Poznasz mnie

Powiem wam tylko tyle, że takiej końcówki się nie spodziewałam. Wychodzi na to, że przychodzi taki moment w życiu człowieka, kiedy nie ma już siły być prześladowany, obrażany i poniewierany. Lepiej, by nikomu nie udało się nigdy nikogo doprowadzić do takiej ostateczności, choć... W tym przypadku wydaje mi się, że była całkowicie usprawiedliwiona.

Przez całą książkę czułam niebywałą chęć, by potrząsnąć tą staruszką i przemówić jej do rozsądku. Wielokrotnie podejrzewałam, że była świadoma swych słów, tylko faktycznie gburowatość i dawny błąd zniszczyły jej nie tylko myślenie, ale i serce. Główna bohaterka była zastraszana i wielokrotnie robiona w balona. Pozwalała na to, choć mogła z tym coś zrobić. Zapewne, gdyby wcześniej odgadła swą przeszłość postąpiłaby inaczej. Nie mniej jednak miała na tyle wytrzymały charakter, że udawało jej się wytrwać w domu koszmarów.

Autorka porusza kwestę choroby Alzheimera wklejając w powieść jej pierwsze symptomy i możliwość zachowania chorego. Wszystko za sprawą historii, która była i straszna i przerażająca jednocześnie. To napięcie wzrastało coraz bardziej. Z wolna odkrywaliśmy coraz więcej tajemnic porozrzucanych na kartach powieści. Pod koniec książki wydaje mi się, że w jakiś sposób można było się pewnych rzeczy domyśleć, lecz w trakcie tak wiele rzeczy się działo, że te niewinne podpowiedzi gdzieś tam zanikały. Bardziej skupiłam się na historii, niż na sekretach. Było tak wiele niejasności, aż sama zaczynałam wątpić, czy kiedykolwiek poznam na nie odpowiedzi. Wiele wyjaśnia tutaj część druga, a zakończeniem jest krótka część trzecia. Przedstawia niby zupełnie inną historię, ale biorąc pod uwagę koniec książki, była ona naprawdę potrzebna.

Pozycję czytałam w wielkim napięciu wręcz zachwycona niezbyt długimi rozdziałami. Niedopowiedzenie z poprzedniego wyjaśniał nowy, kolejny rozdział. Pozycja oderwała mnie od rzeczywistości i pozwoliła zwrócić uwagę na osoby, które na pierwszy rzut oka są normalne. Nikt tak do końca nie wie ile krzywdy może wyrządzić wyimagowany przyjaciel...

Już dzisiaj premiera najnowszej książki pani Denzil, a ja śpieszę do Was z moimi odczuciami, co do tej pozycji. „Poznasz mnie” to książka, która samą okładką intryguje, a stwierdzenie „trzymający w napięciu thriller psychologiczny” kupuje mnie od razu! Ale czy tak właśnie było?

Zastanawialiście się kiedyś, ile jesteście w stanie poświęcić dla własnej matki? I nie mówię tu o relacji, gdzie dwie osoby się kochają i zrobią dla siebie wszystko. Ale o sytuacji, w której Wasza matka, całe życie Was gnębi i traktuje jak nikomu niepotrzebnego śmiecia. I przychodzi taki moment, gdy właśnie ta „cudowna rodzicielka” zaczyna chorować na Alzheimera i potrzebuje Waszej pomocy 24 /h. Trudna sprawa, co? Czy jesteście w stanie poświęcić swoje życie, żeby się nią opiekować?

Główna bohaterka Sophie na co dzień pracuje w szkole podstawowej. Po pracy wraca do domu i zajmuje się schorowaną matką, która co tu dużo mówić, jest okropnym utrapieniem. I choć rano zajmują się nią wyszkolone do tego osoby, tak i one nie mają z nią łatwo. Gdy pewnego dnia, Sophie umawia się na randkę, zaczynają dziać się dziwne rzeczy… na szybie pojawia się krwawy odcisk dłoni, matka pije wybielacz i twierdzi, że kazał jej to zrobić „cień”, w ogródku znajduje czyjś guzik, a do tego ten głos, który słyszy na nagraniu….

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Z jednej strony byłam ciekawa kim jest „cień”, ale z drugiej strony jak się dowiedziałam, nie było to jakieś spektakularne WOW. Myślę, że spodziewałam się trochę lepszego zakończenia całej tej historii. Ale może na początku wspomnę o tym, że ogromnym plusem, jest to, w jaki sposób autorka przedstawiła relację między matką i córką. I choć momentami, sama dostawałam nerwicy, czytając to wszystko i miałam ochotę udusić główną bohaterkę, za jej bierność, tak z każdą kolejną stroną byłam coraz bardziej ciekawa momentu kulminacyjnego. Oj, mnie by się cierpliwość skończyła już na 50 stronie :P Genialnie wykreowana postać matki, która znęca się psychicznie nad własnym dzieckiem. Nieraz byłam zdziwiona i zaskoczona jej zachowaniem! Cały czas zastanawiałam się, dlaczego ta bezduszna kobieta tak się zachowuje. Tak stłamsić psychicznie kogoś bliskiego człowieka, to naprawdę coś strasznego. W niektórych momentach, sama nie wiedziałam co jest prawdą, a co kłamstwem! I zdecydowanie to była najlepsza część książki. Potem, gdy prawda wyszła na jaw i niektóre tajemnice ujrzały światło dzienne, tak i mój entuzjazm oklapł, bo naprawdę spodziewałam się petardy, a dostałam tylko namiastkę fajerwerku (wiecie, takie malutkie pojedyncze fajerwerki, które mój sąsiad rozbijał zawsze młotkiem :/ ). I ogromnie nad tym ubolewam….

Książkę bardzo szybko się czyta, ma niecałe 260 stron. I może tutaj jest problem? Może gdyby historia była obszerniejsza, można by było wyczuć jakieś większe emocje i się nią zachwycić? Myślę, że gdyby samo zakończenie bardziej rozbudować, tak cała historia byłaby o wiele ciekawsza…Jeśli chodzi o sam thriller…. No było go tu bardzo mało. Jedynie napięcie i niepokój wyczuwałam, gdy pojawiała się relacja matki z córką. Ale nie na tyle, żebym przy każdym odłożeniu książki, nie mogła się doczekać, aż znowu po nią sięgnę…

Ciężko wyobrazić sobie życie w przeczuciu, że czegoś brakuje, że jest coś, o czym się zapomniało lub nie wiedzieć, co tak naprawdę jest prawdziwe. A gorsze od tego jest nie czuć się komfortowo we własnej skórze.

Zimna, mściwa, odległa i pełna jadu. Czy taka ma być matka? Sophie Howland nigdy nie znała innej wersji kobiety, która ją urodziła. Nawet po trzydziestce, wciąż się jej boi, szczególnie, gdy ta jest we wczesnym stadium choroby Alzheimera. Jej strach robi się jeszcze większy, gdy zdaje sobie sprawę, że jest obserwowana, a jej prześladowca był w jej domu. Nie może już nikomu ufać. Wkrótce paranoja ogarnia jej codzienne życie, czyniąc ją bezużyteczną w jakiejkolwiek innej działalności i skupiając się tylko na znalezieniu prześladowcy. Aby dowiedzieć się, kto chce zniszczyć jej życie, Sophie musi wejrzeć w swoją przeszłość.

Ta książka jest dla mnie trudna do oceny. Nie potrafię tego dokładnie wyjaśnić. Książka mi się podobała, ale mnie nie zachwyciła. Były fragmenty, które wydały mi się interesujące, ale były też takie, w które ciężko jest uwierzyć. Myślę, że była ona po prostu dziwna, ale tym samym interesująca. Wiem, że jedno zaprzecza drugiemu, ale takie jest moje odczucie. Bardzo podobał mi się sposób, w jaki autorka zbudowana i wprowadziła w historię ze zwrotami akcji i wieloma naprawdę interesującymi wątkami fabularnymi. Myślę, że niektóre elementy były trochę skomplikowane i nie do końca pasowały do całości.

Przez cały czas miałam wrażenie, jakbym czytała opowieść o duchach, z mrocznymi cieniami i wieloma niepewnymi wydarzeniami. Styl pisania autorki uwielbiam, jest prosty, ale przy tym bardzo przekonujący. Obraz matki jest całkowicie odpychający, przez co możemy tylko współczuć jej córce. W końcu nie jest tak łatwo odwrócić się plecami od swojej rodziny, bez względu na to, jak bardzo nas skrzywdzili. „Poznasz mnie” ma klimat i tempo opowieści grozy. Zakończenie niestety mnie rozczarowało, bo nie tego się spodziewałam.

W każdym razie myślę, że książka zasługuje na przeczytanie. Jest to ciekawy i przerażający thriller. Twoje ostateczne odczucia będą prawdopodobnie zależeć od tego, czy zaakceptujesz ujawnienie tajemnicy.