Otchłanie

Lata 90, Kolumbia. Ośmioletnia Claudia marzy o wszystkim tym, czym żyją jej rówieśnicy. Centrum jej życia stanowi jednak jej matka, kobieta borykająca się z epizodami depresji. Świat Claudii powoli rozpada się kiedy na jaw wychodzi romans jej matki. Kobieta popada w coraz głębsze otchłanie depresji oraz fascynacji śmiercią, która coraz mocniej odbija się na Claudii. Każda nawet przypadkowa śmierć celebryty staje się dla matki dziewczynki niemal gloryfikacją samobójstwa. Receptą na odbudowanie relacji rodzinnych oraz wyciągnięciem matki z depresji oraz coraz częstszego sięgania po alkohol wydaje się rodzinny wyjazd w góry.

Autorka przedstawia nam świetnie napisaną książę, której tak naprawdę nie można na stałe przyporządkować do jednego określonego gatunku! W jednej i to nie takiej wcale długiej powieści otrzymujemy świetny miks, który finalnie stanowi bardzo dobrze spiętą całość. Poznajemy niezwykle dojrzałą jak na swój wiek ośmiolatkę. Centrum świata dziecka stanowi jej dom, który coraz bardziej zaczyna przypominać dżunglę. Matka dziecka bowiem bardziej niż do wychowania dziewczynki, przykłada większą uwagę do swoich roślin doniczkowych. Dziecku z kolei zadaje coraz więcej ciosów...

Początek książki czyta się jak bardzo dobrze napisaną powieść obyczajową! Z czasem jednak wszystko przybiera nieco inny obrót i kieruje się w stronę powieści psychologicznej. Z kolei kiedy akcja przenosi się do willi położonej w górach atmosfera powieści bardzo mocno przypomina klimat dobrze nam znany z klasycznych powieści Daphne du Maurier, autorki m.in. legendarnej "Rebeki". Klimat Maurier z czasem zaczyna się przeplatać z atmosferą jaką w swoich klasycznych powieściach grozy budowała Shirley Jackson, autorka m.in. "Nawiedzonego domu na wzgórzu". Powieść psychologiczna tutaj nie odpuszcza ani na chwilę, jednak coraz częściej wyczuwamy delikatną nutkę klasycznej powieści grozy w wykonaniu tych dwóch świetnych autorek.

"Otchłanie" stanowią świetnie napisaną powieść opowiedzianą z perspektywy dziecka. Dziecka, które musi mierzyć się z samotnością, ciągłym dogryzaniem ze strony matki, jej postępującymi epizodami depresji oraz coraz częstszym sięganiem po whiskey. Autorka przedstawia nam wycinek z rodzinnego życia pewnej kolumbijskiej rodziny, która właśnie znalazła się na zakręcie. Trudne dorastanie, ciągnące się za Claudią traumy i toksyczne relacje pomiędzy matką a córką to kolejne aspekty tej powieści.

Autorka przedstawia nam powieść bardzo oryginalną, nieszablonową! Pilar Quintana prowadzi nas poprzez coraz głębsze otchłanie wprost do otwartego zakończenia, które tak naprawdę każdy może interpretować na swój sposób.

Kiedy zdecydowałem się sięgnąć po "Otchłanie" coś podpowiadało mi, że będzie to bardzo dobra decyzja! I tak też się okazało! Powieść o dorastaniu w naprawdę trudnych i traumatycznych dla dziecka warunkach została tutaj naprawdę świetnie przedstawiona. Książkę Quintany czyta się bardzo szybko! Nie znajdziecie w niej ani jednego nudnego przestoju. Autorka zaserwowała nam naprawdę bardzo dobrze poprowadzoną akcję, która nie dopuszcza żadnych chwil nudny i nie daje nam fragmentów książki, których równie dobrze mogłoby nie być. "Otchłanie" to bardzo dobra i wciągająca powieść, której z uwagi na mnogość różnych działań i budowania atmosfery nie da się zaszufladkować do jednego, określonego gatunku. Jeżeli lubicie książki obyczajowe i psychologiczne to "Otchłanie" będą dla Was bardzo dobrą lekturą. Jeżeli klasyczne powieści w klimacie Daphne du Maurier i Shirley Jackson również są Wam bliskie, to "Otchłanie" powinny również do Was trafić! Polecam :)

Książka mimo, że nie liczy dużo stron to nie da się od niej oderwać. Autorka idealnie poradziła sobie z opisem dysfunkcyjnej rodziny. Dziewczynka… ośmioletnia… która zdecydowanie za dużo widzi i słyszy. Smutne…

„ - Kolejna ciąża? Kolejny poród? Kolejne ryczące niemowlę? Naprawdę? Nie wystarczy, że ty zrujnowałaś mi ciało?”

Czworokąt najbliższych, matka, która opowiada ośmioletniej dziewczynce depresyjne sytuacje gwiazd. Ta spadła w przepaść, ta miała depresje, a tamta spadła z balkonu… Całe życie małej Claudii obraca się w smutku, depresji, otchłani samotności… ciężkie relacje rodzinne przekładają się na malutką. A to przecież tylko dziecko… Toksyczna relacja dziecka z córką, zero wsparcia ze strony rodzicielki, wręcz odniosłam wrażenie, że zamieniły się one rolami. Matka, która powinna wspierać, KOCHAĆ, dawać przykład była w tym przypadku dzieckiem.

„Ona piła, a ja kończyłam puzzle”.

Zdecydowanie książka daje do myślenia. Ja polecam, ciężko się to wszystko czyta, ale warto. Po przeczytaniu nasuwa się mnóstwo refleksji, a człowiek docenia swoje życie i bliskich dwa razy bardziej.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

„Chciałam jeszcze raz spotkać się z otchłanią, poczuć w brzuchu rozkosz i strach, pragnienie skoku i ucieczki”.

Kolumbia.

Lata 90.

Ośmioletnia Claudia jest jedyną córka swoich rodziców. Rezolutną i niezwykle spostrzegawczą dziewczynką, która z ogromną czujnością obserwuje otaczający ją świat. A ten świat, to w szczególności jej rodzice. Piękna i ukochana mama Claudia – jej imienniczka. Kobieta, która stanowi centrum życia małej dziewczynki. Zawsze jest w domu. Potrafi zorganizować sobie czas. Kocha rośliny i swój dom wypełnia nimi po brzegi. Oprócz dbaniem o nie, gotuje i czyta rozrywkowe magazyny.. leży i pachnie.

Z ojcem Claudię łączą dużo chłodniejsze relacje. Mężczyzna mając za zadanie zapewnienie bytu swojej rodzinie nieustannie pogrążony jest na pracy.

Claudia ma swoje życiowe pewniki. Ciąg zdarzeń sprawia jednak, że zostają po nich zgliszcza..

Okazuje, się że łączący jej rodziców węzeł małżeński z czasem się nieco rozluźnił. Dużo ich dzieli, a mało łączy. Nikt nie jest idealny. Każdy ma swoje „otchłanie”. Zdezorientowana dziewczynka za wszelką cenę pragnie, by jej świat wrócił do równowagi. Ciężko jej zrozumieć, że już nic nie będzie jak dawniej.. ale nie poddaje się.

„(…) na zgliszczach pewników, w środku niegdyś pustym jak łodyżka cebuli, kołysał się lęk (..)”.

Claudia z niepokojem zauważa, że rośliny są dla jej matki jak odrodzeni bliscy, których „wskrzesiła” w swojej głowie zanurzonej w mroku. A w whisky da się utopić lęki i niespełnione pragnienia.

Z kolei wszyscy, których utracił ojciec, „żyją w jego milczeniu, jakby utonęli w spokojnym morzu”.

A ich TU i TERAZ tak bardzo związane z traumami przeszłości kształtują kruchy ogląd świata dziecka próbującego zrozumieć, metodą prób i błędów, skomplikowany i wcale nie czarno biały świat dorosłych.

„Otchłanie” to powieść psychologiczna pełna wspomnień z nad przepaści.. Spojrzenie w oczy głębi która woła, wciąga, pożera. Jest głodna, zachłanna, bezkresna. I choć można ja niekiedy „ugłaskać”, zawsze jest gdzieś obok nas gotowa na decyzję, by się w nią rzucić..

Polecam.