Ostatnia batalia

Kryminał i wampiry - czy może być to udany duet? C. J. Tudor udowodniła, że jak najbardziej. Tym samym cieszę się, że skusiłam się na jej najnowszą powieść, ponieważ dostarczyła rozrywki przez kilka godzin czytania.

Alaska. Małe miasteczko Deadhart. I ciało nastolatka pozbawione krwi. Wszystko mówi, nawet krzyczy, że to robota wampirów z kolonii, którzy mieszkają w pobliżu miasta. Do śledztwa przydzielona została Barbara Atkins, która zna się na zwyczajach i prawach wampirów. Dodatkowym problemem są mieszkańcy Deadhart, którzy chcą eksterminacji kolonii. Detektyw musi zrobić wszystko, by odnaleźć sprawcę zabójstwa oraz uniknąć konieczności zgładzenia wampirów.

"Ostatnia batalia" C. J. Tudor to pierwsza książka autorki, którą miałam okazję i przyjemność przeczytać. Oczywiście na początku miałam obawy dotyczące połączenia gatunków, ale od pierwszych stron poczułam, że będzie to dobra lektura. I nie myliłam się!

Autorka ma bardzo przyjemny styl, dzięki czemu przez książkę się płynie i sprawia to ogromną frajdę. Delikatny humor, różnorodność bohaterów, ciekawe śledztwo, mała społeczność w miasteczku na Alasce i zimowa pora, to kilka składowych, które w całości tworzą bardzo dobrą historię. Nie brakuje kłamstw, intryg, sekretów, które mają ogromny wpływ na tok śledztwa. Atkins wraz z pomocą miejscowego szeryfa, a później byłego stróża prawa, musi stawić czoła nie lada wyzwaniu. Jakby nie patrzeć, to właśnie wyzwanie sprawia czytelnikowi największą radość w czytaniu.

Nie zastanawiałam się nad przebiegiem śledztwa, nie typowałam sprawcy zabójstwa. Dałam się pochłonąć historii napisanej przez Tudor i było to dobra decyzja. Moja ciekawość nawet na chwilę nie popadła w zwątpienie i do samego finału brnęłam przez książkę z ogromnym zainteresowaniem. Jeśli poszukujecie lekkiego kryminału, ale z urozmaiceniem w postaci wampirów (proszę, nie zrażajcie się, bo to naprawdę dobre posunięcie ze strony autorki), to bardzo polecam "Ostatnią batalię". Bez wahania sięgnę po inne książki autorki. Bardzo polecam!

Deadhart, małe miasteczko na Alasce, jest miejscem, w którym rozgrywa się akcja najnowszej powieści C. J. Tudor. Barbara Atkins dostaje zadanie rozwiązania morderstwa nastoletniego chłopaka, którego ciało zostało pozbawione krwi. Poszlaki wskazują na mieszkające w pobliżu wampiry, więc przerażeni mieszkańcy domagają się pozwolenia na odstrzał. Tym bardziej, że 25 lat wcześniej wydarzyła się podobna sytuacja, dzięki czemu udało się przegonić kolonię wampirów z miasteczka. Teraz wrócili, a razem z nimi pojawiła się groza wśród ludzi oraz chęć zemsty. Czy jednak za śmierć młodego chłopaka winę ponoszą te krwiożercze istoty? Komu zależy na ostatecznym starciu pomiędzy ludźmi, a wampirami?

Choć nie jestem fanką powieści o wampirach, to książki tej autorki biorę w ciemno. I po raz kolejny jestem zadowolona, bo „Ostatnia batalia” ma niesamowity klimat. Zamknięta społeczność, która skrywa wiele sekretów i nie kryje swojej nienawiści do rasy wampirów, skutecznie utrudnia Barbarze prowadzenie śledztwa. Zimowa aura, która sprawia, że miejsce staje się odcięte od reszty świata budzi poczucie grozy, które narasta z każdym kolejnym wydarzeniem. A dzieje się w tej powieści i to dużo! Czytelnik nie będzie się nudził podczas czytania, bo autorka zadbała, by tempo historii cały czas utrzymywało się na wysokim poziomie.

Do tego mamy całkiem spójną fabułę, opartą na odwiecznej walce ludzi z wampirami. Powoli dowiadujemy się jak układały się ich relacje na przestrzeni lat. I widać, że obie rasy nie miały lekko.

Podobały mi się również postacie wykreowane przez autorkę. Zarówno postać Barbary, jak i byłego szeryfa Tuckera zyskały moje uznanie. Przywódczyni wampirów zaimponowała mi swoim spokojem i opanowaniem, w podejmowaniu ważnych dla całej kolonii decyzji. Również jej postawa została doskonale umocowana w przytoczonej historii.

„Ostatnia batalia” to świetna powieść grozy, która trzyma w napięciu do samego końca. Historia jest wciągająca i dzięki temu książkę się czyta bardzo szybko. Warto po nią sięgnąć!

Nie zmrużysz spokojnie oka w Deadhart.

Zimna Alaska jest świadkiem śmierci nastoletniego chłopca. Gardło ofiary jest rozszarpane, ale nigdzie nie ma krwi. Mieszkańcy są przekonani, że sprawcą jest … wampir. Czy tego samego zdania będzie przybyła na miejsce agentka Barbara Atkins?

Dzika Alaska, małe miasteczko, niepojący mieszkańcy i zbrodnia, która burzy krew miejscowych i wyciąga pewne sprawy z przeszłości. Co kryją okoliczne lasy, jakie tajemnice zadomowiły się Deadhart, kto jest prawdziwą bestią?

Agentka Barbara Atkins łatwo się nie poddaje. Coś jej mówi, że zabójca nie jest taki oczywisty. Poddaje w wątpliwość dowody narażając się miejscowej społeczność.

Wielu bohaterów tej powieści mrozi krew w żyłach i nie są ta tylko wampiry. Postaci są mroczne, niepokojące, dzikie. W zasadzie każda z nich coś ukrywa. Barbara tkwi pośród nich niczym owca wśród wilków.

Atmosfera powieści jest pełna grozy i szczypiącego po napiętych nerwach napięcia. Mamy wrażenie, że wystarczy mała iskra aby wszystko to wybuchło. Zbliżająca się do miasta śnieżyca i eskalujące nastroje mieszkańców wydają się dążyć do nieuniknionego przerażającego i krwawego końca.

Czy można żyć spokojnie w sąsiedztwie kolonii pełnej wampirów? Czy bestiami są wampiry czy może ludzie?

Ta powieść zadaje mnóstwo pytań. Wampiry mogą być alegorią mniejszość odrzucanych przez społeczeństwa. Deadhart to typowe ciasne, zaściankowe społeczności, rządzące się własnymi prawami i przesądami.

Kolejny raz Pani Tudor sprawiła, że skóra mi cierpła, każdy szmer mnie płoszył a umysł pracował na najwyższych obrotach. Świat powieści przeniknął do mojego domu i całkowicie zawładnął moim czasem. Pożądałam rozwiązania zagadki niczym wampir krwi.

Wampiry w literaturze? Jestem zdecydowanie na tak, pod warunkiem że wątek wampiryczny nie jest romantyzowany czy trywializowany. W poważnej odsłonie, ale też w nieco innym ujęciu, pojawiają się one w najnowszym thrillerze C.J. Tudor „Ostatnia batalia”. Dla mnie ta powieść była pierwszym spotkaniem z twórczością autorki, ale absolutnie nie dziwią mnie zachwyty nad „Kredziarzem” czy „Płonącymi dziewczynami”, jeśli miały w sobie tyle mroku, psychologicznej głębi i grozy.

Autorka tym razem zabiera nas w podróż na mroźną Alaskę, która tylko pozornie jest historią o wampirach. W rzeczywistości to przejmujący thriller o inności, o granicach nienawiści i o tym, jak łatwo zasłonić prawdę wygodnym osądem. Wampiry są gatunkiem niemal wymarłym i nie stanowią zagrożenia dla człowieka. A jednak ktoś chce je unicestwić. Strach, uprzedzenia, historia przemocy i podziałów wypełniają powietrze niewielkiego Deadhart bardziej niż śnieg.

W miejscu, gdzie dzień trwa tylko pięć godzin, a noc zdaje się nie mieć końca, ląduje Barbara, detektyw i ekspertka od antropologii wampirów, zwana „doktorką od wampirów”. Jej niepozorny wygląd może zmylić tylko na początku, bo ci, którzy mają z nią do czynienia, szybko przekonują się o jej niesamowitej dociekliwości i bystrości umysłu. Prawda ma dla niej wartość nadrzędną, nigdy nie chodzi na skróty w imię świętego spokoju.

Przysłana do Deadhart, by rozwikłać sprawę morderstwa młodego chłopaka, trafia w sam środek nakręcającej się z każdym dniem spirali nienawiści, uprzedzeń i strachu. Bo wszyscy są przekonani, że winny jest ktoś z kolonii wampirów.

Ale tu nic nie jest czarno-białe.

Z każdym rozdziałem pojawiają się nowe tropy, zaskakujące ślady i bohaterowie, których nie sposób jednoznacznie ocenić. Beau, starzejący się myśliwy rozmawiający z makabrycznymi trofeami. Poprzedni szeryf, którego dawne śledztwo wciąż rzuca mroczny cień. Kapłanka lokalnej społeczności, podsycająca antagonizmy. Wampirzyca w ciele dziewczynki. Czy lekarz prowadzący nielegalny i koszmarny proceder. Pojawiają się też wstrząsające obrazy więzionej przez lata dziewczyny i legenda o „ostatniej batalii” — wojnie, która ma raz na zawsze zakończyć historię współistnienia ludzi i wampirów.

Autorka wplata w thriller elementy społeczne i egzystencjalne pytania o to, czym jest człowieczeństwo, kto zasługuje na życie i czy da się żyć obok siebie, gdy strach i nienawiść przysłaniają rozsądek. Prócz pola do refleksji, lektura dostarczy Wam jednak przede wszystkim znakomitej, trzymającej w napięciu rozrywki. Ja uwielbiam gdy groza czai się w atmosferze i w człowieku, więc z przyjemnością poznam wcześniejsze książki Autorki.

Są tu jacyś fani seriali takich jak True Detective, Fargo czy Twin Peaks?

Jeśli tak to śmiało możecie sięgnąć po tą książkę, bo jest w zbliżonym klimacie.

Detektyw i specjalistka od wampirów Barbara Atkins przybywa na Alaskę by przeprowadzić śledztwo w sprawie brutalnego morderstwa chłopaka. Z jego ciała została całkowicie spuszczona krew. Zbrodnia jest łudząco podobna do tej sprzed 25 lat, tyle, że tamta sprawa jest już zamknięta, a sprawca został złapany. Pomagać jej będzie były szeryf, który pracował przy poprzedniej sprawie. Fakt, że miejscowi wytypowali już winnego, członka kolonii wampirów żyjącej nieopodal w górach nie ułatwia sprawy, miejscowi domagają się odstrzału całej wampirzej osady.

Wampiry zostały tu przedstawione z zupełnie innej strony, to zaszczuta rasa, która dzięki człowiekowi jest pozbawiona dostępu do wszelkich dóbr cywilizacji, żyją w strachu, na marginesie, są wykluczeni. Autorce udało się tu przemycić aktualną problematykę, którą bez wysiłku można przełożyć na dzisiejszy świat. Od wybrzmiewającej od pierwszych stron mowy nienawiści, przez ostracyzm społeczny i rasizm. Zbrodnie jednostki przypisywane całej grupie społecznej, wrogość powodowana strachem przed nieznaną kulturą i środowiskiem.

Małe miasteczko Deadhart z hermetyczną społecznością wrogo nastawioną do przybyłej detektyw, która chce dojść do prawdy za wszelką cenę, jest niczym innym jak konfliktem interesów. Ludzie domagają się całkowitej eliminacji, natychmiast, w związku z czym nie są skorzy do pomocy, co niezwykle utrudnia pracę śledczych. Jest mrocznie, czuć surowy klimat Alaski, przeszywajacy chłód i wrażenie obezwładniającej nocy, która trwa tu dłużej niż dzień. Wszystko to potęguje strach przed nieznanym sprawcą i nawarstwiajacy się klimat grozy. Po kolei odkrywane są kolejne tajemnice dotyczące przeszłości mieszkańców, jak i wieloletniej historii miasteczka, które swoją drogą jest upiorne. Świetnie wykreowani bohaterowie od fanatyczki religijnej jaką jest miejscowa pastorka podsycająca konflikt, przez doktora prowadzącego obrzydliwe interesy, po myśliwego popadającego w obłęd.

Z całą pewnością mogę przyznać, że jest to jeden z lepszych thrillerów, które przeczytałam w tym roku, o ile nie najlepszy. Bardzo Wam polecam!

„Nietrudno przekonać samego siebie do kłamstwa”.

Zima.

Małe miasteczko na Alasce, Deadhart.

Żyje tu niespełna tysiąc ludzi w niedalekim sąsiedztwie kolonii wampirów, zamieszkujących opuszczoną osadę górniczą ukrytą w górach. I choć ludzie i wampiry nie pałają do siebie sympatią, a niektórzy wręcz się nienawidzą – dopóki nie wchodzą sobie w drogę – życie tu ma swój rytm i urok.

Pewnego dnia pozorny spokój burzy brutalne morderstwo chłopca. Jego ciało jest pozbawione krwi. Zbrodnia przypomina inną, sprzed dwudziestu pięciu lat. Na miejsce przybywa detektyw Barbara Atkins z Departamentu Antropologii Kryminalistycznej Wampirów, by pomóc miejscowym śledczym w rozwiązaniu sprawy. A to wcale nie jest takie łatwe. Choć wydaje się, że mieszkańcy Deadhart nie mają wątpliwości uparcie wierząc, że winny jest jeden z członków kolonii wampirów. Społeczność żąda więc eksterminacji kolonii... Dowody jednak okazują się mało przekonujące, a świadkowie kłamią..

„Ostatnia batalia” to najnowsza powieść kryminalna od C. J. Tudor. Autorka w mistrzowskim stylu oddaje klimat małego miasta, gdzie przytłaczająca obecność mroku podsyca niepokój czytelnika. Opowiada nieszablonową historię o tym jak łatwo będąc myśliwym, można stać się ofiarą i że „oczy są zawodnym narzędziem, mogą kłamać”.

Polecam.

Ocena: 4/5

Gatunek: horror/thriller

Motywy: mor*erstwo młodego chłopca, zasypana śniegiem Alaska, zbr*dnia z przeszłości, małe miasteczko vs kolonia wampirów

.

Podziwiam C.J. Tudor za to, że jej się chce. Chce jej się ciągle wymyślać nowe, niepowtarzalne historie. Takie, które są świeże, oryginalne i nie na jedno kopyto. Thriller, w którym główną rolę odgrywa kolonia wampirów? Proszę bardzo, nie trzeba się prosić!

Ależ to było ekscytujące! Mówię to ja – czytelniczka, której do wampirycznych tematów daleko. W „Ostatniej batalii” motyw ten został jednak podany w tak lekkostrawnej formie, że mogłabym zakrzyknąć: „chcę więcej”!

Akcja ulokowana w malutkim miasteczku, gdzieś w dzikiej części Alaski, cywilizacja daleko stąd, przenikliwe zimno, chłodnia pobliskiej knajpy skrywa w sobie kilka niespodzianek, a klimatu dodają zwariowane świąteczne iluminacje i halloweenowe ozdoby: vibe trochę jak z mrocznego parku rozrywki. Nastrój więc idealny, a na pierwszego krw*opijcę długo czekać nie trzeba.

Zam*rdowany zostaje nastolatek, wszystko wskazuje na to, że padł ofiarą wampira, co w świecie powieści Tudor nikogo nie dziwi, jako że ludzie i wampiry żyją tu właściwie obok siebie – ci pierwsi w miasteczku, ci drudzy w kolonii/osiedlu nieopodal. Obydwie grupy funkcjonują w aurze wzajemnej nieufności. Nie ułatwia to pracy śledczej Barbarze Atkins, próbującej rozwiązać zagadkę zbr*dni, która wydaje się być powiązana ze sprawą z przeszłości. Oprócz śledztwa Barbara musi się też zmierzyć z prowincjonalną ciasnotą umysłową i nienawiścią wobec wampirów, tymczasem w tle czai się zapowiedź wampirzego buntu.

Najnowsza opowieść Tudor wciąga i intryguje. Nie odłożysz jej na półkę, dopóki nie poznasz odpowiedzi na pytanie, która z tych dwóch – przepełnionych pogardą - grup odniesie zwycięstwo.