Prawo ciała

Sięgając po debiuty literackie, zawsze mam nadzieję, że w kolejnej powieści znajdę coś, co zaspokoi moje czytelnicze oczekiwania. Nie inaczej było w przypadku powieści Prawo ciała autorstwa Mai Adamik. Zaciekawił mnie zarówno opis książki, jak i jej okładka, ale o tym za chwilę. Najpierw kilka słów o młodej autorce, która zdecydowała się na literacki debiut, który z pewnością pozostanie w mojej pamięci.

Maja Adamik urodziła się w 2000 roku w Raciborzu (tak się złożyło, że kończyłem czytać tę lekturę, przejeżdżając w sobotę pociągiem właśnie przez to miasto). Studiowała na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach oraz na Uniwersytecie WSB Merito w Opolu, gdzie obecnie mieszka i pracuje. Jak sama przyznaje, nie przepada za ogromem i chaosem wielkich miast. Zdecydowanie bliższa jest jej natura, wśród której najchętniej spędza wolny czas. Najważniejsze jednak jest to, że od najmłodszych lat kocha literaturę. Szczególnie upodobała sobie polskie kryminały (podobnie jak ja), w których nie brakuje krwi i mocnych scen. Jednocześnie lubi, gdy nawet w tak mrocznych historiach pojawia się wątek romantyczny.

Do sięgnięcia po tę książkę zachęcił mnie przede wszystkim jej tytuł, ale także interesująca i niejednoznaczna okładka. Dominuje na niej mrok oraz wyczuwalne napięcie emocjonalne, które sugeruje istnienie pewnej tajemnicy. Fragment ludzkiego ciała umieszczony w centralnym punkcie okładki daje do zrozumienia, że w tej historii wydarzyło się coś, co może mieć istotny wpływ na jej rozwój. Warto też zwrócić uwagę na czcionkę tytułu, szczególnie na słowo „ciała”, z którego zdaje się spływać krew. Już sam ten detal buduje odpowiedni klimat. Nic więc dziwnego, że od razu sięgnąłem po opis znajdujący się na czwartej stronie okładki. Po jego przeczytaniu wiedziałem, że ta powieść może mnie wciągnąć bez reszty.

Główną bohaterką książki jest młoda prawniczka Anastazja Zamojska, która rozpoczyna swoją pierwszą pracę na jednej z uczelni w stolicy. Z każdym kolejnym rozdziałem poznajemy jej przeszłość i dowiadujemy się, że w życiu kobiety wydarzyło się wiele trudnych rzeczy, szczególnie za sprawą pewnego mężczyzny. Trauma, której doświadczyła, trwa już od kilku lat i sprawia, że Anastazja nie jest w stanie nawiązać bliższych relacji z płcią przeciwną. Nie potrafi zapomnieć o tym, co ją spotkało. Szukała pomocy, jednak trafiła na osobę, która nie powinna jej udzielać. Na kogoś, do kogo z założenia powinno mieć się ogromne zaufanie... a jednak…

Na drugim planie pojawia się Igor Wysocki, jeden z najlepszych adwokatów pracujących w renomowanej kancelarii. W tym czasie zajmuje się sprawą brutalnych morderstw i ma bronić człowieka podejrzanego o wyjątkowo okrutne zbrodnie.

Dwie postaci. Dwie wyraźnie nakreślone przez autorkę osobowości, z własną przeszłością i bagażem doświadczeń. Jak dojdzie do ich spotkania? Dlaczego Anastazja okaże się ważnym elementem układanki związanej z tajemniczymi zbrodniami, które noszą ślady brutalnych odniesień do symboliki religijnej?

Prawo ciała nie jest jedynie klasycznym thrillerem psychologicznym. Nie znajdziemy tu bardzo dynamicznej akcji, dlatego momentami powieść zbliża się do literatury psychologiczno-obyczajowej. Jednak właśnie taka konstrukcja historii, zwieńczona mocnym finałem, w pełni wpisała się w moje czytelnicze oczekiwania. Nie przeszkadzało mi to ani przez chwilę. Wręcz przeciwnie, pozwoliło lepiej poznać bohaterów i zrozumieć ich emocje.

To także książka ważna, szczególnie dla kobiet, które mogły zetknąć się z podobnymi traumatycznymi doświadczeniami.Z niecierpliwością czekam na kolejną powieść autorki. Polecam zdecydowanie!

Młoda prawniczka, Anastazja Zamojska, rozpoczyna pracę na jednej z warszawskich uczelni. Pogodzona z dramatyczną przeszłością, próbuje na nowo ułożyć swoje życie. Tymczasem mecenas Igor Wysocki, czołowy adwokat prestiżowej kancelarii, przejmuje sprawę brutalnych morderstw i podejmuje się obrony człowieka, który prawdopodobnie jest ich sprawcą.

Poznajemy dwóch głównych bohaterów - Anastazję i Igora. Młoda i ambitna biegła oraz mecenas. Każdy z nich skrywa bolesną przeszłość, która po jakimś czasie ujrzy światło dzienne. Pierwszy raz spotykają się w klubie, gdzie dziewczyny poszły na wieczór Panieński. Na początku Anastazja nie poznaje Igora, ale na uroczystości weselnej swoich przyjaciół ich relacja powoli kieruje się na lepsze poznanie siebie.

W tle mamy zabójstwo trzech kobiet. Sprawca, bądź sprawcy oznaczają kobiety numerą "5", co pokazuje jaki modus operandi został przyjęty. Niestety policja początkowo nie ma żadnych poszlak kto jest sprawcą, ale przy trzeciej ofierze sprawa wygląda inaczej - udało się znaleźć DNA i teoretyczny sprawca został ujęty.. tylko coś za szybko poszło.

Zatrzymany nie jest tym za kogo bierze go policja. Nasz podejrzany odbiera sobie życie w celi ze względu na to jakie oskarżenia zostały skierowane w jego stronę.

Wracając do naszych bohaterów - dobrze się bawią na weselu, później wyjadą na weekend nad morze, by odpocząć trochę z przyjaciółmi od pracy w kancelarii, jednakże Igor zabiera ze sobą materiały dochodzeniowe ze sobą na ten wypad. Anastazja pomaga Igorowi w poszukiwaniu związków pomiędzy ofiarami, ale bardziej odczuwalna jest intensywność pomiędzy nimi, mam tutaj na myśli ich zachowania wobec siebie, ukradkowe spojrzenia, zazdrość. Takie typowe zachowania dla osób, które nie chcą się przyznać początkowo do tego, że coś czują do drugiej osoby.

Koniec końców zaczynają się ze sobą spotykać, co jest zrozumiałe. Próbują nawiązać ze sobą relację w której będą ze sobą szczerzy oraz jeden w drugim będzie miał oparcie. Autorka bardzo stara się nam pokazać ich jako osoby oraz jak się im układa w życiu.

Jeśli ktoś szuka mocnego kryminału to niestety nie znajdzie tego tutaj. Można by powiedzieć, że jest to trochę bardziej obyczaj z połączeniem kryminału niż typowy kryminał - jak mówi sama Autorka. Starała się bardziej pokazać naszych bohaterów, ich próby leczenia dawnych ran i krzywd, byśmy bardziej się wczuli w atmosferę oraz ich. Bardzo gratuluję delikatnego pokazania ważnego tematu gwałtu u kobiet, które nie zawsze znajdują oparcia bądź zrozumienia przechodzącej traumy, a nawet czasami są piętnowane z tego powodu. Takie trudne tematy powinny zostać poruszane, szczególnie z takim wyczuciem i delikatnością.

Wiem, że Autorka planuje trylogię, więc czekam na kolejne części. Może nie znalazłam tutaj mocnego kryminału tak jak lubię, bo jestem fanką mocnych wrażeń oraz true crime, ale jest to pozycja warta uwagi i zapoznania się z nią. A Pani Mai jeszcze raz gratuluję debiutu!