet nie wiem czy nie lepszy od książki poprzedniej. Tutaj postacie przeklinają, ale z własnej niemocy, kiedy chcą wyrazić jak bardzo bywają bezradni, choć robią co mogą by odnaleźć winnego. Sprawa dotyczy znanego aktora, którego ciało odnaleźli w bardzo dziwnym miejscu. Budzi ono obrzydzenie funkcjonariuszy, gdyż nie ma takiego człowieka na świecie, któremu nie przeszkadzał by tak ogromny odór przesiąknięty tak okropnymi substancjami. Zaczyna się zatem debata, gdyż wychodzi na to, że nie mógł tam przebywać z własnej woli. Jednak kto i czemu nawet po śmierci chciał go tak mocno upodlić? Później mamy ukazaną zabawę młodych chłopców w zakazanym miejscu. Zastanawiają się w co mogą się pobawić, podczas gdy najmłodszy z nich bardzo się boi duchów tam obecnych. Kiedy jednak decydują, że podpalą to miejsce, podchodzą bliżej pewnej kupki i dostrzegają zwęgloną dłoń człowieka. Opisałam to zdarzenie, by uświadomić wam, że autor uwielbia grać na czyichś emocjach. Zawsze w jego powieści pojawia się szok i żal młodszych postaci, które zdają sobie sprawę, że nie słuchając rodziców narażają siebie na niebezpieczeństwo. W ten sposób czytelnik jeśli jest osobą młodą, to zauważa pewną zależność. Rodzice nigdy nie chcą dla swoich pociech źle, tylko oni tą prawdę zauważają z lekkim opóźnieniem. Może to być dla nich pewnego rodzaju przestroga. Wracając do treści książki, śledczy będą próbowali ustalić, czy te dwie sprawy mają ze sobą jakiś związek. My będziemy obserwować ich poczynania osiągając coraz więcej znaków zapytania i podpowiedzi zawartej w przeszłości. Jeśli więc nadal wahacie się nad lekturą, to uwierzcie mi, że to bardzo dobry kryminał z wątkami psychologicznymi. Miejscami trochę sztywny, ale podkreślający dojrzałość pisarza. Serdecznie polecam.

Historia opisana w „Nielacie” rozgrywa się we Wrocławiu w latach dziewięćdziesiątych. Dworzec Główny to miejsce gdzie można sprzedać swoje ciało. Chłopcy robią to, by przeżyć. Zanim tam trafili przeżyli traumę. Najczęściej we własnym domu. Uciekli i trafili w inne bagno, ale tego samego gatunku. Losy Miśka, Kiciusia, Miłego, Placka, Promyczka i Romusia są do siebie podobne. Bieda, alkohol, patologia. Kierunek dworzec. Biorąc do ręki książkę Kościelnego wiesz, że wchodzisz do świata, który istnieje gdzieś tam, ale ty znasz go tylko z literatury i kina. I niech tak zostanie, bo świat ten jest mroczny, brutalny i bardzo smutny. Odwiedziny w tym świecie nie przyniosą ci przyjemnych doznań raczej cię rozłoszczą i zasmucą, także wchodzisz na własną odpowiedzialność. "Nielat" to historia brutalna o śmierci i patologii w rodzinie i o zbrodni. Poznajemy zwyrodniałego aktora, który ma swoje tajemnice i chłopca żyjącego w dysfunkcyjnej rodzinie, którego nikt nie broni przed światem. Policjant, komisarz Nawrocki Chart szuka zabójcy tegoż aktora i nazwiska człowieka spalonego w opuszczonej ruderze. Lektura tej książki przyprawia o dreszcze i osłabia. Jest pełna rozpaczy, bólu i beznadziei. Krzywda dzieci zawsze bulwersuje i wywołuje duże emocje. Tekst jest napisany prosto, bez upiększeń, za to ze słowami pochodzącymi z policyjnego żargonu. Lektura tej książki obudziła we mnie złe emocje. Właściwie to jestem wdzięczna autorowi za lakoniczność opisów. Nie chcę ich. Fakty są dość przerażające. Po tej poruszającej lekturze potrzebna mi będzie kolejna książka na pocieszenie. Coś słodkiego. Życie jest jednak gorzkie. Bóg zamyka oczy na zło , wręcz patrzy w drugą stronę, by nie psuć sobie dobrego nastroju i zadowolenia z dzieła stworzenia. Bluźnię? Być może.

„Ta sprawa zaczyna mnie już drażnić. Jest w niej wszystko, co nasz kraj sobą reprezentuje. Syf, brud, i ta nasza podła przaśna rzeczywistość”.

„Nielat” jest kolejną książką Piotra Kościelnego, której fabuła skupia się wokół tematów społecznie trudnych, dodatkowo przedstawionych na tle lat 90. – epoki wolności, w której, mimo wciąż trwającej transformacji ustrojowej, przestępczości, korupcji, bezrobocia, nagle wszystko stało się możliwe. Tyle że najwięcej działo się kosztem tych najbiedniejszych. I do tej grupy społecznej zalicza się tytułowy Nielat, czyli Michał Jurczyk. Domowa patologia, alkoholizm, niewydolni wychowawczo rodzice oraz zboczony wujek zmuszają Michała do nieszablonowych zachowań. I tak oto wkraczamy w brudny, cuchnący świat pedofilii, męskiej prostytucji i wykorzystywania nieletnich, co wprost prowadzi do okrutnych zbrodni. Ginie znany aktor, a wkrótce potem zostają odnalezione drugie zwłoki. Czy coś łączy te dwie zbrodnie? Odpowiedzi oczywiście na kartach powieści, zanurzone głęboko w mrocznych otchłaniach deprawacji.

Autor wyraźnie nakreślił postać Michała, oddając mu pierwszoosobową narrację po to, by sam mógł wyrazić swoją udrękę. Jednocześnie stworzył silnego i dojrzałego chłopca, któremu przyszło się mierzyć z czymś, co absolutnie nie powinno być udziałem kilkunastolatka. Warstwa obyczajowa tej powieści wydaje mi się tutaj nawet ważniejsza niż toczące się wątki kryminalne, ponieważ oddaje ona nie tylko ducha epoki, ale też wprowadza w niemal traumatyczne emocje. Obok tej historii nie da się przejść obojętnie – ona szokuje, zniesmacza, bulwersuje, ale też wzbudza ogrom współczucia i zmusza do współodczuwania emocji bohaterów.

Bardzo przypadły mi do gustu powieści Piotra Kościelnego. Są prawdziwe, nieupiększone literacko, dają żywy obraz rzeczywistości, uruchamiają emocje i, co mi podoba się w nich najbardziej, celują w lata mojego dorastania. Przypominają mi stare, dobre peerelowskie kryminały, które z lubością podkradałam ojcu, zamiast czytać „Chłopów”.

Autor w jednym z komentarzy twierdził , że jest to jego najlepsza książka. I miał rację! Jest najlepsza.

Analizując wszystkie powieści Piotra Kościelnego z całą pewnością mogę stwierdzić , że jego twórczość ewaluuje. Autor obecnie skupia się głównie na najtrudniejszych problemach społecznych , tych mrocznych i bolesnych , często dotykających młodzież , a nawet dzieci. Wprowadza Czytelnika w świat przemocy, odrzucenia , pedofilii , nielegalnych powiązań w strukturach władzy i instytucjach jej podporządkowanych.

Jednak najbardziej zaskakujące jest zakończenie powieści. Mówiąc o subiektywnych odczuciach mogę stwierdzić , że poraziło mnie emocjonalnie , wstrząsnęło do głębi , zaparło dech w piersiach , a nawet podważyło istotę człowieczeństwa , skłaniając do refleksji - do czego zdolny jest człowiek. Jak daleko może przesunąć granice swego postępowania w celu osiągnięcia korzyści.

Mocna , bolesna i bardzo ważna książka , która na długo pozostaje w pamięci. Szarpie za rękaw. Chwyta za serce...

W literaturze, poza historiami słodkimi i wręcz idyllicznymi, znajdziemy także opowieści przesiąknięte mrokiem, tajemnicą, upadkiem moralnym. Zabójstwa lub samobójstwa, jeśli się pojawiają, nierzadko mają swój motyw, a dany bohater nie ma możliwości lub też chęci na to, by inaczej poukładać swoje życie. Jeśli zatem ktoś szuka właśnie czegoś brutalnego i mogącego wydarzyć się naprawdę, po prostu musi zapoznać się z twórczością Piotra Kościelnego. Jest to niemal zadanie obowiązkowe.

Warto podkreślić, że sam autor, poza tworzeniem wciągających historii, odnajduje się też jako prywatny detektyw i instruktor samoobrony. Ciągły kontakt ze złą stroną ludzkiej natury pozwala mu stworzyć opowieści wiarygodne, porażające, ale też odciągające odbiorców od bardzo nieostrożnych i nieprzemyślanych działań. Nie będę zdziwiona, jeżeli któraś z historii autora doczeka się ekranizacji i stanie się rodzajem ostrzeżenia, zwłaszcza dla ludzi młodych i zagubionych.

Czy zetknięcie się z powieścią pt. „Nielat” było udane? Według mnie tak, fabuła zaskoczy i zaciekawi wielu odbiorców. Widzę także, że Piotr Kościelny ma bardzo sprecyzowane miejsce oraz czas akcji. Znowu całą fabułę osadza ze Wrocławiu, w moich ukochanych latach dziewięćdziesiątych XX weku. Wtedy życie wydawało mi się dużo lepsze, niemniej jednak wówczas także wydarzały się tragedie. Dosięgła ona nastoletniego Michała Jurczyka, którego losów nikt nie chciałby podzielać. Chłopak wywodzi się bowiem ze stuprocentowej patologii- rodzice są ciągle pijani, wszczynają awantury, nie mają pieniędzy na jedzenie, a na dodatek swoje frustracje wylewają na niewinnym synu. Chłopak przechodzi istne piekło, które fundują mu nie tylko rodzice, lecz także wujostwo. Nie chcę dokładnie pisać, o jakim dramacie jest mowa, ale zapewne wielu odbiorcom włos będzie się jeżył na głowie.

„Nielat” to także opis dwóch historii kryminalnych, a prowadzić je będzie komisarz Andrzej Nawrocki nazywany przez wszystkich Chartem. Mężczyzna od zawsze uwielbiał rozwiązywać zagadki, a zatem w pracy ma szerokie pole do popisu. Zwraca on uwagę na każdy szczegół, jest bezkompromisowy i pragnie sprawiedliwości. Pierwsza ze spraw dotyczy zwęglonych zwłok nastolatka, a druga zabójstwa gwiazdy filmu i teatru, niejakiego Janusza Markiewicza. Co jednak bogata, wpływowa i rozpoznawalna osoba mogła robić w mieszkaniu uważanym za totalną melinę? Kto go zamordował i jaki miał w tym cel? W jakim środowisku obracał się aktor? Dlaczego w ogóle obie sprawy prowadzone są jednocześnie? Proponuję czytelnikom dogłębną literaturę, a także intensywne przemyślenia nad skomplikowaną pracą techników kryminalnych. Jestem przekonana, że praca przy zwłokach, często zmasakrowanych, nie jest dla każdego. My, ludzie, nie mamy wyrównanej odporności psychicznej. Sama nie widzę siebie w tak mrocznym zawodzie. Na dodatek to, co widzimy w serialach czy filmach kryminalnych to bajka- nie każda sprawa zostaje rozwiązana, a sprawcy zabójstw do dziś cieszą się wolnością.

Oba książkowe śledztwa mocno się rozwijają, przy czym zeznania osób znających aktora są bardzo rozbieżne. Czy świat dawnych celebrytów zawsze był taki piękny i idealny? Czy zawsze osoby znane z pierwszych stron gazet są miłe, serdeczne i empatyczne? Czy włączanie się w akcje charytatywne i inne pomoce społeczne to szczera chęć wsparcia, czy może podła przykrywka? A może sławne osoby mają swoje sekrety, a zawód aktora nauczył ich zakładania masek? Jaki naprawdę był zatem denat i czy zeznania kilku osób pomogą rozwikłać obie sprawy? Zapraszam do lektury.

Autor doskonale podkreślił, jak obraz człowieka wykreowany w mediach może skutecznie mydlić oczy odbiorcom. Mówi się jednak, że w każdej plotce zawsze jest ziarnko prawdy. Czy w przypadku zamordowanego także ta maksyma ma swoje uzasadnienie? Sami to oceńcie.

Po świetnie przyjętym „Szymku” „Nielat” to kolejna brutalna i szokująca książka, choć nie wyjawiłam wszystkich bohaterów czy też świadków. Nie jest to konieczne, gdyż historie kryminale warto ze szczegółami poznawać samemu. Autor znowu zadbał też o odpowiedni klimat, w tym słownictwo dopasowane do klas społecznych. Pada tutaj dużo wyzwisk i wulgarnych słów, ale jest to istotne, by jak najlepiej przedstawić zachowania grup patologicznych. Konkretny czytelnik musi więc przełknąć gorzką pigułkę i po prostu wczuć się w poczynania bohaterów.

Książkę czyta się szybko, a fabuła na długo zostanie w umysłach czytelników. Gdybym jednak miała porównać obecną lekturę z niedawno wydanym „Szymkiem”, to jednak starsza powieść jeszcze mocniej wbiła mnie w fotel. Wynika to też z faktu, że wcześniej nie znałam pióra Piotra Kościelnego, a teraz już wiem, czego mogę się po nim spodziewać.

Jedno jest pewne- mamy już 2024 rok, ale dawne problemy społeczne czy motywy zabójstw wcale nie zniknęły. Mało tego- może nawet z każdą dekadą jeszcze bardziej się nasilają. Warto zatem nieco przemówić do czytelników: masz normalną rodzinę? Wszyscy Cię kochają i interesują Twoimi problemami? Jako dziecko miałeś/miałaś co jeść i gdzie spać? Cieszę się zatem z tego i doceniaj zawsze, bo okazuje się, że patologia to niekoniecznie synonim biedy.