Samotność Anioła Zagłady. Adam

Klimaty postapo coraz częściej wpadają w moje ręce. Zawsze były to jednak horrory albo thrillery. Tym razem jednak otrzymałem powieść całkowicie pozbawioną standardowych atrybutów grozy. Jak w mojej ocenie wypadnie książka będąca pozbawionym horrorowej otoczki odpowiednikiem "Jestem legendą"?

Adam Sawyer jest jednym z żołnierzy nazywanych Aniołami Zagłady. Do zadań tej grupy należy, w przypadku wybuchu wojny, odpalenie pocisków nuklearnych USA, które całkowicie zniszczą życie na całej planecie. Adam należy do programu "Arka", który ma na celu zabezpieczenie części populacji w specjalnie wybranych schronach, by w przyszłości można było na nowo odbudować życie na Ziemi. Pewnego dnia dochodzi do ataku na Amerykę. Adam decyduje się na odpalenie śmiercionośnego ładunku. Po pewnym czasie w wyniku awarii Adam zostaje przedwcześnie wybudzony ze snu kriogenicznego. Jedynym ratunkiem dla niego wydaje się być dotarcie do położonego na drugim końcu kraju, centrum "Arki". Adam wyrusza w podróż przez całkowicie wyjałowioną Amerykę.

Tym razem w moje ręce wpadła książka, której w żaden sposób nie jestem w stanie jednoznacznie ocenić. Bo przecież przeczytałem ją do końca i praktycznie przez cały czas byłem ciekawy tego, jak dalej będzie wyglądać podróż Adama przez zrujnowaną Amerykę i jak finalnie zakończy się cała historia. Jednak wziąłem się za lekturę książki, co do której miałem całkiem inne zapatrywania. Miałem nadzieję, że właśnie zabieram się za lekturę powieści bardzo pesymistycznej, wręcz depresyjnej, która swoją atmosferą po prostu wbije mnie w fotel. Tymczasem okazało się, że takiego klimatu nie odczułem podczas lektury tej książki ani przez chwilę. Tym bardziej zaskoczyło mnie kiedy czytałem, że z jednej strony nasz bohater zauważa zalegające wszędzie wysuszone trupy ludzi a z drugiej jara się "zakupami" i noclegami w najdroższych sklepach Las Vegas... Oczekiwałem wartkiej akcji i pesymistycznego klimatu oraz zagadnień, które będą zmuszać czytelnika do refleksji, a tymczasem nie otrzymałem kompletnie nic z tych rzeczy.

"Samotność anioła zagłady" to książka, której nie mogę ocenić jednoznacznie źle. Przeczytałem ją "od deski do deski" i nie czułem zmęczenia ani znużenia jej lekturą. Przeciwnie! Cały czas chciałem towarzyszyć głównemu bohaterowi w przemierzaniu Ameryki! Byłem ciekawy tego, co wydarzy się już za chwilę oraz tego jak cała powieść się zakończy. Robert J. Szmidt potrafi pisać bardzo dobrze i autorowi udało się przykuć moją uwagę i utrzymać ją aż do samego końca książki. Jednak według mnie zabrakło w tej powieści pewnego rodzaju głębi, która zmuszałaby nas do przemyśleń i refleksji. Zabrakło tego impulsu, który powodowałby to, że książka zostanie w naszych głowach na długo po przeczytaniu.

"Samotność anioła zagłady" to opowieść posiadająca tylko jednego bohatera, która jest w stanie bardzo dobrze przykuć naszą uwagę. Jednak zabierając się za tę książkę oczekiwałem czegoś nieco innego. Moje potrzeby czytelnicze były skierowane w nieco inne rejony, niż zaproponował autor. Bardzo rzadko zdarza mi się dłużej zastanawiać nad oceną książki. Jeszcze rzadziej zdarza mi się mieć z tym problem. Powieść Szmidta jednak jest wyjątkiem od tej reguły i nie umiem jej jednoznacznie ocenić.

Książka będzie świetną propozycją dla fanów postapo, powieści drogi. Ja jednak oczekiwałem od niej czegoś głębszego.