Prąd wsteczny

Tym razem autor zabiera czytelnika z warszawskiej Pragi nad zimne, posezonowe wybrzeże do Krynicy Morskiej, gdzie w pewnym ośrodku wczasowym kłębi się atmosfera moralnego rozkładu, szemranych interesów i ludzi, którzy mają więcej do ukrycia niż do pokazania.

Fabuła rozpoczyna się od sprawy, która oficjalnie została już zamknięta. Młoda dziewczyna utonęła – winą obarczono morski prąd wsteczny. Jednak rodzice ofiary nie wierzą w tę wersję wydarzeń, zwłaszcza że anonimowy list sugeruje coś znacznie mroczniejszego. Od tragedii minęły dwa lata. Jest zima, krajobraz jest surowy i niemal martwy, jakby sam próbował zamieść ślady pod lodowatym wiatrem. Właśnie w takich okolicznościach pojawia się Jacek Kowalik.

Detektyw działa pod przykrywką jako były więzień i zatrudnia się w ośrodku jako pracownik . Wchodzi w środowisko, gdzie lojalność ma swoją cenę, a ciekawość może zaboleć.

Akcja nie wybucha od pierwszych stron. Napięcie rośnie powoli, niemal niezauważalnie – jak przypływ, który z każdą falą podchodzi coraz wyżej. Dopiero w finale uderza z pełną mocą, przynosząc mocne rozwiązanie.

Ogromnym atutem książki jest psychologiczna warstwa i autentyczność świata przestępczego. Czuć, że autor zna realia, o których pisze – relacje, zależności, mechanizmy milczenia. Wszystko jest spójne i przekonujące.

Dariusz Gizak w “Prądzie wstecznym”, drugim tomie serii z prywatnym detektywem Jackiem Kowalikiem oferuje czytelnikowi małomiasteczkowy, nadmorski kryminał, który od pierwszego tomu da się czytać niezależnie. Jest zima, styczeń, a Jacek jedzie do Krynicy Morskiej badać sprawę śmierci młodej dziewczyny sprzed półtora roku. I tak jak spokojnie płynie życie miejscowym po sezonie pełnym turystów, tak i dostosowuje się do tego Jacek, a czytelnik razem z nim. Spacerujemy po plaży, zbieramy bursztyny, ale też przyglądamy się temu, co okolicę boli - problem dzików, przemytów i innych nielegalnych działalności… Autor doskonale odnajduje się w kryminale z mocną warstwą obyczajowo-społeczną, gdzie ważne jest miejsce, ludzie i wszystko to, co się z tym wiąże. Zagadka kryminalna nie wydaje się priorytetem, tym, co przewodzi książce, jak i serii, jest postać głównego bohatera, faceta, który potrafi korzystać z własnego doświadczenia, działać spokojnie, rozsądnie, woli budować swoją narrację dłużej niż zawalić sprawę. To dodatkowo wprowadza w historię element spokoju, napawa wyciszeniem. Choć kilku scen akcji też nie brakuje! Tym razem jednak w porównaniu do tom pierwszego historia w tempie jest bardzo spójna i równa, mam wrażenie, że to w tych małych miasteczkach i okolicznych lasach autor czuje się lepiej niż w tłocznej Warszawie. A przynajmniej takie przeświadczenie zostawił we mnie “Prąd wsteczny”. Teraz już czekam na tom trzeci o obiecującym tytule “Dzicz”!

Nie czytałam części pierwszej, ale wcale mi to nie przeszkadzało. Mam nawet wrażenie, że jako część druga, można je czytać osobno. Głównym bohaterem jest były dowódca policyjnych komandosów, którego można polubić od samego początku. To postać prawa, zawsze kieruje się szczerością, jest bardzo spostrzegawczy i widzi znacznie więcej niż inni są w stanie wychwycić. Nie jest łasy na pieniądze, ale potrafi spostrzec, kiedy trafia mu się okazja. To do niego właśnie skieruje się pewne małżeństwo z bardzo ważną prośbą. Chodzi o sprawę śmierci ich córki, gdzie wszelkie ślady już po latach wskazują, że nie zginęła przez przypadek. Główny bohater wie, że to trudne, gdyż dostaje od rodziców wszelkie informacje, które wskazują na to, że komuś mogło zależeć na zatuszowaniu sprawy. I nie ma tu czegoś takiego jak przestój, wolniejsza akcja czy też opisy rzeczy, które by nic nie wnosiły do fabuły. Tutaj konkretnie mamy przejście do rozpoczęcia śledztwa od razu. Wpierw zawitał do dziewczyny, która pojechała z denatką na wyjazd. Podobno zgodziła się tylko dlatego, że sama nie miała na nic pieniędzy. Dodatkowo postać dziewczyny, która pozostała, była jakaś taka dziwna, a zwłaszcza też to, co się wokół jej niej działo. Bądźcie jednak pewni, że nic nie ujdzie uwadze bystremu oku mężczyzny, który nie spocznie, póki nie doprowadzi tej sprawy do końca:-)

Ja po prostu nie wierzę, że można napisać tak inteligentną, szybką, zwinną i wciągającą fabułę. Tu mieliśmy same konkrety, wiele drobnych spraw o których dowiadywaliśmy się ze słów samego detektywa. To on był naszymi oczami i uszami. To on zauważał, że ktoś nadmiernie przysłuchiwał się, bądź zerkał mniej dyskretnie. Jego myśli działały na wysokich policyjnych obrotach, gdzie kalkulował je z perspektywy zwykłego człowieka, detektywa i nawet psychologa. Nie bał się trudności do jakich dochodziło, gdyż odwaga i honor nie pozwalały mu na zatrzymanie się. To z pewnością postać, która wywołała we mnie podziw i szacunek. Jeśli mi się uda, to bardzo chciałabym nadrobić pierwszy tom i mieć na oku kolejny:-)

Bardzo wam polecam!

Nie czytałam części pierwszej, ale wcale mi to nie przeszkadzało. Mam nawet wrażenie, że jako część druga, można je czytać osobno. Głównym bohaterem jest były dowódca policyjnych komandosów, którego można polubić od samego początku. To postać prawa, zawsze kieruje się szczerością, jest bardzo spostrzegawczy i widzi znacznie więcej niż inni są w stanie wychwycić. Nie jest łasy na pieniądze, ale potrafi spostrzec, kiedy trafia mu się okazja. To do niego właśnie skieruje się pewne małżeństwo z bardzo ważną prośbą. Chodzi o sprawę śmierci ich córki, gdzie wszelkie ślady już po latach wskazują, że nie zginęła przez przypadek. Główny bohater wie, że to trudne, gdyż dostaje od rodziców wszelkie informacje, które wskazują na to, że komuś mogło zależeć na zatuszowaniu sprawy. I nie ma tu czegoś takiego jak przestój, wolniejsza akcja czy też opisy rzeczy, które by nic nie wnosiły do fabuły. Tutaj konkretnie mamy przejście do rozpoczęcia śledztwa od razu. Wpierw zawitał do dziewczyny, która pojechała z denatką na wyjazd. Podobno zgodziła się tylko dlatego, że sama nie miała na nic pieniędzy. Dodatkowo postać dziewczyny, która pozostała, była jakaś taka dziwna, a zwłaszcza też to, co się wokół jej niej działo. Bądźcie jednak pewni, że nic nie ujdzie uwadze bystremu oku mężczyzny, który nie spocznie, póki nie doprowadzi tej sprawy do końca:-)

Ja po prostu nie wierzę, że można napisać tak inteligentną, szybką, zwinną i wciągającą fabułę. Tu mieliśmy same konkrety, wiele drobnych spraw o których dowiadywaliśmy się ze słów samego detektywa. To on był naszymi oczami i uszami. To on zauważał, że ktoś nadmiernie przysłuchiwał się, bądź zerkał mniej dyskretnie. Jego myśli działały na wysokich policyjnych obrotach, gdzie kalkulował je z perspektywy zwykłego człowieka, detektywa i nawet psychologa. Nie bał się trudności do jakich dochodziło, gdyż odwaga i honor nie pozwalały mu na zatrzymanie się. To z pewnością postać, która wywołała we mnie podziw i szacunek. Jeśli mi się uda, to bardzo chciałabym nadrobić pierwszy tom i mieć na oku kolejny:-)

Bardzo wam polecam!

To bardzo obciążające wydawać ludziom polecenia wejścia tam, gdzie nikt przy zdrowych zmysłach z

własnej woli by nie wszedł.

Zastanawiał się, czy tak działają wszystkie małe, odizolowane od świata społeczności, czy może po prostu jego samotność dała się mu już we znaki i chętnie zajął miejsce wśród nich.

Przy planowaniu zatrzymania szczególnie niebezpiecznych przestępców, gdy tylko był na to czas, sam jechał na miejsce, aby zrobić ustalenia. Jako dowódca czuł odpowiedzialność za swoich podwładnych.

Prywatny detektyw Jacek Kowalik tym razem trafia do jednego z najsłynniejszych miejscowości uzdrowiskowych w Polsce.

Krynica Morska po zakończeniu sezonu wygląda jakby wymarla.

Połowa restauracji i sklepów jest nieczynna a ludzi została garstka.

A jednak to tam półtora roku wcześniej doszło do tajemniczego utoniecia młodej kobiety - Dominiki.

Służby jednak nie znalazły odpowiedzi na pytanie co się wydarzyło.

Nieszablonowy detektyw nie zamierza ustąpić , a pomocna okaże się Lidia Wolska- To pracownica ośrodka wczasowego w Krynicy Morskiej, gdzie doszło do tragedii.

Lidia to postać naznaczona stratą i rozczarowaniem — ktoś, kto kiedyś wierzył w ludzi, a dziś widzi tylko ich interesy. Dla Kowalika jest zarówno źródłem informacji, jak i emocjonalnym lustrem.

W powieści nasz bohater odkrywa jak cienka jest granica między udawaniem a realnym złem czyhajacym na każdym kroku.

Mężczyzna odkrywa korupcję , miejscowe układy biznesowe i tajemnice, które miały na zawsze pozostać w cieniu.

Czy uda mu się rozwikłać zagadkę?

O tym musicie się przekonać.

Zawsze uważam, że napisanie dobrego debiutu kryminalnego jest trudne, lecz stworzenie kontynuacji na podobnym poziomie wydaje się być zadaniem naprawdę karkołomnym.

A jednak Grzegorzowi Gizakowi się udało- wciągające śledztwo, wiele trupów i złożona warstwa psychologiczna w połączeniu z duszną atmosferą tworzą hipnotyzujacą całość od której trudno się oderwać.