Szlak zapomnianych

Nie jestem wielką fanką kryminałów i thrillerów, czytam je jedynie od czasu do czasu, dlatego po "Szlak zapomnianych" Agnieszki Jeż sięgnęłam trochę z ciekawości, a trochę, muszę przyznać, przez okładkę. Ma w sobie coś takiego, co od razu przyciąga wzrok, a mnie, szczerze powiedziawszy, wręcz zahipnotyzowała. Jest tajemnicza, mroczna, idealnie współgrająca z historią, którą kryje książka. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Agnieszki Jeż i już wiem, że na pewno nie ostatnie.

Autorka zabiera nas w Beskidy, w okolice Pilska, a góry, las, mgła i niewielka, zamknięta społeczność tworzą niezwykle klimatyczne tło dla historii sprzed czterdziestu lat. Co się wtedy wydarzyło? Zaczęły znikać kobiety w niewyjaśnionych okolicznościach, jedna po drugiej, bez jakiegokolwiek śladu. Co jednak najbardziej niepokoi, to to, że nikt specjalnie ich nie szukał. Jakby można było przejść nad ich zniknięciem do porządku dziennego i udawać, że nic się nie wydarzyło.

Po latach do tej historii wraca Magda Ciesielska, dziennikarka, która trafia na ślad jednej z zaginionych i od tego momentu zaczyna się prawdziwa lawina wydarzeń. Magda im więcej odkrywa, tym wyraźniej widzi, że prawda może mieć swoją cenę, a ta cena może okazać się znacznie wyższa, niż początkowo przypuszczała.

Jeśli chodzi o warsztat autorki, to na uwagę zasługuje styl. Agnieszka Jeż serwuje czytelnikowi krótkie zdania, plastyczne opisy taki sposób prowadzenia narracji, że akcja nabiera coraz to szybszego tempa. Tutaj cały czas coś się dzieje, nie ma się poczucia, że historia stoi w miejscu, a kolejne informacje sprawiają, że chce się czytać dalej i dalej. Książkę przeczytałam bardzo szybko, bo kiedy już zaczęłam, trudno było ją odłożyć.

Oczywiście, jak to zwykle bywa przy takich historiach, miałam swój typ na sprawcę, byłam nawet całkiem przekonana, że moje podejrzenia są trafione. Autorka pozwoliła mi przez pewien czas wierzyć, że jestem na właściwym tropie, po czym na końcu skutecznie wyprowadziła mnie w pole.

Jak na osobę, która po kryminały i thrillery sięga raczej sporadycznie, jestem pozytywnie zaskoczona, bo "Szlak zapomnianych" wciągnął mnie, zaciekawił i kilka razy skutecznie zmylił. A skoro to moje pierwsze spotkanie z Agnieszką Jeż i zakończyło się tak dobrze, chyba pora sprawdzić, co jeszcze autorka ma w swoim dorobku.

Agnieszka Jeż znana jest z tego, że bez względu na gatunek, w którym akurat pisze, w centrum uwagi stawia zwyczajnego człowieka, a emocje i refleksje są tym, co zawsze oddziałuje na czytelnika najbardziej. Teraz okazuje się też, że nawet i po ponad trzydziestu książkach na koncie nadal potrafi zaskoczyć! W “Szlaku zapomnianych” robi to stylem - innym, do którego przyzwyczaiła nas we wcześniejszych powieściach kryminalnych, który jednak nadal ma za zadanie uwypuklić to, co naprawdę ważne. Zatem choć bazą jest kryminał, to nie dynamiczna akcja, fabularne twisty i szokujące zakończenie są tym, z czego składa się historia. W spokojnym rytmie krok po kroku zbieramy tropy zagadki kryminalnej nieskomplikowanej, za to w wydźwięku emocjonalnym mrocznej i bolesnej. Historia pisana jest z dwóch perspektyw: dziennikarki wracającej po latach do rodzinnej miejscowości i seryjnego mordercy, który przez dekady dopuszczał się zbrodni. Perspektywa Magdy przynosi wiele ciekawych tematów: pojęcia rodziny i więzów krwi, oczekiwań rodziców, społeczeństwa, tego, jak zmieniają się z biegiem lat. Tu przeszłość przesącza się z każdej powierzchni - jest melancholijna, ale też sprawia, że na języku pozostaje gorzki posmak przemilczeń i nawyku odwracania wzroku od tego, co społecznie nie chce być zauważalne. Perspektywa mordercy wzbudza dyskomfort, momentami obrzydzenie, ale nie można jej nic zarzucić - jest dobrze dopracowana psychologicznie i jeszcze mocniej podkreśla szokującą prawdę, że najgorsze potwory kryją są naprawdę blisko.

(...) Magda Ciesielska, dziennikarka, wraca do rodzinnego miasta i do "Tygodnika Żywieckiego". Po pracy w Krakowie wydaje się, że tutaj nic ciekawego jej nie czeka. Jednak już wkrótce pod wpływem pewnych wydarzeń pojawia się temat, który szybko trafia na pierwsze strony i wzbudza niemałe zainteresowanie. Cztery zaginione dziewczyny, sprawy z przed lat, tajemnice, które miały na zawsze zostać pogrzebane.. A to zaledwie wierzchołek góry lodowej. Do jakiej prawdy doprowadzi Magdę jej prywatne śledztwo?

"Szlak zapomnianych" Agnieszki Jeż, to książka, która od pierwszych stron roztacza aurę tajemniczości i buduje napięcie trzymające czytelnika do samego końca. Ponieważ było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, nie wiedziałam, czego mam się spodziewać. Dziś już wiem, że muszę nadrobić zaległości, bo ta książka to prawdziwy sztos. Zacznę od tego, że małomiasteczkowy klimat to jest to, co uwielbiam w kryminałach. Niby wszyscy się znają, niby wiedzą o sobie wszystko, a jednak, gdy wypływają na powierzchnię demony przeszłości, okazuje się, jak bardzo można się pomylić co do drugiej osoby. Tutaj jeszcze dochodzi wątek rodzinny, relacji pomiędzy Magdą i jej braćmi, będący dowodem na to, że więzy krwi nie zawsze łączą.

W książce urzekła mnie atmosfera jaką tworzą pełne tajemnic Beskidy, stanowiące tło całej historii, a jednocześnie są niemym świadkiem tragedii. Gęste lasy, cisza i pozorne poczucie spokoju, skrywają coś, czego odkrycie zmieni wszystko. Bardzo poruszył mnie motyw zapomnianych kobiet, które zniknęły, a ich los przez lata pozostawał bez odpowiedzi. Im bardziej zagłębiałam się w historię, tym mocniejsze miałam poczucie niesprawiedliwości i krzywdy tych, które od dzieciństwa już musiały zmagać się z brakiem miłości i bezpieczeństwa. Podobało mi się również śledztwo Magdy. Jej determinacja, ciekawość i niezgoda na przemilczanie przeszłości, co sprawiło, że chciałam razem z nią odkrywać kolejne elementy tej układanki. Czytając, miałam wrażenie, że im bliżej prawdy jesteśmy, tym wyraźniej widać, że najciemniejsze sekrety nie kryły się w lesie, lecz w ludziach, a przeszłość nie chce pozostać jedynie przeszłością.

Polecam!