Straż nocna

Mistrz błyskotliwych i wielowarstwowych metafor w swojej „Straży nocnej” kolejny raz bawi, ale i wplata ciężar gatunkowy, którego nie powstydziłyby się najlepsze powieści obyczajowe, ponieważ ten tom to Świat Dysku w poważnym wydaniu naszpikowany szorstką ironią.

„Straż nocna” w dorobku Pratchetta jest jedna z mroczniejszych historii przesiąknięta korupcyjnym brudem, przemocą, a autor przyozdabia, to gniewam i rewolucyjnym nastrojem.

Znana postać Sama Vimesa zostaje wyrwana ze swojego życia w sam środek wspomnianych mrocznych realiów. Zostaje on przy tym pozbawiony wszystkiego i przypisany do zupełnie nieoczekiwanej roli z jeszcze mniej oczekiwanym zadaniem.

Sir Terry z typowym dla siebie stylem obnaża fałszywość i sztuczny romantyzm tym razem biorąc na celownik powstania bunty i heroizm. Autor brutalnie, ale i prawdziwie okazuje w tej powieści chaos i brud, który towarzyszy tego typu wydarzeniom nie szczędząc przy tym ofiar, które nie są wychwalane a często zapomniane, bo w życiu często waluta to pieniądze i krew, a nie prawda i sprawiedliwość, które często niesione są na sztandarach.

Pratchett zawsze dopieszcza swoje postaci, jednak tutaj jest inaczej, jest mocniej, jest głębiej i znacznie bardziej. Vimes to pełnokrwisty bohater w pełnym tego słowa znaczeniu, jego rozdarcie i balansowanie w pełni oddaje ciężar decyzji, czynów i co najważniejsze konsekwencji.

To Pratchett w poważniejszej odsłonie, jednak niezmiennie bystry i błyskotliwy. Niezmiennie czuć iskrę ironii w dialogach, a balans między dramatem a humorem jest zachowany znakomicie mimo tego, że dominujący jest dramat. Książka emocjonalnie jest niezwykle angażująca, a moralny ciężar pozostaje w człowieku nawet w momencie, gdy książka zdobi już półkę. Dla mnie w twórczości Pratchetta „Straż nocna” jest ścisłym topem.