Połamany celibat

Czy prawo do miłości może być komukolwiek odebrane?

Książka, która otwiera drzwi do mrocznych korytarzy samotności i milczenia. Autorka z niezwykłą wrażliwością oddaje głos tym, którzy musieli wybierać pomiędzy pragnieniem bliskości a obowiązkiem wobec Kościoła. To nie są abstrakcyjne rozważania. To opowieść z krwi i kości. Historie, które bolą, bo dotyczą najgłębszej ludzkiej potrzeby.

Potrzeby miłości.

Na kartkach spotykamy mężczyzn, którzy przez lata składali swoje serce na ołtarzu powołania. Obok nich pojawiają się kobiety, które długo milczały i były pozbawione głosu. Partnerki, matki dzieci, żony byłych duchownych. Ich świadectwa brzmią niczym szept z ciemności, który domaga się wysłuchania i zrozumienia.

Autorka nie moralizuje. Nie rzuca oskarżeń. Zamiast tego pozwala czytelnikowi wejść w świat pełen tęsknoty, rozdarcia, ale i nadziei. Zderzymy się z pytaniami bez odpowiedzi. W cieniu pytań rodzi się refleksja. Człowiek pozostaje człowiekiem. Nawet, jeśli na jego ramionach spoczywa sutanna.

Reportaż, który nie pozwala o sobie zapomnieć. Mroczny, szczery i przeszywający. Przypomina, że każdy z nas, niezależnie od wyborów i przeszłości – zasługuje na bliskość i miłość. Samotność może być ciężarem większym niż jakiekolwiek wyrzeczenia, a miłość jedynym światłem, które rozprasza ciemność.

Powołanie...w pewnym momencie naszego życia wydaje się nam,że wiemy co będziemy w życiu robić. Mamy plan, dążymy do celu jaki sobie postawiliśmy i pełni zapału - jeśli tylko uda nam się go osiągnąć - wkraczamy na zaplanowaną drogę.

Właśnie tutaj zaczynają się schody.

Zmienia się otoczenie w jakim żyliśmy, pojawiają się pokusy, o których wcześniej nawet nie pomyśleliśmy, jak nieproszony gość, z brudnymi buciorami wkraczają samotność, niezrozumienie, wątpliwości...

Specjalnie nie napisałam to z perspektywy księży, ale z perspektywy człowieka. Zwyczajnego, jak my. Bo ile razy słyszeliśmy,że ksiądz też człowiek...tylko czy o tym pamiętamy. Czy jednak wolimy szykanować, wydawać wyrok, czuć się zniesmaczeni pewnymi zachowaniami - nie mam tu na myśli zachowań całkowicie niezgodnych z moralnością. Nie widzimy,że tam jest człowiek, potrzebujący kogoś obok, kogoś z krwi i kości.

Autorka reportażu przedstawiła historie opowiedziane przez byłych księży, zakonników, którzy pełni werwy i zapału wkroczyli w życie, które wybrali...tylko coś było nie tak, czegoś im brakowało, nikt ich nie rozumiał, mieli dosyć samotności, nie byli przygotowani na to co znajduje się za murami seminarium. To też kilka historii kobiet będących w związkach z księżmi.

Reportaż jest ciekawy, rozmowy dają wiele do myślenia. Najbardziej podoba się mi fakt,że Pani Monika napisała go tak, iż nie pokazuje jednej strony, nie wyraża swojej opinii na ten temat ale pozwala czytelnikowi to zdanie samemu sobie wyrobić.

Niewątpliwie jest to bardzo ważna lektura, zwłaszcza dla osób pragnących wkroczyć na drogę kapłaństwa...to nie książki, wyuczone modlitwy sprawiają,że ktoś jest dobrym księdzem czy człowiekiem. To ludzie których spotykamy, emocje jakimi się kierujemy i czyny pokazują ile jesteśmy warci...ale tylko wtedy kiedy są szczere, prosto z serca...kiedy żyjemy w prawdzie z samym sobą.

Jaki jest „Połamany celibat” przede wszystkim szczery i wrażliwy, a co najważniejsze ujawnia kulisy życia w duchowieństwie oczami tych, którzy zmagali się z wymogami sakramentu celibatu.

Ja jako wielki atut tego reportażu upatruję to, że Białkowska oddała głos głównym zainteresowanym, czyli zarówno księżom, którzy nie potrafili pogodzić się z samotnością, jak i kobietom, które żyły jakby obok tego świata, czyli partnerkom duchownych i nie tylko.

Autorka śmiało stawia rudnych pytań o to, czy istnieje jakiekolwiek przygotowanie duchownych na realia codziennego życia, czy jest wręcz przeciwnie. Książka mnie wielokrotnie prowokowała do refleksji nad tym, czy „świętość” musi wymagać aż tak daleko idących wyrzeczeń, czy aby powinna istnieć przestrzeń uczucia i relacje, bo chyba nie ma nic bardziej ludzkiego niż uczucia człowieka, jakiekolwiek by one nie były. Białkowska ujawnia, jak brak elementarnego wsparcia, duchowego i emocjonalnego, wielokrotnie prowadzi wprost do ludzkich dramatów, gdzie wszechobecna samotność może prowadzić do dysfunkcji życiowych.

Piszę to niemal zawsze, ale to dla mnie pewien wyznacznik dobrego reportażu, nie lubię, gdy ten narzuca mi myśli czy oceny i tutaj autorka absolutnie tego nie robi. Białkowska niemal zdała mi relacje, a wnioski pozostały po mojej stronie. Co równie ważne ta relacja pozwoliła mi zrozumieć, to co zazwyczaj jest niedostępne dla uszu czy oczy zwykłego śmiertelnika niemającego zbyt wiele wspólnego z duchowieństwem.

„Połamany celibat” jest o życiu duchowieństwa, ale przede wszystkim o ludzkich wyborach, rozdarciach i nadziejach i co kluczowe o konsekwencjach powyższych. Białkowska napisała książka, która z jednej strony ujawnia niezwykle bolesne prawdy, a z drugiej jest głosem, który daje nadzieję na zmianę, jeśli tylko społeczeństwo okaże gotowość do słuchania głosu ludzi dotychczas pomijanych.

Jak według Was wygląda ideał księdza? Czy ma zamknąć się w  murach kościoła, z dala od wszelkich pokus, oddając się wyłącznie obowiązkom i modlitwie? Dlaczego tak wiele jest odejść z Kościoła? Z pewnością głównym powodem jest dojmująca samotność, emocjonalny chłód, deficyt więzi i bliskości czy brak doceniania ich pracy. Czy za to można skazywać ich na ostracyzm? 

Książka traktuje o dramatycznych wyborach. Poznając poszczególne historie, widzimy, z czym mierzą się księża. Przecież oni też są ludźmi z krwi i kości, jak każdy z nas odczuwają głód, pragnienie, popęd seksualny, samotność. Czy warto udawać? Robić coś wbrew sobie? Moim zdaniem najważniejsze jest, by żyć w zgodzie z samym sobą, a najbliżsi powinni zrozumieć nasze decyzje. Niestety nie zawsze jest to możliwe. Osoby duchowne, które przechodzą załamanie wiary, rozważają odejście od Kościoła, nie mają z kim o tym porozmawiać. W tym aspekcie Kościół jest zbyt klerykalny. Tu potrzeba by dużych zmian. 

Wiele mówi się o księżach, o kapłaństwie, ale gdzie w tym wszystkim są żyjące w ukryciu ich partnerki i dzieci oraz żony byłych duchownych? Monika Białkowska w sposób bezkompromisowy oddaje głos właśnie tym kobietom. Zwykle kobiety księży postrzegane są jako te złe, ladacznice, a tymczasem nikt nie zastanawia się, jak wielką cenę one płacą za ich podwójne życie. Opowiadają o swoich emocjonalno-racjonalno-duchowych rozterkach, cierpieniu. Oprócz tego pojawia się również kwestia wierności i zdrady, sumienia, odwagi do zmian i nadziei.

"Połamany celibat" to poruszający obraz cieni za murami Kościoła. To reportaż otwierający oczy na różne strony celibatu. Stawia trudne pytania i daje niełatwe odpowiedzi. Kiedy zaczyna uwierać habit? Spróbujcie wyjść ze swojej strefy komfortu i przeczytajcie!

Jak według Was wygląda ideał księdza? Czy ma zamknąć się w  murach kościoła, z dala od wszelkich pokus, oddając się wyłącznie obowiązkom i modlitwie? Dlaczego tak wiele jest odejść z Kościoła? Z pewnością głównym powodem jest dojmująca samotność, emocjonalny chłód, deficyt więzi i bliskości czy brak doceniania ich pracy. Czy za to można skazywać ich na ostracyzm? 

Książka traktuje o dramatycznych wyborach. Poznając poszczególne historie, widzimy, z czym mierzą się księża. Przecież oni też są ludźmi z krwi i kości, jak każdy z nas odczuwają głód, pragnienie, popęd seksualny, samotność. Czy warto udawać? Robić coś wbrew sobie? Moim zdaniem najważniejsze jest, by żyć w zgodzie z samym sobą, a najbliżsi powinni zrozumieć nasze decyzje. Niestety nie zawsze jest to możliwe. Osoby duchowne, które przechodzą załamanie wiary, rozważają odejście od Kościoła, nie mają z kim o tym porozmawiać. W tym aspekcie Kościół jest zbyt klerykalny. Tu potrzeba by dużych zmian. 

Wiele mówi się o księżach, o kapłaństwie, ale gdzie w tym wszystkim są żyjące w ukryciu ich partnerki i dzieci oraz żony byłych duchownych? Monika Białkowska w sposób bezkompromisowy oddaje głos właśnie tym kobietom. Zwykle kobiety księży postrzegane są jako te złe, ladacznice, a tymczasem nikt nie zastanawia się, jak wielką cenę one płacą za ich podwójne życie. Opowiadają o swoich emocjonalno-racjonalno-duchowych rozterkach, cierpieniu. Oprócz tego pojawia się również kwestia wierności i zdrady, sumienia, odwagi do zmian i nadziei.

"Połamany celibat" to poruszający obraz cieni za murami Kościoła. To reportaż otwierający oczy na różne strony celibatu. Stawia trudne pytania i daje niełatwe odpowiedzi. Kiedy zaczyna uwierać habit? Spróbujcie wyjść ze swojej strefy komfortu i przeczytajcie!