Wyprawa czarownic

Tym razem Prachett na celownik obrał baśń o Kopciuszku i zaserwował inteligentną powieść, gdzie napotkać można refleksje o sile narracji, która może okazać się potężna siłą w rządzeniu światem. Babcia Weatherwax, Niania Ogg i Magrat Garlick udają się w podróż do Genui i mają w tym swój cel, bowiem zakończenie pewnej historii powinno być zupełnie inne niż to mające się wydarzyć. Jako idealny przykład absurdu tego cyklu wysuwa Magrat wraz ze swoją różdżka, która potrafi wyczarowani wyłącznie dynie (jakież to Pratchettowe). Autor jak ma w swoim zwyczaju nie podaje wszystkiego wprost a jazda konwencja może zyska nowe oblicze i nie inaczej jest tym razem, gdy bohaterki zamiast dążyć do „happy endu” za wszelka cena starają się do tego nie dopuścić, bo czy „szczęśliwe” zakończenie aby na pewno jest szczęśliwe dla każdego…

Sir Terry nieustannie zaskakuje doborem motywów, a tutaj motyw luster został wykorzystany absolutnie genialnie. Pratchett przypomina albo i uświadamia, jak lustro może ów świat zniekształcić, a nawet przejąć nad nim kontrole. Autor bawi się dawnymi lękami o odbiciu kradnącym duszę dodając do tego filozoficzne rozważania, że gdy świat zaczyna wierzyć w historię, to historia zaczyna wierzyć w siebie i zapewne będzie domaga się spełnienia.

?Dla zasady jeszcze szybka checklista Pratchetta: ironia jest, absurd jest, czasem gorzki posmak jest, postacie odzwierciedlające społeczeństwo są no i cała fura dobrego humoru tez jest.?

Ta historia to Pratchett w czystej postaci, bo zarówno śmieszy, pobudza do zadawania pytań i rozważań, o których wcześniej nawet się nie myślało. Sir Terry pokazuje wprost, że przesądy powielane latami mogą zwyczajnie przeistoczyć się w rzeczywistość, bo po prostu tak funkcjonuje świat. Sama powieść ma w sobie cos z lustra, bo ja czytałam ją już 3 raz i tak jak człowiek spogląda w lustro zawsze widzi cos innego, tak w tej historii za każdym razem można odkryć inne cuda, ale cóż to po prostu geniusz autora.