Ostatnia zapałka

Dziś kilka słów o książce, która mam nadzieję, nie zniknie w gąszczu innych tytułów.

To tytuł, który warto zapisać.

To historia, którą trzeba przeczytać.

To ostatnia zapałka, która odgoni mrok, da iskrę nadziei i światło, które poprowadzi.

.

Autorka narrację powierzyła Abigaelle, która od ponad dwudziestu lat żyje w klasztorze. To ona, wprowadza czytelnika w świat swojego dzieciństwa i nakreśla historię życia brata, Gabriela. Cenionego pisarza.

.

Nie wiem, jak zacząć. Czuję, że cokolwiek bym nie napisała, to nie odda to emocji, które mną targały podczas czytania jak i po zakończeniu lektury.

"Ostatnia zapałka " to powieść obyczajowa/dramat, którego głównym motywem jest przemoc domowa. Przemoc, która nie ma płci, wieku, wykształcenia. Jest ofiara i kat. Bardzo trudny i bolesny to temat, a Marie Vareille z niezwykłym wyczuciem, wrażliwością opowiedziała tę historię. Pokazała mechanizm trwania w przemocy, czyli normalizacja agresji, strach przed odejściem. Pokazała emocje ofiary, strach, poczucie winy, bezradność, wstyd.

.

Bardzo zaskoczyła mnie końcówka tej historii. Naprawdę nie spodziewałam się tego, co przygotowała Autorka. Dołożyła tym do pieca i tak już rozbuchanego przez ogrom emocji.

.

"Ostatnia zapałka " to poruszająca i realistyczna powieść obyczajowa. W przejmujący sposób ukazuje dramat przemocy domowej. Skłania do refleksji, wrażliwości na cierpienie innych. Uświadamia, że przemoc nie zawsze jest widoczna. To bardzo ważna, trudna, ale potrzebna lektura. Nie zapomnisz jej na długo.

.

Czytajcie.

„Ostatnia zapałka” to książka o pamięci, winie i strachu, który potrafi trwać latami, nawet jeśli wszystko wokół wygląda spokojnie i bezpiecznie.

Autorka podejmuje temat przemocy domowej. Robi to jednak w sposób subtelny, nie epatuje brutalnością, nie buduje sensacji. Przemoc w tej historii jest raczej cieniem, który kładzie się na całym życiu bohaterów, deformuje relacje i tożsamość, odbiera głos i wspomnienia. Autorka pokazuje, jak łatwo zło może ukryć się za pozorami sukcesu, talentu i społecznego uznania oraz jak trudno ofiarom nazwać to, co je spotkało.

Ogromną siłą tej książki jest narracja. Fragmentaryczna, pełna luk i niedopowiedzeń, sprawia, że czułam się niepewnie i nieustannie coś przeczuwałam, ale nie potrafiłam tego uchwycić. Napięcie budowane jest powoli, niemal niezauważalnie, aż do momentu, w którym wszystko nagle się składa. Zakończenie jest z tych, które zmuszają do cofnięcia się myślami do wcześniejszych scen i spojrzenia na nie zupełnie inaczej. W każdym razie mnie zaskoczyło i to bardzo.

„Ostatnia zapałka” to dobrze skonstruowana powieść, która porusza kwestie traumy i milczenia.

"Ostatnia zapałka" to historia rodzeństwa – brata i siostry naznaczonych rodzinną traumą. Abigaëlle od ponad dwudziestu lat przebywa w odosobnieniu w burgundzkim klasztorze – i wiele bolesnych wspomnień zepchnęła w najgłębsze zakamarki umysłu. Gabriel, ceniony pisarz i rysownik, próbuje zbudować dla siebie szczęśliwe życie w Paryżu – mimo lęku, smutku i mroku, które dręczą go od dzieciństwa. Marie Vareille łączy skomplikowane ludzkie losy, burzliwe uczucia oraz przeszłość i teraźniejszość w jedną, polifoniczną opowieść. Z wrażliwością podejmuje tematy dotyczące rodziny, traumy, przemocy domowej, miłości i przebaczenia. Pisze o tym, co bolesne i trudne, ale też piękne i pokrzepiające – zawiłościach uczuć i relacji, ciężarze win i sekretów, sile siostrzano-braterskiej więzi utkanej z czułości i lojalności. "Ostatnia zapałka" zachwyca pogłębioną psychologią postaci, ładunkiem emocjonalnym i przemyślaną strukturą. Vareille stopniowo ujawnia elementy układanki, zwiększa napięcie i zaskakuje – plot twisty pozostawiły mnie w zdumieniu i zmusiły do kompulsywnego przewracania stron. Szczególnie przejmujący jest głos małej Abigaëlle – dziewczynki o nieprzeciętnym umyśle złapanej w pułapkę miłości i lojalności, agresji ojca, krzywdy brata i matki. Łamią serce słowa, które padają w gabinecie terapeuty oraz wewnętrzna walka Gabriela – autorka trafnie obnaża mechanizmy przemocy domowej, jej długofalowe konsekwencje.

Przepięknie napisana, wciągająca i do głębi poruszająca historia pełna autentycznych emocji i zmagań. Opowieść o dzieciństwie w nieustającym strachu przed tymi, którzy powinni nas chronić – i bliznach, które nosimy w sobie. O ciężarze sekretów z przeszłości, poczuciu winy oraz destrukcyjnej sile przemocy i kłamstw. O miłości, która jest w stanie rozświetlić mrok i ocalić oraz o przebaczeniu – innym i samemu sobie.

Książka, która zostanie ze mną na zawsze. Wspaniała!