Rozkład północy

„Rozkład północy” to zbiór przeplatających się ze sobą opowiadań. Przechodząc przez te historie czytelnik powoli odrywa się od ziemi, by doświadczyć przedziwnych i niebezpiecznych wydarzeń. Jak mówi jedna z bohaterek, musimy spacerować nocą korytarzem i nie zwracać uwagi na to, co niezwykłe, taka nasza praca. Ach, na wypadek, gdyby pojawił się przed nami duch mężczyzny przypominający innego pracownika, ostrzegający, by gdzieś nie wchodzić, to lepiej go posłuchać.

Opowiadania są czasem naprawdę niepokojące, ocierające się o szaleństwo, a w większości smutne. Autorce nie zależy na kreowaniu grozy dla samego dreszczyku, ale by w symboliczny sposób przedstawić takie pojęcia jak przeżywanie żałoby, chęć zemsty, nieprzepracowana trauma. Tutaj przedmioty i zwierzęta mają dusze, dźwigają emocjonalny bagaż.

Bardzo podobała mi się ta książka, przeczytałam ją od deski do deski. Była jednocześnie osadzona we współczesności oraz w klimacie mityczno-baśniowym. We wszystkich tych dziwnościach i smutku dało się znaleźć pewnego rodzaju ukojenie. Do tego odczucia w dużej mierze przyczyniło się ostatnie opowiadanie, dlatego warto tomik doczytać do końca. Polecam.

"Rozkład północy" Bory Chung to zbiór siedmiu opowiadań o opętanych przedmiotach przechowywanych w pewnym instytucie badawczym. Opowiadania łączą się ze sobą co jest dla mnie zawsze dużym plusem zbiorów.

Czy są straszne? Czy będziecie się bać? Nie wiem... to zależy od Waszych podskórnych lęków i tego co macie na sumieniu...? Mnie jednak w przypadku zjawisk paranormalnych zawsze przeraża bardziej obraz. W książkach jednak lubię na takie wątki trafiać.

Nie będę Wam jednak przycztac treści, gdyż skracać opowiadania jest dla mnie zabiegiem straszniejszym niż ta książka ? Aby Was zaciekawić napiszę jednak, że pod fikcją i historiami oscylujacymi wokół zjawisk paranormalnych autorka przemyca bardzo aktualne tematy dotyczące człowieka i jego roli w społeczeństwie. Przedmioty znajdujące się w instytucie zawierają w sobie w pewnym sensie nagromadzone winy czy grzechy swoich właścicieli.

"Jednostka zwana rodziną trwa nieprzerwanie tylko dzięki wysysaniu krwi i szpiku najbezbronniejszego z jej członków. Wlaśnie taka patologia jest cechą wspólną wszystkich rodzin dysfunkcyjnych".

Powyższy cytat pochodzi z jednego z opowiadań w którym autorka zwraca uwagę na problem dziedziczenia długów przez dzieci. Jakkolwiek życie miałoby dobrze się im ułożyć kłopot zawsze spadnie na tego najbardziej niewinnego. Nie od dziś bowiem wiemy, że biednemu wiatr w oczy wieje... I choć opowiadanie jest bardzo abstrakcyjne to #BoraChung zmusza czytelnika do refleksji nad człowieczeństwem jak i ludzkością jako ogółem. Gdzie dotarliśmy? Czy dobry kierunek obraliśmy?

Spodziewałam się po tym zbiorze mrożących krew w żyłach science fiction historii, gdzie nowe technologie będą zagrażać człowiekowi, ale powiem Wam, że choć ich nie dostałam to i tak czuję się usatysfakcjonowana taką przyziemnoscią tego co umysłem ciężko pojąć

Bora Chung należy do grona osób autorskich, które poruszają się w swojej prozie po dwóch płaszczyznach. Jedna z nich stanowi obraz jasny i przejrzysty, łatwy w odbiorze i interpretacji, z ciekawymi bohaterami oraz starannie utkaną fabułą. Druga to wiwisekcja społeczeństwa, zabawa ludzkimi lękami, sprytne ujęcie rzeczywistości, by uwypuklić uczucia, których nie brakuje w zderzeniu z trudnymi tematami. Obie płaszczyzny są ze sobą ściśle związane i jedna nie może istnieć bez drugiej. By nie narzucać czytelnikowi zbyt wiele, by zostawić mu miejsce na własne przemyślenia, autorka wkracza w surrealizm, który buduje z połączenia horroru, fantastyki i science-fiction. Idzie w stronę fikcji, choć tak naprawdę w centrum stawia jednostkę oraz dzisiejsze społeczeństwo. Wychodzi poza antropocentryzm, nie boi się tematów tabu, korzysta z możliwości, jakie daje wielokulturowość, w jakiej dorastała. Dzięki temu łączy czytelników niezależnie od szerokości geograficznej, stawia na uniwersalne wartości, które w jej wydaniu nie stanowią nic wtórnego. Stanowi jedną z najważniejszych autorek, jakie budują moje czytelnicze preferencje.

Co istotne. „Rozkład północy“ to siedem opowiadań osadzonych w instytucie, gdzie prowadzone są badania nad przeklętymi przedmiotami. Ich głównymi bohaterami są dozorczynie i dozorcy, którzy nie zawsze trzymają się protokołu bezpieczeństwa oraz rad bardziej doświadczonych od siebie. Na skutek tego wpadają w objęcia wydarzeń, które są poza miejscem i czasem, a jednak mocno oddziałują na ich teraźniejszość. Powstaje z tego opowieść o walce o prawa, miłość czy sprawiedliwość. Powieść zbudowana z krótkich tekstów lub opowiadania tworzące spójną całość.

Powtórzę się, ale więcej Bory Chung w moim życiu, więcej.

przekł. Dominika Chybowska-Jang