Rebeka

„Rebeka” to powieść niesamowicie klimatyczna, która przenosi nas do mrocznej angielskiej rezydencji początku XX wieku. Jak byście się czuli w ogromnym domu, z przepięknym ogrodem położonym nad morzem, z liczną służbą spełniającą Wasze polecenia? Zachwyceni? Onieśmieleni?

Tak właśnie czuje się bohaterka naszej powieści. Młoda, naiwna dziewczyna po niespodziewanym ślubie z dwukrotnie starszym od siebie wdowcem, zostaje panią posiadłości Manderley i drugą panią de Winter. Trudno jej odnaleźć się w nowych warunkach, tym bardziej, że prócz własnej nieśmiałości i niskiej samooceny musi zmierzyć się z nieprzychylnością służby i przede wszystkim duchem byłej żony Maxima, Rebeki. Ta zginęła tragicznie rok wcześniej, ale czuje się jej stałą obecność w tym domu. Pozbawiona wsparcia męża młoda pani de Winter czuje się coraz bardziej przytłoczona i osamotniona, a postać Rebeki, na której temat słyszy zachwyty od wszystkich i na każdym kroku, staje się pomału jej obsesją.

Czy mroczna posiadłość uchyli przed nią rąbka tajemnicy? Rozwieje mgły przesłaniające przeszłość?

Tak jak wspomniałam ta powieść ma niezwykły klimat, pełen mroku, niepewności i wręcz przytłaczający swym dusznym ciężarem. Narracja prowadzona dość leniwie powoduje wzrost napięcia z każdą kolejną stroną, a fascynujące postaci dopełniają całości. Szczególnie Maxima, często nieobecnego i zamkniętego w sobie i tajemniczej pani Danvers, złośliwej i wyniosłej kobiety czczącej pamięć o Rebece.

Przyznam, że nie oglądałam ekranizacji i nie zamierzam tego robić, boję się, że utracę wówczas to zachwycające wrażenie dogłębnego niepokoju, ten dreszcz przebiegający po plecach, które towarzyszyły mi przy czytaniu.

Tytuł książki na pewno sugeruje jedno: kobieta o tym imieniu odegra dużą rolę w powieści i wywrze znaczący wpływ na losy bohaterów. I rzeczywiście, tak się dzieje. Chociaż Rebeki nie ma już na tym świecie, jednak pojawia się nieustannie w myślach i słowach Maxima de Winter, była bowiem jego żoną. Z biegiem czasu okazuje się, że zginęła w niejasnych okolicznościach, a wspomnienia o tym wydarzeniu dręczą wdowca. Życie mężczyzny nabiera innych barw, gdy nieoczekiwanie poznaje młodą i skromną kobietę, a niemal nazajutrz oświadcza się jej i poślubia. I właśnie nieśmiała nowa pani de Winter okazuje się narratorką powieści.

Akcja toczy się bardzo wolno, można rzec: w starym, angielskim stylu z czasów przedwojennych. Pojawia się sporo drobnych, z pozoru nic nie znaczących zdarzeń, rozmów, wzmianek o postaciach czy opisów miejsc. Być może, niektórzy czytelnicy poczują znużenie, jednak jest to zabieg celowy, ponieważ dzięki temu tworzy się specyficzna atmosfera. Coraz mocniej odczuwa się tajemniczość z elementami grozy, a nawet psychozy, gdy Maxim zachowuje się coraz dziwniej i miewa urojenia. Natomiast kiedy pojawia się pani Danvers, przełożona służby w Manderley, majestatycznej posiadłości de Winterów, wręcz można poczuć się jak w thrillerze. Mniej więcej od połowy akcji odczuwa się narastające napięcie, nową panią de Winter coraz bardziej intryguje zagadka Rebeki i rola jej męża, wnika w tajemnice domu, a nawet odważa się zmierzyć z niesamowitą panią Danvers.

Tajemnica śmierci tytułowej kobiety zostaje wyjaśniona na ostatnich stronach, a główną rolę odgrywa narratorka powieści. Dzięki jej dociekliwości państwo de Winter rozpoczną nowy etap życia w zupełnie innym miejscu, gdyż posiadłość Manderley spotka los, którego nikt się nie spodziewał.

Książkę, mimo jej sporej objętości, czyta się przyjemnie, bez zmęczenia ilością stron. Może okazać się interesującą lekturą na długie wieczory zimowe w czasie przymusowego pobytu w domu.

ZJ

źródło: www.szkolnyklubrecenzenta.pl

W cieniu pierwszej żony.

Ekranizacja Netflixa stała się ostatnio pretekstem do wydawniczego wznowienia genialnej powieści autorstwa Daphne du Maurier – „Rebeki”. Ta duszna, mroczna i nieomal gotycka powieść doczekała się szerokiego uznania publiki i mnóstwa prestiżowych nagród z National Book Award na czele. To nie jest przypadek, że „Rebeką” inspirowali się Alfred Hitchcock i Stephen King – ta powieść stanowi klasę samą dla siebie!

Z pozoru opowieść snuta przez du Maurier zapowiada się całkiem niewinnie i romantycznie. Akcja zawiązuje się w pięknej scenerii Riwiery Francuskiej, gdzie poznajemy pewną nieśmiałą i uroczą damę, względem której zainteresowanie objawia równie uroczy, a przy tym szarmancki i elegancki wdowiec. Uczucie między tą dwójką rodzi się bardzo szybko, a formalne plany dotyczące ich związku pojawiają się w tempie iście ekspresowym. Powinno to sumie trochę dziwić, no bo jak to – tak od razu ślub? A jednak. No, ale cóż zrobić – uczucie czasami nie wybiera, może więc w przypadku tej dwójki mamy do czynienia z prawdziwą miłością od pierwszego wejrzenia?

Z Riwiery Francuskiej akcja przenosi się do właściwego miejsca przeznaczenia, którym jest posiadłość Manderley. Ten angielski majątek jest własnością świeżo upieczonego pana młodego, Maxima de Winter, który po odbyciu podróży poślubnej zaprasza młodą żonę w swoje progi. Zapowiada to ciąg dalszy sielanki, jednak posępna bryła dworu Manderley budzi obawy panny młodej nie bez przyczyny…

Klimat powieści zmienia się o 180 stopni przechodząc od słońca Riwiery do mroku, niepewności i dusznego klimatu, który wręcz wylewa się z iście gotyckiej posiadłości. Młoda żona Maxima, pozostawiona przez małżonka praktycznie sama w ogromnym domu, doświadcza coraz większego poczucia osamotnienia i przytłoczenia. Atmosfera gęstnieje ze strony na stronę i dosłownie czuje się, że z tym domem nie wszystko jest w porządku. Czuć w nim wręcz namacalną obecność Rebeki, pierwszej żony de Wintera i skrzętnie skrywaną tajemnicę związaną z jej osobą. O Rebece wiadomo tyle, że uwielbiała ją cała służba. Postrzegana była jako idealna żona, wspominana jest przez żyjących na każdym kroku. Co najmniej zastanawiające jest to, że zmarła zaledwie rok wcześniej, a na temat jej śmierci nie wiadomo praktycznie nic. Młodą panią de Winter zastanawia to coraz bardziej, a równolegle zaczyna ją przerażać fakt, iż jej świeżo poślubiony mąż stał się jakby zupełnie innym człowiekiem – u de Wintera wyraźnie widać zmianę zachowania, dziwne reakcje, diametralną przemianę podejścia w stosunku do żony. Zupełnie jakby stał się w murach Manderley zupełnie innym człowiekiem – obcym, dalekim, przerażającym… Jego młoda żona postanawia w obliczu tych faktów dociec prawdy na temat Rebeki i okoliczności jej śmierci, czuje bowiem, że rozwiązanie tej zagadki da jej do rąk odpowiedzi na wiele pytań. Tylko czy rzeczywiście warto te odpowiedzi poznać? Młoda pani de Winter będzie musiała stawić czoła nie tylko mrocznej tajemnicy, ale także zmianom, które dotykają z biegiem czasu także jej samej. Nie są to bowiem ani trochę zmiany na lepsze…

Powieść jest genialna. Mroczna, duszna, niepokojąca. Nieoczywista. Wylewający się z kolejnych stron niepokój udziela się czytelnikowi i narasta z każdym kolejnym przeczytanym rozdziałem. Fabuła i leniwa z pozoru narracja znakomicie budują napięcie, co tylko przyczynia się do pogłębienia opisanych wrażeń.

Główni bohaterowie po prostu fascynują. Pod kątem przedstawienia psychologii postaci i zachodzących na tym tle zmian autorka popisała się prawdziwym mistrzostwem świata. Nagroda National Book Award była dla tej książki absolutnie zasłużona!

To naprawdę wstyd, że nie znałem wcześniej tej powieści… Jeśli także nie mieliście jeszcze okazji jej czytać, to nadróbcie to jak najszybciej – warto! Rekomendacja samego Stephena Kinga nie jest względem „Rebeki” ani przypadkowa, ani wyrażona na wyrost (!).

https://cosnapolce.blogspot.com/2020/11/rebeka-daphne-du-maurier.html

Historia przedstawiona w "Rebece" zapowiada się dość sztampowo. Młoda kobieta poznaje starszego, bogatego wdowca. Można się domyślać, że być może zostanie jego utrzymanką. Ale nic bardziej mylnego. Sprawdzą się słowa, że miłość nie zna granic, ani nie jest w stanie stanąć jej na drodze duża różnica wieku między partnerami, ani tym bardziej różnice w pochodzeniu. Zaskoczyła mnie Daphne du Maurier, spodziewałam się banalnego i oczywistego romansu, a otrzymałam bardzo złożoną i tajemniczą historię. Brawo!

Wkrótce Maxim de Winter poślubia młodą i nieśmiałą dziewczynę. Słodki czas urlopu i wypoczynku dobiega końca i młodzi rozpoczynają codzienne życie w rodzinnej posiadłości wdowca, Manderley. Nowo poślubiona jest zachwycona miejscem zamieszkania, bogactwem i panującym tam klimatem. Jednak mąż nagle się zmienia, kobieta tak naprawdę dochodzi do wniosku, że w ogóle go nie zna. Nic nie wie o nim i jego przeszłości, o jego poprzedniej żonie. W rezydencji, rządzonej przez panią Danvers, nadal unosi się duch Rebeki, poprzedniej pani de Winter. Kobieta stara się dotrzeć do prawdy, chce więcej się dowiedzieć o swojej poprzedniczce, nie jest to łatwe, gdyż odczuwa wyraźną niechęć wobec swojej osoby, wszelkie próby podjęcia tego tematu są ucinane. Zastanawia się, jaka była prawda? Czy naprawdę byli tak wzorowym małżeństwem, jak sprawę przedstawia pani Danvers? A może jej śmierć była dla domowników nie na rękę? Szanowany przedsiębiorca był zapewne na ustach okolicznych mieszkańców i licznych znajomych. Próba dotarcia do źródeł prawdy będzie trudna i z licznymi przeszkodami, ale może warto? Przecież nie można żyć nie tylko w niewiedzy, ale i w obawie o własne życie. A jak Maxim pozbył się żony? Prawda okaże się zdecydowanie trudniejsza dla wszystkich, również dla czytelnika …

"Rebeka" to zdecydowanie powieść z charakterem i klimatem, przesiąknięta atmosferą minionych lat. Zaskakuje dojrzałością i powagą tematu, nie jest to ckliwy romans, ale rozbudowana historia tak naprawdę zagubionych ludzi, skrzywdzonych przez los, a raczej najbliższych. Tajemnice przeszłości nie pozwalają spokojnie żyć, cieszyć się dniem obecnym, tylko unoszą się w najmniej oczekiwanym momencie, nie dają chwili wytchnienia, cały czas się przewijają i dręczą od wewnątrz. Klimat powieści tchnie tajemniczością i niedopowiedzeniami, wszak wiele nie wiemy i być może się już nie dowiemy. Każdy coś ukrywa udając, że nic nie wie. Jeden spogląda na drugiego nie mając przekonania, jaka jest jego wiedza w temacie. To wszystko potęguje naszą ciekawość i chęć odkrycia tajemnic mieszkańców posiadłości Manderley. A mają czego strzec, oj mają.

Nie łudźcie się, nie oczekujcie w tej lekturze szybkich i brawurowych akcji, dynamicznych zwrotów wydarzeń. Przeciwnie. Ta okraszona subtelną tajemnicą opowieść płynie jak toń spokojna, raz zwalniając, raz delikatnie, pod wpływem nagłego wiatru, przyśpieszając. Ma swoje obrane tempo i w żaden sposób nie jesteśmy w stanie jego przyśpieszyć. Ale to doskonale. Dlaczego? Możemy śmiało i spokojnie się nią delektować, smakować jej wątki i być blisko klimatycznych i z charakterem bohaterów. Przyznam, że wiele można się od nich nauczyć, zgłębić ich psychikę i motywy postępowania, spróbować zrozumieć. Daje to mnóstwo satysfakcji i ekscytujących wrażeń. Takich, których na co dzień raczej nie doświadczamy.

Co uważniejszy czytelnik odkryje jej prawdziwe oblicze, wydobędzie to ukryte i niewidzialne gołym okiem drugie dno. Ujrzy jej przesłanie, które nie jest tak oczywiste i łatwe do wychwycenia. Zachęcam Was gorąco, odważcie się sięgnąć po tę pełną tajemniczych sytuacji i niedopowiedzeń powieść. Czas z nią spędzony można śmiało zaliczyć do miłych i ciepłych, momentami zaskakujących chwil. Ale chłonie się ją z wypiekami na twarzy, z nutką niedowierzania i nadziei, że skończy się pozytywnie. Pytanie tylko dla kogo? Przecież w życiu nie można wszystkich zadowolić

Zdecydowanie polecam! Dzieło godne mistrza! Psychologiczne stadium ludzkich błędów i krzywd!

Ta książka jest wspaniała. Napisana przepięknie, z olbrzymią kulturą i polotem. Czytanie jej sprawia ogromną przyjemność wszystkim miłośnikom dobrej literatury. Polecam fanom thrillerów i dreszczowców psychologicznych. Doskonała historia!

Klasyk, który powinien przeczytać każdy miłośnik literatury.

Myślę, że nie trzeba dużo pisać o tej książce, bo każdy doskonale wie, że jest ona smaczkiem wśród książkoholików.

"Rebeka" to historia, która wciąga od pierwszych stron. To hisotira z gatunku tych, które wciągają czytelnika na tak długo, aż nie skończy on czytać ostatniego zdania.

To historia, w której emocje są bardzo namacalne, a strach przeplata sięz niepokojem i tajemnicą.

Zdecydowanie warto przeczytać. Polecam.

<i>Rebeka</i> to gotycka powieść grozy, ze zbrodnią w tle.

Akcja książki zaczyna się w Monte Carlo, gdzie młoda i naiwna dziewczyna poznaje owdowiałego arystokratę Maxa De Winter, który w krótkim czasie proponuje dziewczynie małżeństwo i przywozi do posiadłości Manderlej.. Demoniczna gospodyni pani Danvers, która uwielbiała piękną zmarłą i z gruntu złą żonę Maxima, wykorzystuje każde potknięcie młodziutkiej i nieświadomej żony, do tego by zdyskredytować ją w oczach męża. Oboje małżonkowie nie zdają sobie sprawy z sieci intryg, w które wplątuje ich podstępna gospodyni. I tak wszystko zmierza ku katastrofie. Zakończenie jest zaskakujące i dramatyczne. Co stało się w posiadłości, jak zginęła Rebeka, jaki los spotkał Manderlej – to znajdziecie na kartach powieści Daphne Du Maurier. Polecam !!!