Nieszczęścia chodzą czwórkami

#czytamcolubię #recenzjaprzedpremierowa

Nieszczęścia chodzą czwórkami - Małgorzata Starosta

premiera 31.07.2026

„Karty się nie mylą!”

Dedykacja:

„Moim kochanym Czytelnikom,

którzy czekali na tę książkę

stanowczo zbyt długo”

Nikt nie zaprzeczy, że 3 lata i prawie 8 miesięcy to szmat czasu i stanowczo zbyt długie oczekiwanie na kolejny tom cyklu.

Ale! - po pierwsze, wiadomo, że wizyta w Babiborze, u dziewczyn w Siedlisku, miejscu o niepowtarzalnym klimacie i uroku, nad jeziorem, jest czymś tak dobrym, że warto poczekać.

A po drugie - nie czekaliśmy sami...

Równolegle z nami, czytelnikami, Ala, Basia, Julka i Lilka, czyli cztery kobiety składające się na milionerkę z Siedliska, też czekały, i też długo - na otwarcie swojej agroturystyki.

Było, minęło; w końcu „nadejszła wiekopomna chwila” - książka jest, a agroturystyka „Szczęśliwy los” została otwarta!

Zgłosili się już pierwsi goście i przejęte dziewczyny szaleją z ostatnimi poprawkami i wyszukiwaniem, co jeszcze MUSI być zrobione. Basia wybrała się nawet do Marleny Maślankiewicz - zapytać szeptuchę o ich biznes, o przyszłość siedliska, no i w ogóle...

Marlena świetnie wiedziała, o co jej chodzi, ale gdy spojrzała w rozłożone karty tarota, poczuła niepokój - nie było dobrze, a karty się nie mylą...

Przestrzegła więc Basię przed oczekiwanymi gośćmi, bo to oni mieli być źródłem kłopotów, dodała, że nieszczęścia przyjdą do nich czwórkami i - nie chciała powiedzieć nic więcej.

Miała tylko nadzieję, że dziewczyny poradzą sobie z kolejnym wyzwaniem, jakie stawiał przed nimi los, bo „bardzo chciała wierzyć, że życie zsyła ludziom tylko takie próby, które mogą przejść”.

Ksiądz Wiktor Wereszka, od 2 miesięcy babiborski proboszcz, też wierzył, że „Pan Bóg nie zsyła na nas niczego, czego nie potrafimy udźwignąć”.

Dokooptowany przez babiborską elitę do narady nad ziszczającą się przepowiednią Marleny, ufał, że przeżyje nawet to, co nie chciało mu się w głowie pomieścić...

Jako że tym razem Babibór miał zmierzyć się z pradawną mocą, znaną dobrze z tych strasznych baśni, które przez lata zostały jeśli nie zapomniane, to tak złagodzone, że nawet dzieci mogły ich słuchać.

Wieki temu to baśnie objaśniały świat; tłumaczyły to, co było do wytłumaczenia, przestrzegały - strasząc potworami - przed tym, co od człowieka mocniejsze jak np. woda, zachęcały do odważnych czynów, kusiły skarbami.

Jest XXI wiek - ale wciąż „Są dziwy w niebie i na ziemi, o których ani śniło się waszym filozofom.” i które większości ludzi w głowie się nie mieszczą.

Które wyjaśniają wiara i czucie, a niekoniecznie mędrca „szkiełko i oko” i logiczne myślenie.

I z którymi igrać nie należy, bo będzie się srogo ukaranym - co pokazały wydarzenia w Babiborze.

Źle się stało i nie odstanie, ale - nadzieja umiera ostatnia...

„Płomień świecy delikatnie zadrgał, a po chwili zmienił barwę na zieloną. Legenda głosi, że Ksan­typa nigdy nie zostawia w potrzebie ludzi, którzy ją szczerze kochają.”

KONIEC

ale trzeba będzie tu wrócić..."

Ano trzeba. Koniecznie!!!

Kolejny raz żałuję, że szybciej książkę się czyta, niż pisze i wydaje...

A jeśli na kolejną książkę znów będziemy czekać latami, to gniewać się nie będę, ale spakuję plecak, udam się do Babiboru i tam będę na nią czekać... 😉

*premiera „O gusłach się nie dyskutuje”, III tomu cyklu „W Siedlisku”, miała miejsce 03.12.2023, natomiast premiera tomu IV nastąpiła dopiero 31.07.2026.