Redamancy

Q: Czy macie ulubione słowo, którego używacie bardzo często?

„Redamancy oznacza miłość odwzajemnioną, ale nie każda wzajemność jest wybawieniem. Czasem dwa serca biją tym samym rytmem tylko po to, by wspólnie pogrążyć się w ciemności.”

Powrót do tej historii przypomina wejście do domu, w którym od lat nie otwierano okien. Powietrze jest ciężkie, wspomnienia unoszą się w każdym kącie, a przeszłość wciąż żyje własnym życiem. Nad Nowym Jorkiem unosi się ciężka atmosfera. Przeszłość nieustannie zagląda bohaterom przez ramię, a każde kolejne spotkanie przypomina pojedynek niż próbę odbudowania relacji.

Największym ciężarem tej historii okazują się bohaterowie. Poppy i Adrian nie przypominają już pełnej napięcia więzi z pierwszego tomu. Zamiast iskier pojawia się chłód, zamiast tęsknoty chaos. Ich uczucia przypominają błędne koło obsesji, niedopowiedzeń i ran, które otwierają się na nowo. Momentami nie wiedziałam, czy potrafią odróżnić miłość od uzależnienia i gdzie przebiega granica między oddaniem a autodestrukcją.

Dziesięć lat rozłąki powinno pozostawić po sobie ciszę wypełnioną niewypowiedzianymi słowami, gniewem i tęsknotą. Tymczasem wiele emocji pojawia się nagle i równie szybko gaśnie. Zabrakło mi psychologicznej głębi, długich rozmów, napięcia budowanego spojrzeniami i milczeniem, które często mówi więcej niż dialogi. Zwroty akcji zamiast potęgować niepokój, sprawiały wrażenie przesadzonych i odbierały wiarygodność.

Nie można powieści odmówić klimatu. Jest duszno, niepokojąco i momentami wręcz klaustrofobicznie. Nad bohaterami unosi się cień przeszłości, a tajemnice skutecznie podtrzymują ciekawość. Po pierwszym tomie oczekiwałam historii, która wciągnie mnie bez reszty. Dostałam kontynuacje pełną interesujących pomysłów, ale pozbawioną emocjonalnej siły. To nie jest zła książka, ale mam ogromny niedosyt emocji, obsesji i zabawy w kotka i myszkę.