Pokój na piętrze

Każde z nich ma swoją historię, ale nie taką, którą chcą się dzieli.

Teraz, Jane z nową tożsamością, Eddie z nowym życiem po śmierci żony, zaczynają pisać wspólną historię. Jest jeszcze Bea, cień, wspomnienie, które nie gaśnie. Nic nie zapowiadało, że nowa praca Jane to klucz do spełnienia marzeń. Sielankowy obraz, w którym Jane i Eddie wiodą życie jak z filmu, nagle zaczyna się kruszyć.

.

"Pokój na piętrze " wydał mi się początkowo szalenie interesujący, nie można odmówić tej książce ciekawej fabuły. To zagadka, towarzysząca czytelnikowi od początku, przyciąga jak magnes. Niepewność towarzyszyła mi do końca. Narracja jest pierwszoosobowa, ale poznajemy więcej niż jedną perspektywę. Dzięki temu jest intrygująco, wprowadza to mętlik, a autorka umiejętnie manipuluje czytelnikiem. Choć brakuje dynamiki w tej książce, to nie czułam nudy podczas czytania. Najwięcej emocji pojawia się, kiedy zbliżamy się do finału. Zakończenie jest otwarte, jednak nie mogę się zdecydować, czy w tym przypadku jestem ukontentowana, czy wręcz przeciwnie. Oszczędne przedstawienie przeszłości bohaterów, nie dało mi większej szansy na poznanie ich, nawiązanie relacji. A może to ich kreacje, nie wzbudziły we mnie żadnych emocji? Brakowało mi bardziej wnikliwej analizy przeszłości bohaterów.

.

"Pokój na piętrze " jest jedną z tych książek, którą trudno mi jednoznacznie ocenić. Z jednej strony przykuwająca uwagę fabuła, specyficzny klimat, z drugiej brakujące elementy i odrobinę sztywna relacja głównych bohaterów.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, do sięgnięcia po książkę "Pokój na piętrze" zachęcił mnie intrygujący opis. Jest to thriller psychologiczny ze sobą nutą obyczaju. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko, ja pochłonęłam ją w jeden wieczór i nie odłożyłam póki nie poznałam zakończenia tej historii. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona i równie dobrze poprowadzona, a bohaterowie ciekawie wykreowani, to postaci bardzo autentyczne, które nie są krystaliczne, popełniają błędy, postępują pod wpływem emocji dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Historia ta przedstwiona została tak naprawdę z trzech perspektyw: Jane, Eddiego oraz Bei - żony Eddiego, co pozwoliło mi lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się borykają, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Początkowo myślałam, że doskonale wiem jak potoczy się ta historia, jednak z każdą kolejną przeczytaną stroną okazywało się, że mylę. Tak naprawdę dopiero poznając tą historię oczami każdego z bohaterów wszystko składa się w całość. Znajdziemy tutaj naprawdę interesująco przedstwioną intrygę i kartka po kartce odkrywamy tajemnice i prawdę o głównych bohaterach. Autorka w świetny sposób kreśli portrety psychologiczne bohaterów oraz umiejętnie buduje napięcie. Ta historia wywołała we mnie naprawdę sporo emocji, miło spędziłam z nią czas i chętnie w przyszłości ponownie sięgnę po książkę pisarki. Polecam!

W jednej chwili jesteś biedną dziewczyną, bez grosza przy duszy, mieszkasz z obleśnym współlokatorem, który grzebie w Twoich rzeczach i wyprowadzasz psy, a w następnej jesteś żoną miliardera, mieszkasz w pięknym domu i stać Cię na spełnianie wszystkich, najskrytszych marzeń. Droga Jane, to tylko bańka mydlana, która w każdej chwili może pęknąć. Nie ma nic za darmo i nikomu nic nie spada z nieba. Twój przystojny narzeczony ma tajemnice, z gatunku tych, które gdy wyjdą na jaw, niszczą wszystko na swojej drodze.

Początkowo miałam co do tej książki dość mieszane uczucia. Ciężko mi się było w nią czuć. Z całą pewnością nie jest to porywający thriller. Dużą część tej pozycji, zajmuje jej obyczajowa strona. Poznajemy główną bohaterkę z perspektywy nic nieznaczącej dla mieszkańców ekskluzywnego osiedla osoby, oraz osoby, która z czasem przemienia się w bogatą, stylową panią domu. Zaprzyjaźnia się z sąsiadkami, planuje ślub, wydaje pieniące… czysta sielanka. Jednocześnie jako czytelnicy, mamy świadomość, że coś tu nie gra, że życie Jane jest za piękne, by mogło być prawdziwe. Tak naprawdę, po tragedii, w której zginęła żona Ediego i jej przyjaciółka, nie znaleziono ciała Bei, przez co Jane czuje, jakby jej duch był zamknięty w domu urządzonym przez nią.

Nie znajdziemy tutaj wartkiej akcji, ale za to otrzymujemy dużą dawkę psychologicznej gry, w której świadomie lub nieświadomie uczestniczy cała bogata śmietanka towarzyska. Historię poznajemy z perspektywy Jane oraz Bei, a zakończenie nie jest tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Jeśli jesteście ciekawi, co oznacza tytułowy „pokój na piętrze”, musicie koniecznie sięgnąć po tę powieść i się przekonać.

Co do bohaterów, to z jednej strony są oni różnorodni, a z drugiej identyczni. Książka pokazuje, jak ilość posiadanych pieniędzy wpływa na człowieka. Jeśli nie masz nic, jesteś dla bogaczy nic niewarty, lecz kiedy stajesz się mieszkanką ich osiedla, jesteś zaręczona z najprzystojniejszym mężczyzną w okolicy, zyskujesz w ich oczach. Nagle masz przyjaciółki, o których wcześniej mogłaś jedynie pomarzyć, zwłaszcza z przeszłością, jaką miała za sobą Jane.

Summa Summarum powieść mi się podobała, lecz mam świadomość, że styl autorki nie każdemu przypadnie do gustu. Sięgając po „Dom na piętrze” musicie być świadomi, że jest to pozycja, w której króluje wolne, jednostajne tempo, przyspieszające na sam koniec. Jest tu dużo opisów oraz przemyśleń głównej bohaterki. Jeśli taka forma Wam nie przeszkadza, to śmiało sięgajcie po tę pozycję.

KTO NAPRAWDĘ POTRZEBUJE TUTAJ POMOCY?

Uwielbiam w książkach niejednoznacznych bohaterów. Takich, którzy mają zarówno zalety, jak i wady. Którzy podejmują zaskakujące, nie do końca poprawne moralnie decyzje, których wszystkie konsekwencje nie są widoczne od razu. Pokój na piętrze ma trójkę takich bohaterów. Jane, Bea, Eddie. Poniekąd jest to trójkąt miłosny, ale nie taki typowy. To bardziej toksyczna trójka osób, z których każda ma wiele do ukrycia. I to jest najmocniejsza strona tej książki. Nie będę Wam spoilerowała, bo nie chcę odbierać radości z lektury, więc napiszę tylko tyle, że każdy z bohaterów ma cały zestaw masek, twarzy i uśmiechów, które przybierają w różnych sytuacjach. I do samego końca nie wiesz, kto jest tu tym dobrym, a kto czarnym charakterem. Albo może raczej, kto z nich jest najmniejszym złem. I to jest genialne.

Kolejną zaletą jest pomysł na historię. Niby prosty, bo przecież wiele już było takich powieści, ale jednak niezwykle angażujący i intrygujący. Koniecznie chciałam się dowiedzieć, co kryje się za zamkniętymi drzwiami domu Eddiego, jaka była przeszłość Bei i przed czym ucieka Jane. To, jak wszystkie te malutkie historyjki, detale łączyły się w całość i dopełniały główną historię było niesamowite i sprawiało, że w pewnym momencie nie chciałam wierzyć nikomu. Mój umysł wewnętrznego detektywa działał na pełnych obrotach.

Była tylko jedna wada, na którą zwróciłam uwagę. Dynamika akcji, która była bardzo nierówna. Początek był spokojny, wręcz powolny, zaś pod koniec akcja zaczęła nabierać coraz większego tempa. I chociaż mnie ten tajemniczy klimat i ciekawość losów bohaterów zatrzymał przy książce, to nie każdy będzie równie cierpliwy. Ja jednak po poznaniu całości doszłam do wniosku, że mógł to być celowy zabieg. Wszystko wokół - postacie, historia - na początku zdają się spokojne, bardziej sielskie, piękne. Zaś po zagłębieniu się w to wszystko wychodzi mrok, dynamika, wady i rysy na pięknych obrazkach. Tutaj też jest tak powolnie, spokojnie, aż w końcu opada kurtyna, która zasłaniała wszystkie wady i niekontrolowany chaos przejmuje dowodzenie.

A zakończenie? Jest jednym z tych, jakie lubię. Dające pole do popisu wyobraźni. Dające odpowiedzi, ale i budzące pytania. Takie jak to w życiu bywa - otwarte na wszystko.

STRUKTURA

Książka podzielona jest na trzynaście części, w obrębie których mamy numerowane rozdziały. Na początku każdej części pojawia się imię bohatera, którego pierwszoosobową narrację otrzymamy. Ponadto, pojawiają się też retrospekcje pisane kursywą, które przedstawiane są przez obiektywnego, trzecioosobowego narratora. Taka struktura powieści sprawia, że mamy pełen obraz sytuacji, ale czy wszystkiemu możemy tak łatwo zawierzyć? Nie byłoby zabawy, gdyby wszystko było takie proste. Rachel Hawkins z wprawą potrafiła zakręcić czytelnika, wprowadzić go w klimat luksusowego osiedla Thornfield Estates i wodzić za nos, póki nie postanowiła odkryć przed nim wszystkich kart.

Ta pastelowa, słodka okładka kryje w sobie mroczną historię, ale jednocześnie idealnie do niej pasuje - w końcu nie wszystko, co z wierzchu wydaje się piękne i urocze, jest takie, gdy podejdziemy bliżej i zagłębimy się w temat.

PODSUMOWUJĄC

Pokój na piętrze to thriller wciągający swoim mrokiem, skrytym pod piękną powłoczką luksusu i bogactwa. Co jeśli dążysz do tego pięknego świata tak zaciekle, że nie zauważasz, na jakich krwawych tajemnicach jest zbudowany? Przyczepić mogłabym się tylko do zbyt powolnej akcji na początku, ale całokształt - kreacja postaci, poprowadzenie historii, zakończenie - to wszystko rekompensuje mi tę jedną wadę. I myślę, że jeśli lubicie takie zakręcone historie, gdzie każdy ma coś na sumieniu, gdzie postacie przypominają cebulki, z których ciągle ściągamy nowe warstwy, by odkryć ich prawdziwe ja, to będziecie równie zadowoleni z lektury. Ja zdecydowanie zaliczam ją do udanych.

Amanda Says

Thriller, w którym każdy gra, ukazując światu tę właściwą wersję siebie? W którym tajemnice z tej dalszej i bliższej przeszłości czekają za rogiem, by uderzyć? W którym w końcu każdy kolejny kłamca okazuje się sprytniejszy od poprzedniego?

„Pokój na piętrze” Rachel Hawkins to makabryczna rozgrywka bohaterów, z których każdy wydaje się kierować własnym interesem w świecie na pierwszy rzut oka idealnym, jakim jest luksusowe osiedle z jego bajecznymi rezydencjami zamieszkiwanymi przez pięknych, bogatych i szczęśliwych ludzi.

To do tego luksusu pretenduje Jane, dziewczyna wyprowadzająca psy i zrobi wszystko by się w nim znaleźć. Przystojny wdowiec jest idealnym celem, a Jane nauczona życiowym niełatwym doświadczeniem, wie, jak do niego dotrzeć. Gdy wszystko zmierza w wymarzonym kierunku na jej szczęściu cieniem kładzie się niepewność związana ze śmiercią żony Eddiego przed niespełna sześcioma miesiącami.

Z każdą kolejną stroną coraz głębiej brniemy w świat fałszu i obłudy, poznając elementy misternej układanki zarówno tej związanej ze śmiercią Bei, jak i przeszłością Jane, którą dziewczyna miała nadzieję zostawić daleko za sobą.

Niezmiernie ciekawym okazał się dla mnie zabieg wprowadzenia czytelnika w szczegóły feralnego rejsu sprzed pół roku przez żonę Eddiego Beę, co spowodowało, że niemal do końca nie byłam pewna czy kobieta rzeczywiście utonęła w tej katastrofie.

Równie ciekawie została wykreowana postać Jane, która odcięła bolesną przeszłość i traumatyczne dzieciństwo grubą kreską, a przynajmniej tak jej się wydawało. Teraz jednocześnie pogardza ludźmi, z którymi przebywa, ale drugiej strony im zazdrości, chcąc mieć to, co oni. Co skrywa ta spryciula, manipulantka i drobna złodziejka?

To thriller z rodzaju tych, które najbardziej lubię, wabiący tajemnicami i mrokiem ludzkiej natury, a nie pędzącą akcją. Zaskakujący nieoczywistym zakończeniem i dający jednocześnie pole do własnej interpretacji. Godny polecenia!

Jane zarabia na życie wyprowadzając psy bogatym mieszkańcom luksusowego osiedla. Dziewczyna szuka stabilizacji oraz miłości. Kiedy poznaje bogatego i przystojnego wdowca myśli, że spełniło się jej marzenie. Wydaje się jej, że Eddie to idealny mężczyzna, który zapewni jej bajkowe życie. Wkrótce okazuje się, że wymarzony mężczyzna skrywa mroczną tajemnicę, a zmarła żona nie daje o sobie zapomnieć...

Ostatnio trafiam na same znakomite thrillery i przyznam, że książka "Pokój na piętrze" wpadła w moje gusta czytelnicze. Już sam opis zachęcił mnie, a to co działo się w środku książki sprawiło, że namiętnie przewracałam kartkę za kartką. Nie nudziłam się ani przez chwilę. Autorka potrafi trzymać czytelnika w napięciu i zaskoczyć. Natomiast intryga kryminalna jest utkana po mistrzowsku. Co Was czeka? Tajemnice, kłamstwa, sekrety z przeszłości... To wszystko rozgrywa się wśród pięknych domów na luksusowym osiedlu, gdzie fałsz i obłuda są na porządku dziennym. Każdy tam coś ukrywa, ale jak to jest z tajemnicami wkrótce wychodzą na wierzch. Przekonacie się, że nigdy nie wiadomo, jakie sekrety kryją się za zamkniętymi drzwiami. Ja powoli odkrywałam prawdę i muszę przyznać, że byłam w szoku. Nie mogłam oderwać się od tej książki ani przez chwilę. Śledziłam losy bohaterów z mocno bijącym sercem by odkryć prawdę. Autorka potrafi zapewnić czytelnikowi emocje, adrenalinę, strach oraz wrażenia.

Jeśli jesteście fanami mrocznych klimatów to będziecie zadowoleni z tej lektury.

Ja jestem zachwycona i usatysfakcjonowana.

Gorąco polecam!

Zapiszcie datę: 22 marca 2023 roku

"Pokój na piętrze" to historia, która ma wiele wydźwięków. Towarzyszy im napięcie nie opuszczające czytelnika do ostatniej strony. Przedstawiona z kilku perspektyw uatrakcyjnia czytaną książkę i pomaga zrozumieć motywy bohaterów. Ale czy rzeczywiście są one na tyle zrozumiałe, by osiągnąć satysfakcję z finału? Musicie to sprawdzić.

Nie miałam okazji przeczytać sławnego klasyka literatury spod pióra Charlotte Brontë. Dużo słyszałam na temat "Dziwnych losów Jane Eyre", ale nie kusiło mnie na tyle, by sięgać po ten tytuł. Za sprawą "Pokoju na piętrze" jestem zaintrygowana. Adaptacja książki Brontë jest świetnie napisana. Po prostu. Może pomaga w tym fakt, że nie mam jak porównać do oryginału, ale to podtrzymywanie napięcia, bohaterowie, którzy nie wywołują za wiele pozytywnych emocji i mrok wychylający się zza ściany niepewności sprawiają, że losy Jane, Eddiego i Bei czyta się z ogromnym zainteresowaniem. Toksyczne relacje, miłość, chęć stabilizacji, dobrego życia, wchodzenie w towarzystwo małej społeczności i zmarła żona, która powraca do życia. Czy to nie świadczy o dobrej lekturze?

Książka podzielona jest na części i rozdziały, które przypisane są każdemu z bohaterów. Postacie kobiece mają tu więcej do powiedzenia i dzięki nim poznajemy drogę, którą przebyły, by znaleźć się w miejscu dość nie komfortowym. Ich bezpieczeństwo wisi na włosku, ale uwierzcie, nic nie jest takie, jakie się będzie mogło wydawać.

Nie spodziewałam się, że "Pokój na piętrze" wywrze na mnie tak pozytywne wrażenie. Mimo trudniejszego początku przez brak czasu na czytanie, dłużej trwało wgryzienie się w fabułę, ale gdy przysiadłam do lektury, tak musiałam ją skończyć na raz. Blisko jej do thrillera, więc myślę, że fani wspomnianego gatunku czy literatury obyczajowej, mogą być zadowoleni z lektury. Ze swojej strony polecam i mam nadzieję, że się nie zawiedziecie sięgając po "Pokój na piętrze".

"Pokój na piętrze" jest thrillerem, który od razu przykuł moją uwagę. Najpierw przyciągnęła mnie okładka, a potem zdanie, że książka jest wariacją na temat "Dziwnych losów Jane Eyre". Thriller jest mroczny, wciągający, intrygujący. Książkę zabierałam ze sobą wszędzie - do autobusu, do kawiarni, gdy czekałam w poczekalni - nie mogłam się oderwać od stron powieści i zdecydowanie mi się to podobało. Tajemnica wywołuje ciarki, a lekturę pochłania się z ogromną zachłannością.

Pozory, ukryte oblicza bohaterów i egoizm - mieszanka, która musi doprowadzić do tragedii. Ciekawym zabiegiem było przedstawienie historii za pomocą trzech perspektyw - Jane, Eddiego i Bei - jego żony. Postacie są świetnie wykreowane - tajemnicze, niejednoznaczne, z wadami i własnymi mrocznymi zapędami.

Polecam "Pokój na piętrze" dla osób poszukujących wciągającego thrillera. Napięcie utrzymane jest na najwyższym poziomie, a fabuła skrupulatnie wykreowana i dobrze poprowadzona.