Niepokorna

Wyborna!

Doskonała!

Wspaniała!

Uwielbiana przeze mnie Elizabeth Fremantle powróciła z opowieścią o kobiecie tak wyjątkowej, jak sztuka, którą tworzyła, zaś doskonałe pióro autorki, ponownie tchnęło w nią życie i pozwoliło nam poznać jej historię na nowo.

Mowa o Artemisii Gentileschi, włoskiej siedemnastowiecznej malarce reprezentującej wczesny barok, kobiecie genialnej, wybitnie utalentowanej, wyprzedzającej swoją epokę, która, co tu dużo mówić, dla przedstawicielek jej płci była okrutna.

Przed Wami wyśmienita „Niepokorna”, kolejna pozycja z przepięknie wydawanej, bestsellerowej Serii Butikowej Wydawnictwa Albatros.

***

Oto opowieść o niebywałym talencie.

Historia Artemisii Gentileschi, kobiecie niezwykłej, malarce żyjącej w siedemnastowiecznym Rzymie, córce artysty, która jako jedyna z dzieci odziedziczyła po ojcu talent, znacznie zresztą doskonalszy, co okazało się być darem i przekleństwem jednocześnie.

Artemisia jako niewiasta posiadała jedynie dwie możliwości egzystowania: w małżeństwie albo klasztorze. Artystyczne zajęcia zarezerwowane były wyłącznie dla mężczyzn. Kobieta malarka siała zgorszenie powodujące społeczny ostracyzm. Atremisia jednak, której drugim imieniem było określenie „nieposłuszna”, od nastoletnich lat pomagała ojcu w pracy, a ze względu na fakt, iż przerastała go umiejętnościami, wykonywane przez nich obrazy sprzedawały się na pniu, uchodząc za prawdziwe dzieła. Dziewczyna jednak marzyła o samodzielności i o tworzeniu własnej sztuki, na własny rachunek. I tu plany krzyżuje jej ojciec, który chcąc wydać córkę za mąż, doprowadza do upadku nie tylko Artemisię, ale i całą rodzinę…

Choć historia Gentileschi oparta jest na prawdziwych, dramatycznych wydarzeniach, jej sztuka ocalała i obecnie możemy podziwiać ją w muzealnych zbiorach na całym świecie (a także w internecie, do obejrzenia której ogromnie Was zachęcam).

„Niepokorna” to powieść wyjątkowa, bez dwóch stań. Doskonale udokumentowana i napisana. To bezkompromisowe spojrzenie na role mężczyzn i kobiet w siedemnastowiecznych Włoszech, a także los owej kobiety, gdy jej błyskotliwy talent i żelazna wola podważają ogólnie przyjęte społeczne normy.

Oto zazdrość, zemsta i męskie oczekiwania - potrzeba niekwestionowanej dominacji - które doprowadziły do pokrzyżowania aspiracji wielkiej artystki i zniszczenia jej kariery i reputacji.

Choć silniejsza była od nich wszystkich…

Polecam z całego serca!

„Niepokorna” to opowieść inspirowana życiem Artemisii Gentileschi - kobiety, która nie zgodziła się być tłem. W świecie, w którym kobieta mogła być muzą, modelką, żoną, ale nigdy twórczynią na własnych zasadach, Artemisia odważyła się powiedzieć: patrzcie na mnie!

Rzym XVII wieku pulsuje tu przepychem i zepsuciem. Warsztaty malarskie pachną olejem lnianym i ambicją, marmurowe pałace kryją w sobie brudne tajemnice, a kobiece milczenie jest walutą społeczną. W samym sercu tego świata stoi młoda artystka - utalentowana, bezkompromisowa, głodna uznania. I samotna.

Autorka prowadzi nas przez dramat, który nie jest jedynie epizodem w biografii, lecz punktem zapalnym - momentem, w którym krzywda zostaje poddana publicznemu osądowi, a ofiara musi udowodnić swoją niewinność. Proces sądowy nie jest tu sensacją. Jest raną. Jest źródłem ognia.

Najmocniejsze w „Niepokornej” jest to, że bunt nie wybrzmiewa w krzyku, lecz w pociągnięciach pędzla. W obrazach malarki rodzi się coś więcej niż sztuka - rodzi się sprzeciw wobec świata, który chciał ją uciszyć.

To opowieść o odzyskaniu głosu.

O przetrwaniu.

O tym, że talent bywa aktem nieposłuszeństwa.

Czytając „Niepokorną” miałam wrażenie, że obcuje nie tylko z historią jednej artystki, ale z uniwersalnym doświadczeniem kobiet, które przez wieki musiały walczyć o prawo do własnego imienia pod swoim dziełem…

„Póki żyję, sama będę o sobie decydować” - te słowa najsłynniejszej włoskiej malarki XVII wieku, Artemisii Gentileschi, mogłyby być manifestem każdej z nas. Tylko czy w naszych czasach niosą one ten sam ciężar i wymagają równie wielkiej odwagi, co przed wiekami?

„Niepokorna” to poruszająca powieść Elizabeth Fremantle, brytyjskiej autorki piszącej o losach kobiet, które nie chciały stać w cieniu mężczyzn. Jeśli tak jak ja kolekcjonujecie serię butikową Wydawnictwa Albatros, to już wiecie, że to wydanie jest po prostu dziełem sztuki. Ale to, co kryje się pod tą piękną okładką, jest jeszcze mocniejsze.

Do XVII-wiecznego Rzymu wkraczamy z brutalnym obrazem egzekucji, który pozostaje pod powiekami nie tylko czytelnika, ale również sześcioletniej Artemisii, wywierając wpływ na całe jej późniejsze życie. To świat, w którym talent kobiety jest traktowany jak zagrożenie, a jej ciało jak własność ojca lub męża.

Artemisia nie wpisuje się w ówczesny kanon oczekiwań i konwenansów. Jest inteligentna, krnąbrna i bezkompromisowa. Ma aspiracje, by zostać wielką malarką i podróżować, ale ojciec wolałby ją po prostu wydać za mąż. Jej pasja również budzi kontrowersje, bo zamiast nudne portrety, spod jej pędzla wychodzą obrazy wyzywające, mięsiste i prawdziwe, inspirowane ludzką anatomią.

W pewnym momencie tej opowieści sztuka schodzi jednak na dalszy plan wobec okrucieństwa wyrządzonego dziewczynie. Brutalnie zgwałc0na, zamiast sprawiedliwości znajduje napiętnowanie. Czytając o jej procesie, miałam ciarki na plecach i autentyczne łzy w oczach. Wybór, przed którym staje Artemisia, jest nieludzki. Może wyjść za oprawcę i „zmyć hańbę” albo cierpieć piekło tortur i odrzucenia. To ona musi udowadniać swoją niewinność, to ona przechodzi przez upokarzający proces i tortury „sznurami Sybilli”, które ranią jej dłonie, narzędzie pracy, pasji i wolności. To, co przeżyła, jest po prostu niewyobrażalne!

Nie obawiajcie się jednak, ta powieść nie jest manifestem feministycznym. Autorka, ukazując również perspektywę modelki, a przy tym spełnionej żony i matki, daje swoim bohaterkom prawo do wyboru własnej drogi, którego odmawiają im ówczesne realia. I choć to los Artemisii przeżywamy najmocniej, to również ukazany przez autorkę świat sztuki, pełen barw, pasji i emocji, autentycznie porywa i fascynuje.

Podczas lektury sięgnęłam do zasobów Internetu, by poznać obrazy Artemisii. Patrząc na nie, można poczuć, że wyrażają one nie tylko jej doświadczenia, ale też furię i niesamowitą siłę. Was też do tego zachęcam, niech towarzyszą Wam przy czytaniu, przypominając, że prawo do decydowania o sobie nie zostało nam dane raz na zawsze, a kobiety takie jak Artemisia musiały o nie walczyć, często płacąc za to najwyższą cenę.

„Niepokorna” autorstwa Alexandra Lapierre to opowieść inspirowana życie Artemisi Gentileschi - kobiety, która nie zgodziła się być tłem. W świecie, w którym kobieta mogła być muzą, modelką, żoną, ale nigdy twórczynią na własnych zasadach, Artemisia odważyła się powiedzieć: patrzcie na mnie!

Rzym XVII wieku pulsuje tu przepychem i zepsuciem. Warsztaty malarskie pachną olejem lnianym i ambicją, marmurowe pałace kryją w sobie brudne tajemnice, a kobiece milczenie jest walutą społeczną. W samym sercu tego świata stoi młoda artystka - utalentowana, bezkompromisowa, głodna uznania. I samotna.

Lapierre prowadzi nas przez dramat, który nie jest jedynie epizodem w biografii, lecz punktem zapalnym - momentem, w którym krzywda zostaje poddana publicznemu osądowi, a ofiara musi udowodnić swoją niewinność. Proces sądowy nie jest tu sensacją. Jest raną. Jest źródłem ognia.

Najmocniejsze w „Niepokornej” jest to, że bunt Artemizji nie wybrzmiewa w krzyku, lecz w pociągnięciach pędzla. W obrazach malarki rodzi się coś więcej niż sztuka - rodzi się sprzeciw wobec świata, który chciał ją uciszyć.

To opowieść o odzyskaniu głosu.

O przetrwaniu.

O tym, że talent bywa aktem nieposłuszeństwa.

Czytając „Niepokorną” miałam wrażenie, że obcuje nie tylko z historią jednej artystki, ale z uniwersalnym doświadczeniem kobiet, które przez wieki musiały walczyć o prawo do własnego imienia pod swoim dziełem…

Sztuka renesansu to przede wszystkim sztuka tworzona przez mężczyzn. A gdzie kobiety? Elizabeth Frementle oddaje głos jednej z nich, tej, która teraz uważana jest za symbol feminizmu epoki renesansowej - Artemisii Gentileschi, która staje się główną bohaterką “Niepokornej”. Cała opowieść toczy się w 1611 roku, gdy malarka w wieku 17 lat doświadczyła zdarzenia dla siebie granicznego i to one jest punktem centralnym powieści. Artemisię poznajemy przed jako dziewczynę, która nie miała w życiu łatwo, która w sztuce malarskiej musiała konkurować z własnym ojcem, a jednak wtedy była w pełni oddana swojej pasji. Chciała po prostu malować, jednak konwenanse społeczne, normy, które wtedy były prawem, stanęły jej na drodze. I tak czytelnik przechodzi z nią przez gamę emocji - bezsilność, złość, otępienie i siła, by o siebie walczyć. W tych przeżyciach cały czas obecna jest sztuka, bo Artemisia na świat patrzy jak malarka, to jej forma wyrazu, jej forma pokazania tego, co sama widzi. Dzięki temu czytelnik towarzyszy jej w jej przeżyciach opisanych bardzo obrazowo, bardzo barwnie, jakby stukanie autorki w klawiaturę, było tak naprawdę pociągnięciami pędzla Artemisii. A jednak to nie tylko historia o niej - to również uniwersalna opowieść o potrzebie wolności wyboru, o możliwości samodzielnego decydowania o swoim życiu. Tego kobiety w renesansie nie miały i może dlatego dopiero teraz możemy poznać ich historię? To proza barwna, doskonale napisana, subtelnie stylizowana, która sprawia, że czterysta stron upływa w mgnieniu oka… Doskonała lektura!

PS. Polskie wydanie “Niepokornej” ukazało się w Serii Butikowej, w starannym wydaniu: twarda oprawa w obwolucie i złocenia. Pięknie prezentuje się na półce!