Dzicz

„Dzicz” Dariusza Gizaka to już trzeci tom serii z moim ulubionym detektywem i nic się nie zmienia — nadal kupuję tę historię bez mrugnięcia okiem. A właściwie kupuję przede wszystkim Jacka Kowalika.

To bohater, którego trudno wrzucić do jednego worka z większością kryminalnych śledczych. Nie topi smutków w alkoholu, nie jest chodzącą katastrofą życiową i nie sprawia wrażenia, jakby świat uwziął się tylko na niego. Za to ma klasę, kulturę osobistą, jest szarmancki i z ogromnym szacunkiem podchodzi do kobiet. W kryminałach to niemal gatunek zagrożony, dlatego tym bardziej go lubię.

Tym razem Kowalik dostaje zlecenie od gangstera. Ten za wszelką cenę chce odnaleźć swoją córkę Katarzynę, która wyjechała do Birczy i przepadła bez śladu. Detektyw rusza więc na miejsce i powoli zaczyna układać wszystkie elementy tej zagadki.

Bardzo podobał mi się klimat niewielkiej miejscowości, lokalnych zależności, sekretów i niedopowiedzeń. To nie jest kryminał, w którym akcja pędzi na złamanie karku. Tutaj wszystko rozwija się spokojniej, ale właśnie taki rytm ta seria ma od pierwszego tomu i cieszę się, że autor konsekwentnie się go trzyma.

W tej części pojawia się też pewien wątek, który wyjątkowo mnie ucieszył. Kowalik zatrzymuje się w hotelu prowadzonym przez Edytę — wdowę wychowującą dwójkę dzieci. Między tą dwójką zaczyna się budować subtelna relacja. Spokojnie, panowie — to nadal kryminał, a nie romans. Ten wątek jest delikatny, naturalny i moim zdaniem świetnie uzupełnia całą historię. Przyznam, że trzymam za nich kciuki i z niecierpliwością czekam na czwarty tom.

Miałam też okazję poznać Dariusza Gizaka i od tamtej pory Jacek Kowalik jakoś nieodłącznie kojarzy mi się właśnie z autorem. Mam nawet wrażenie, że w tym bohaterze jest odrobina samego Gizaka. To oczywiście tylko moje subiektywne odczucie, ale bardzo lubię takie skojarzenie.

Moja ocena: 8/10

To kolejne bardzo udane spotkanie z Jackiem Kowalikiem i już jestem ciekawa, dokąd zaprowadzi go następne śledztwo.

Dariusz Gizak, autor serii z Jackiem Kowalikiem, tworzy historie dla wielbicieli spokojnie prowadzonych kryminałów, w których zarówno kreacje postaci, jak i samo miejsce akcji mają ogromne znaczenie. “Dzicz” to jej tom trzeci, który od pozostałych można czytać niezależnie, choć jestem przekonana, że po jegp lekturze chęć przynajmniej na tom poprzedni, który toczy się w podobnie spokojnej scenerii, będzie trudna do odparcia. W “Dziczy” Jacek Kowalik, kiedyś policjant, teraz prywatny detektyw, jedzie do Birczy w Bieszczadach, niewielkiej miejscowości, która od dobrych kilku lat jest polem walki pomiędzy lokalną ludnością a wojującymi ekologami. I ten konflikt zdaje się osią całej historii, a zaskakujące jest to, że to właśnie miejscowym, leśnikom i myśliwym autor poświęca więcej uwagi niż tym drugim - to rzadko spotykana w mediach perspektywa, a przecież dla uzyskania pełnego obrazu bardzo potrzebna. Poprzez tematykę autor ma duże pole do popisu - cudowne opisy przyrody napawają spokojem, a pozorna sielskość miejsca podszyta jest historią przeszłości i teraźniejszości, zakłóconej przez interesy gangsterów i przemytników. Sama zagadka wydaje się do tego wszystkiego tłem, ale prowadzona jest z rozwagą i wyczuciem, które tym mocniej doceniam, że autor zdecydował się wpleść w opowieść bardzo subtelny wątek romantyczny, dzięki któremu głównego bohatera poznajemy od nieco innej strony. To mój rodzaj kryminału - uważny, spokojny, wnoszący coś więcej niż tylko rozrywkę. Z niecierpliwością czekam na tom czwarty!

Gdy zrozpaczony gangster stara się odnaleźć jedyną córkę zatrudnia Jacka Kowalika, byłego policjanta, który niezwykłą umiejętnością dedukcji potrafi rozwiązać każdą sprawę. To już 3 tom serii o prywatnym detektywie, można je jednak czytać bez znajomości poprzednich.

Tym razem poszukiwania prowadzą do prastarej puszczy, w której znajdziemy też niebezpieczne zwierzęta, jednak jak zawsze okazuje się, że to właśnie ludzie są najgorsi. Sprawa w którą zaangażowani są ekolodzy kontra leśnicy, którzy nie chcą mieć na swoim terenie parku. A w środku tego wszystkiego dziewczyna, która po prostu "wyparowała".

Zdecydowanym plusem tej książki jest to, że cały czas się coś dzieje i nawet jak poszukiwania dziewczyny są akurat w impasie, zawsze dostaniemy jeszcze jakąś sprawę drugoplanową. Wszystko się ze sobą łączy, choć biorąc pod uwagę statystyki mogę się przyczepić że nasz detektyw ma często naprawdę duże szczęście.

Świetnie wykreowani bohaterzy, szczególnie Kowalik, którego nie da się nie lubić. Jego pomysłowość, ale też umiejętność dostosowywania się do różnych warunków są naprawdę znakomite.

Nie jest to brutalny thriller, za to zdecydowanie jest ciekawy. Polecam

Ocena:8/10

Są takie kryminały, które od pierwszych stron stawiają na dynamiczną akcję i nie pozwalają czytelnikowi złapać oddechu, ale są też takie, które budują napięcie powoli – przez atmosferę, niedopowiedzenia i poczucie, że pod powierzchnią zwyczajnych wydarzeń kryje się coś znacznie mroczniejszego. „Dzicz” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii, choć nie brakuje tu również emocjonujących momentów i mocniejszych scen.

Tym razem Jacek Kowalik otrzymuje zlecenie dalekie od standardowych spraw detektywistycznych. Zgłasza się do niego gangster, który chce odnaleźć swoją córkę – Katarzynę Konikiewicz. Dziewczyna wyjechała do Birczy i nagle zniknęła bez śladu. Dla Kowalika sprawa od początku nie jest łatwa – nie tylko dlatego, że zleceniodawcą jest człowiek ze świata przestępczego, ale przede wszystkim dlatego, że bardzo szybko okazuje się, iż w tej historii nic nie jest takie, jak wydaje się na pierwszy rzut oka.

Detektyw obiecuje odnaleźć Katarzynę żywą lub martwą i rusza do niewielkiej miejscowości, która staje się centralnym punktem całej opowieści. Autor świetnie wykorzystuje klimat Birczy – miejsce nie jest jedynie tłem wydarzeń, ale wręcz pełnoprawnym bohaterem tej historii. To przestrzeń pełna niedomówień, lokalnych zależności i sekretów, które mieszkańcy próbują ukrywać przed obcymi. Dzięki temu przez całą lekturę towarzyszy czytelnikowi niepokój i wrażenie, że za każdym gestem czy pozornie zwyczajną rozmową może kryć się coś więcej.

Po przyjeździe Jacek zatrzymuje się w hotelu „Pod Kogutkiem”, gdzie poznaje jego właścicielkę – Edytę – oraz jej dzieci. Bardzo spodobał mi się sposób poprowadzenia tej relacji. Nie jest nachalna ani przesadnie romantyczna, ale wnosi do fabuły odrobinę ciepła i pokazuje inne oblicze głównego bohatera. Między bohaterami pojawia się subtelna sympatia, która sprawia, że czytelnik zaczyna zastanawiać się, czy ta znajomość ma szansę rozwinąć się w kolejnych częściach.

Jednocześnie Kowalik nie zwalnia tempa i pod przykrywką dziennikarza prowadzi własne śledztwo. To właśnie ten motyw bardzo przypadł mi do gustu – obserwowanie, jak bohater zbiera informacje, analizuje zachowania mieszkańców i krok po kroku odkrywa kolejne elementy układanki. Autor nie podaje odpowiedzi od razu. Zamiast tego stopniowo odsłania kolejne szczegóły, podrzuca tropy i skutecznie podtrzymuje napięcie.

Na drodze Jacka pojawia się również Joanna – córka leśniczego, która oprowadza go po okolicznych lasach. Jej postać od początku wzbudza ciekawość i nieufność jednocześnie. Relacje rodzinne, atmosfera niedomówień i pytanie o to, kto mówi prawdę, a kto coś ukrywa, sprawiają, że bardzo łatwo zacząć snuć własne teorie. Autor dobrze wykorzystuje ten element i sprawia, że czytelnik nieustannie próbuje przewidzieć rozwój wydarzeń.

Dużym atutem książki jest właśnie umiejętne budowanie napięcia. Nie opiera się ono wyłącznie na pościgach czy brutalnych scenach – choć tych również nie brakuje – ale przede wszystkim na atmosferze niepewności. W tle pojawiają się przestępcy, policyjne tropy, niebezpieczne sytuacje i tajemnice, które z każdą kolejną stroną stają się coraz bardziej niepokojące.

Bardzo podobało mi się również tempo prowadzenia historii. Autor nie spieszy się z rozwiązaniem zagadki, ale jednocześnie nie pozwala odczuć nudy. Każdy kolejny rozdział wnosi coś nowego i sprawia, że trudno odłożyć książkę na później.

Zakończenie okazało się dla mnie satysfakcjonujące – zamyka najważniejsze wątki, ale jednocześnie pozostawia przestrzeń na kontynuację. To jeden z tych finałów, które nie tylko domykają historię, ale też skutecznie zachęcają do sięgnięcia po następny tom.

„Dzicz” to kryminał z klimatem, który łączy śledztwo, lokalne tajemnice i dobrze budowane napięcie. To historia o poszukiwaniu prawdy, o tym, że pozory często mylą, a niewielkie miejscowości potrafią skrywać największe sekrety. Jeśli lubicie kryminały z wyrazistym miejscem akcji, stopniowym odkrywaniem tajemnic i bohaterem, którego śledztwa wciągają od pierwszych stron – warto dać tej książce szansę.