O zmierzchu

Bardzo zachęcam do przeczytania tej bardzo wartościowej powieści!

Cieszy mnie, że i innych czytelników/czytelniczki skłoniła do refleksji i zatrzymania się na chwilę i rozejrzenia gdzie się znajdujemy, w jakim punkcie życia i czy warto było :)? Choć pewnym motywem przewodnim, który chętnie śledzimy jest "blaknąca, stara miłość", to zasadniczo jest to opis transformacji społeczeństwa od dyktatury komunistycznej do kapitalizmu. Losy bohaterów przeplatają się na różnych etapach życia dając szczery i prawdziwy obraz "postępu" i ceny dobrobytu na poziomie fizycznym i mentalnym. Bohaterowie raczej się mijają niż spotykają ale zawsze w tle jest pewna nostalgia co do miejsca i minionego czasu. Całość czyta się z przyjemnością i szybko.

Gliniane ściany, słomiany dach i brak perspektyw. Seulskie slamsy, bieda pukająca do drzwi, wreszcie Księżycowa Dolina, pomimo swojej niemal magicznej nazwy, jeszcze gorsza. I co dobrego może z nich wyrosnąć? Kto cokolwiek osiągnąć? Słyszycie to echo zwątpienia? A jednak Park Min-u się udaje. Wyrywa się gorliwością i szanowanym architektem zostaje, stając się właścicielem dużej firmy. A więc wydawać by się mogło, że sukces, satysfakcja, pieniądze równa się szczęście, to głębokie, w którym zanurzyć pragnie się każdy. Czy jednak na pewno? Bo choć powściągliwa w emocjach, to sięgamy tu sedna egzystencjalnych rozterek.

Drugą bohaterką jest 27-letnia Jeong U. Zmęczona wiedzioną codziennością. Jest scenarzystką i reżyserką w teatrze, który choć tkany pasją, okazuje się bagnem, a jej zawodowa ścieżka nie należy do tych najprostszych. Dorabia w sklepie całodobowym, mężczyźni to jej utrapienie, a energicznym potrząsaniem głowy - istnym ulem, senność przegnać próbuje. Zamknięta w swoim poczuciu małości, ubóstwa i nieustannych życiowych komplikacji.

To Park Min-u jest już na etapie życia, na którym niektórzy nie oczekują zbyt wiele, bo co może czekać kogoś komu nie układa się z żoną i wiek stosowny osiągnął? A jednak każdy dzień jest niepewnością i nagle, podczas prowadzonego wykładu, może podejść dziewczyna ze skrawkiem papieru od kogoś sprzed lat, kogo się kochało, ale też zdradziło. A to mętlik w samym środku człowieka bez wątpienia wywołuje. I co dalej?

To powieść - retrospekcja. Dużo tu rodzinnych relacji, dzieciństwo, które każe walczyć przenikając w boks. Są zawinięte w gazetę ciastka rybne, budzące wstyd i dobry gest za pęk makaronu od Sun-ie. Bo wspólne piątkowe wyjścia do biblioteki z omawianiem literackich dzieł i jeden parasol mogą łączyć na zawsze. Jest przyjaźń, która wraca w dorosłości, Pan Czarna Koszulka, bo prania nie znosił i zapach pleśni, który okazuje się domem. Zdarza się śmierć męża, potem syna i nieuporządkowanie ciągnące się w przyszłość.

A wszystko na tle transformacji Korei Południowej, często bolesnej, wypełnionej dyktaturą i żądzą zysku, wyłaniającej bezduszne oblicze kapitalizmu. Dostajemy świat jednostek zaplątanych w sieci polityczno-gospodarczych przemian oraz uchylamy rąbka architektoniczne realiów. Są też działania, które pod przykrywką modernizacji, próbują materializować postawione sobie cele, nie zważając na koszty jakie ponosić będą ci postawieni najniżej. Owa warstwowość i hierarchizacja zostaje tu uwydatniona, stając się przekrojem społeczeństwa, w całej jego różnorodności.

Opowieść o tym, że czas może zabarwiać rogi na złoto, liście miłorzębu chińskiego działać jak zegar, akacjowy las może zostać wycięty w białych rękawiczkach. Że czucie może mieszkać w sklepie z makaronem, a wnętrze głowy być jak pusta kartka papieru. O tym, że kiedy nieoczekiwanie wraca przeszłość, z którą łączyły nas przeżycia silne, to czasem nie wiadomo co chce się jej dziś powiedzieć.

Wreszcie o dojmującej samotności, która jest zgagą po nocy, posiłkiem w pojedynkę czy wrzucaniem bielizny i skarpet do prania. Monotonnie.

Język prosty, obrazowy, drobiazgowy, choć i impulsy prozy poetyckiej się znajdą. Wciągnął mnie, bo był sinusoidą przenoszącą w odmienne czasoprzestrzenie. Czytało się płynnie, choć wcale nie lekko, bo to nie lektura z tych lekkich jak piórko. Całokształt daje do myślenia. Tym bardziej, że splot historii Park Min-u i Jeong U zaskoczył, poruszając jednocześnie.

Wielowymiarowa proza, w której wybrzmiewa wiele tonacji. Choć wydawać by się mogło, że oszczędna w uniesienia, to nasycona tematyczną różnorodnością i z niepokojami buchającymi pod powierzchnią. Bo życie składa się z wielu puzzli, które choć tak odmienne, to tworzą całość. Zaakcentowane są więc kontrasty, jak determinacja i przyjęcie tego co jest, dążenie do marzeń i izolacja w swojej przestrzeni, bogactwo i ubóstwo, rysowane grubą kreską. Kolejna warstwa, której tu doświadczamy, to przemijanie, nostalgia, smutek, po brzegi wypełniające stronice. I zastanawia mnie, czy to właśnie poczucie dogłębnej melancholii i że nic dobrego na mnie nie czeka, stanowi zmierzch naszego bycia człowiekiem? Zmierzch życia?

A wreszcie spotkanie, przygarbione plecy i ciemnoszary garnitur bez krawatu.

Wyobrażenia domu, którego nie ma.

Bo ostatecznie okazuje się, że w życiu potrzebna jest miłość. Po prostu. Nie więcej. www.zyj-bardziej.pl

"Przeszłość poprzedniego pokolenia stała się przekleństwem i niczym karma ukształtowała teraźniejszość młodych."

Ciekawy zbieg okoliczności, niby dwie zupełnie różne sprawy, jednak tuż przed rozpoczęciem lektury byłam na wizycie u lekarza, który powiedział mniej więcej coś takiego, że to przykre, iż w aktualnych czasach rozwój technologii przepłacam własnym zdrowiem...

Postęp cywilizacji, znikająca przeszłość, miejsca, które pozostają wyblakłym wspomnieniem, ludzie, którzy poszli w różne strony.

Czas biegnie bezlitośnie, młodość blednie, a pewne pragnienia popadają w zapomnienie, jednak czy czasem nie przywołujemy ich w pamięci? Nie zastanawiamy się nad tym jak mogliśmy lepiej coś rozegrać? W którym momencie popełniliśmy ten błąd, który sprowadził nas w miejsce, w którym jesteśmy? Mnie się zdarza.

"Śnimy o wciąż niespełnionych pragnieniach, gdy ich prawdziwa natura, niby jawa, wyłania się na wierzch, by zaraz znów przemienić się w sen i rozpłynąć całkowicie. "

O zmierzchu to nostalgiczna opowieść o wpływie bezdusznego postępu na nasze życie. I wcale nie jest on pozytywny, mimo całej poprawnej otoczki ma mroczne kulisy. Główny bohater wspomina zamierzchłe czasy swojej młodości, dzielnicę slumsów, w której się wychował, z której udało mu się uciec. Jest architektem, więc w dużej mierze miał wpływ na otaczające go zmiany.

Odnalazłam w tej historii sporo mądrości, sporo odnośników do własnego samopoczucia, do własnych przemyśleń. A takie książki działają na mnie sto razy bardziej, ale to chyba zrozumiałe.

Podobał mi się jej każdy element, bezpośredniość autora - tak, życie nie jest usłane różami, niezależnie, gdzie się znajdujemy; przeskoki czasowe; elementy łączące wszystkie historie w całość; brutalność istnienia; przedstawienie różnych sposobów przetrwania czy po prostu to co z nami zostaje po jej zamknięciu - coś co wszyscy wiemy, ale do czego już przywykliśmy, w końcu "takie jest życie", prawda?

Ode mnie 8/10. Świetna i mocna książka, bardzo polecam.

"Czy to zachłanne z mojej strony, że chciałabym równie mocno zapisać się w czyjejś pamięci, być dla kogoś osobą równie znaczącą?"